♥ ♥ .* ღ .ѕιуαн кєℓєвєк ♥ . ღ . ♥♥

BİLSEYDİN.

2011-10-06T12:53:00.002+03:00

Ben bir şarkıydım dinlemesini bilseydin

can kulağınla dinleseydin beni

ne kelimeler biriktirdiğimi hissedebilseydin keşke

Bir kaç sayfamı okusaydın keşke

orta yerimden açsaydın sayfalarımın

ne fark eder ki

hİç nokta koymadım

büyük farf kullanmadım

imlaya hiç dikkat etmedim

dümdüz seni yazdım

sen söyledim

ama sen hep notka aradın

virgüllerimde beklemedin hiç

sıkıcıydım çünkü düzdüm

satır aralarım yoktu

hep koşar gibi yazdım söyledim seni

Yaşam böyle bişey nokta koymadan yaşarsın

virgül koymadan seversin

dinlenmek yoktur aşkta

her şarkıyı sonuna kadar dinler

her aşk kitabını sonuna kadar okursun

noktalara bakmaz

virgüllere takılmaz

büyük harf küçük harfler ilgini çekmez

eğer aşk varsa

İMLA İŞLEMEZ

son vapur

2011-07-05T19:27:00.000+03:00

Son vapurda gitti bu limandan. Beklemedi...

Almak istemedi beni.

Takatımda kalmadı hani.

beklemek yordu beni.

hain rüzgar esti savurdu küllerimi.

ince ince sızlar şimdi içim.

Ada bekler, fayton beklemez gider.

Sabah olur içimde güneş açar , fırtına diner.

Demli gelir ince bellide

yudumlanır sesizce.

ince bir dal cigara tüter çok derinden.

Uzaklar. bem gelemiyorum sen gel yan ucuma.

Bundan gayrı Yalnızlık paklar beni ancak

belki biraz ağlamak

Hünün taa dibine vurmak.

**İpek**

AMA

2011-05-24T18:46:00.002+03:00

bazen kalemi bırakmak gerekiyor tüketmeden.
Bir gün lazım olur kronikleşmiş yazma hastalığna.
bir ses, bir nefes, bir göz , bir el ateşi körükler belli mi olur.
Varmak istediğin yeri bilip yolu bilememek gibi bir şey bu
öğrenmek gezmek belkide olduğun yerde saymak
zamanı saymak deşmek savaşmak.
iki kulaç atıp yorulmak denizde.
Dinlemek...
yetebilmek yetmemek.
Hangi ağrıya iyi gelir bu ilaç ?
sorgulamadan yutmak riskleri göze almak.
cesaret,var oluş
işte böyle saçmalıkla
yazmak geri dönmek.

SUÇLU AZRAİL.

2011-02-04T16:52:00.000+02:00

Daha bir hafta bile olmadı onu ekranda dans ederken izledim. Çokta gıcık oluyordum çok hızlı konuşan bir kızdı. O hızlı hızlı konuştukça benim nefesim kesiliyordu. Artık yeter azcık sus be kadın diyordum ekran karşısında onu izlerken. Ama Azra Akın ile birlikte yaptığı o son dansı izlerken Afferim dedim. İsterse güzel dans edebiliyormuş dedim. Bir masumluk, bir dinginlik vardı üzerinde. Gideceğini biliyordu eleneceğini biliyordu. Son dakikalarını daha ustruplu bir şekilde sakin konuşarak geçirdi.

Çok dikkatli ve etkilenerek dinlemiştim onu. Ve Salı günü gelen acı haber beni şok'a uğrattı. resmen mideme ağrı girdi. inanılmaz bişeydi bu. O hareketli, o içten sıcak bir okadar da gıcık yani. beni sinir edecek kadar haraketli pırıl prırl hayata inat bir okadar bağlı O kız ÖLMÜŞTÜ!

İşte inanmayanlara ibret. Hayat bukadar da kısaydı işte. Hayat bu kadarda acıydı işte. Hayat bu kadar acımasızdı işte. Sanki biri onu alıp yakasından tuttuğu gibi toprağın en dibine atmıştı.

O çıkmak istesede çıkamıyordu artık. Hayır ben burada olmamalıyım. Kim attı beni bu toprağın altına diye bağırıyor şuan sanki.

Azrail yanlış insana çarpmış ve sanki suçlu bir mahkûm gibi. Evet Azrail yanlış insanı aldı ama artık geriye dönüşü yok. Yanlış zaman yanlış insan. Defne Öteki aleme yanlışlıkla gitmiş bir insan.

Belkide tam yanlışlara sürüklenecekken verilen bir cezaydı. Ama bu ceza bu kadar acı olmamalıydı.

o artık kabuslarımı süslüyor. Başımı ne zaman yastığa koysam gözüme o kıvırsık saçları geliyor.

Güleç yüzü, o ele avuca sığmaz zıpır halleri. İnanılmaz bu olsa gerek. Çok yazık.

Çok ama çok üzgünüm.!

Kime soruyorum ki ben ?

2011-01-07T13:35:00.000+02:00

Alışmalı mı insan...

Alıştırdığı anda böyle bırakıp gitmeli mi?

Geri geleceğini bile bile kırmalı mı?

Can bu kadar acıtılır mı?

Kalp nasıl unufak edilir ?

Köşe bucak nasıl saklanılır?

Sevmekten bu kadar korkulur mu?

Sevilmekten bu kadar kaçılır mı?

Gözünü, kulağını nasıl kapatırsın aşk'a ?

Ellerini nasıl kilitlersin dokunmaya ?

Nasıl vazgeçtin ruhundan?

Kendi yokluğuna alışabildin mi?

Her gece düşlerinden vazgeçebildin mi?

Rüyalarını görmezden gelebilidn mi?

Rahat uyubildin mi?

Vicdanın rahat mı?

Hüznün seni boğarken gülebiliyor musun içinden gelerek?

İçinden onlarca gemi geçerken, sen sakin misin o limanda ?

Sıfırladın mı hayatını?

Yeniden nasıl başlanılır hayata ? Hadi öğret banada.

Kime soruyorum ki ben. Saçmalıyorum.

Ama bir türlü gidemiyorum...

kalbimi unufak ettin toparlayamıyorum..
******************************

Siyah kelebek

Minin eller üşümesin, ayaklar donmasın.

2010-12-13T17:11:00.001+02:00

Sevgili arkadaşlar. Bilmilyonkalem'in yeni kampanyası olan,Minin eller üşümesin, ayaklar donmasın. konulu yardım kampanyasına katılmanızı ve duyurmanızı rica ediyorum. detaylar için Resme veya linke tıklayınız.!

Artık düşen dökülen yaprakları toplama zamanıdır.

2010-12-13T17:01:00.000+02:00

Artık düşen dökülen yaprakları toplama zamanıdır.

Uzun zaman dır yazmadım, yazamadım. İnsan hep aynı kalamıyor. İlgi alanları değişiyor, Farklı şeylere ilgi duyup bazen ondan bile sıkılabiliyorlar ki, ben çok çabuk sıkılan ilgi alanlarını çok sık değiştiren biriyim. Size içeriden yazıyorum. İçeride olmak demek her gün aynı olmak demek. İlgi alanlarım farklı yönlere kaysada size hep aynı yerden sesleniyorum.

İlgi alanlarım hep içeride değişiyor. İçerisi dışarısından çok farklı. İçeride olan bir insanın ilgi alanlarıda hep içinde olduğunuz mekanda değişiyor. Takip ettiklerinizin yerini başka ilgi alanlar alabiliyor. Ama bu ilgi alanları ya Televizyon yada Bilgisayar ortamında sık sık yer değiştiriyor.

Genelde içeride olan biri olarak daha çok Tv ve İnternet ortamlarında vakit geçiriyorum. Durum böyle olunca aslında yazacak çok şey doğmuyor. Ama bu gün ilgi alanım buraya kaydı. Canım yazmak istedi.

Hayatta her şeyin bir sonu vardır. İçinde yaşadığımız Dünya'nın bile bir sonu var. 2006 yılında başlayan ortalığı kasıp kavuran Reşat Nuri Güntekin'in Yaprak Dökümü adlı eserinden günümüze uyarlanan dizisi artık 29 Aralık akşamı sona eriyor. Yayınladığı ilk günden beri bir tek bölümünü bile kaçırmadan izledim. İçinde kendimden çevremden, Ailemden çok şey buldum.

Yaprak Dökümü dizisi, hepimizin hayatlarından birer kesitti belkide. O dizi bizim bir yansımamızdı aslında. Diziler hayayımıza girdiği günden itibaren Televizyon alemine daha çok bağlandık. Diziler bizim olğunlaşmamızı, bazı gerçekleri görmemizi, bakış açılarımızı değitirmemiz gerektiğini gösterdi ki, hepimizin bakış açıları bir nebze olsa bile değişmiştir. Yaprak Dökümü dizisi bana, özellikle ailenin ne kadar önemli olduğunu bir kez daha öğretti. Gerçekten Aile demek kocaman kökleri sağlam olan, bir Ağaçtı. Ve bu ağaçtan dökülen her yaprak o büyük ağacı her nekadar zayıf düşürsede hiç bir zaman yıkmazdı. Kökü sağlam bir ağaç Yaşadığı en zor şartlarda bile ayakta durablirdi.

Kökü sağlam bir aile olmak, yaşlı kökü sağlam bir ağaç gibi ayakta kalabilmek çok zordur. Bunu bu şartalarda şimdi ki ortamda yapabilen çok azdır aslında. İşte bu yüzdendir eskilere özlemimiz. işte bu yüzdendir, böyle aile dizilerine bağlanmamız.

Hayat bazen bir dizi gibidir. Her gün yeni bir bölümü çekilir. Sen hep başrolde olsanda, karakterler hep değişir. Ne zaman sen gidersen işte o zaman dizi biter son finalle kanal değişir.

İşte böyle...

Dizi bitiyor. Ama hiç unutulmuyor. Umarım ve dilerim ki, sizin diziniz mutlu son ile final olur.

Sevgiler...

ULU ÖNDERİM

2010-11-10T16:43:00.000+02:00

Ben umutsuz değilim. Ulu Önderim'e, Atam'a karşı boyunum bükük değil. O'na karşı bir utanç duymuyorum. Ayrıca ben bu ülkenin geleceğinde de umutsuz değilim.

Bu ülkede, Bayrağımız dalgalanıyor, Dolma Bahçe dolup taşıyor, Atamız yine Anıt Kabir'de göz yaşları içinde anılıyor. Ona saygı çok büyük. O bir insandı. Etten ve kemikten yaratılmıştı. O bizim gibiydi. Tek farkı Çok özel yaratılmıştı. Zekası, görüşü, fikirleri, kalben ve fikren güçlü oluşu, azim ve kararlılığı, her değişime açık oluşu. Bu saydıklarıma sizlerde bir çok vasıf ve özellik ekleyebilirsiniz. Koca bir ülke ona hayran. Bu sebebsiz olamaz. Hatta bu tartışılmaz.

Şunuda söylemek isterim ki, Bu bayrak halâ dalgalanıyorsa, Cumhuriyetimiz ve diğer bayramlarımız halâ coşkuyla kutlanıyorsa, bunu önce Atamıza ve sonra Milliyet'çi, Atatürk'çü Ulusumuza borçluyuz. Atamıza karşı elbet yanlışlarımız kusurlarımız olmuştur. Görevlerimizi tam olarak yerine getirememiş olabiliriz. Ama ona sevgimiz tamdır.
Az öncede dediğim gibi o bir insandı. Sevenleri olduğu gibi, sevmeyenleride vardı. Ve halâ da var. Ama Sevenleri her geçen gün artmakta. onu seven sayan, tanıyan, Onun izinden gitmek için yeni yeni adım atmaya başlayan minicik yürekler var.

Çocuklarımız var. Onun izinden gitmeye yürekli nesiller yetşiyor. Her kitapta Atamızın resmi var. onu her gün anıyoruz ve hatırlıyor ve çok seviyoruz. Yaratılışımızın acı gerçeği ölüm, elbet hepimize uğrayacak. Önemli olan ölmek değildir. Öldükten sonra arkanızda iz bırakmak önemlidir. Atamız öyle izler bıraktı ki, biz o izleri takip etmekteyiz. Yolumuz şaşırsada, istikametler azalsada, hedefimiz çatllaşsada biz Türk Milleti olarak he zaman onun İzindeyiz.

Atamız Türk Milleti için ne güzel bir telaffuzda bulumuş ''Aziz Türk Mİlleti'' diyerek

Bu söze layık olmak çok zor. Altından kalkmamak, Aziz Türk Milleti olabilmek yada kalabilmek...

Ben bu Aziz Türk Milleti'nin bir evladıyım, Aziz bir Türk olabilmek için elimden geleni yapıyor ve evlatlarımı ona göre yetiştiriyorum. Umutsuz, mutsuz, çaresiz değilim. Onu yaşamayı, yaşatmayı bir görev biliyorum.

Ulu Önderim'i Saygı ile, Şükran ile, Ve büyük bir özlemle anıyorum.

Ruhun şaad olsun ATAM...

ULU ÖNDERİM SEN HER DAİM KALBİMİZDESİN...

A. Şebnem Soysal ile keyifli bir Ropörtaj.

2010-11-03T14:37:00.000+02:00

Efendim merhabalar. Bu gün önemli bir röportaj ile karşınızdayım. Uzun zamandır planladığım ve istediğim bir buluşmaydı bu. Sonunda gerçekleştirecek olmanın sevincindeyim. Bu gün blog dünyasının önemli bir ismiyle karşınızda olacağım. Birmilyonkalem İnternet Sİtesi kurucularından, http://www.uzagagidenkadin.blogspot/ un sahibi ve yazarı Sayın Psk. Dr. A.Şebnem SOYSAL ile faydalı bir sohbet gerçekleştirmeyi umut ediyorum ve hemen başlıyorum...

Şebnem Hanım öncelikle hoş geldiniz. Davetimi kırmayıp konuğum olmayı kabul ettiğiniz için şahsım ve okuyucularımız adına çok teşekkür ediyorum. Nasılsınız sorusuyla başlamak isterim

Teşekkür ederim sevgili İpek iyiyim. Son röportajını büyük bir keyifle okudum. Buradan sevgili Delfina’ya sevgilerimi gönderiyorum ve seni de kutluyorum. İçten, sıcak ve samimi bir sohbet olmuş. Kaldı ki bu işin gerçekten çok zor olduğunu düşünüyorum. Daha önce birkaç röportaj verme denemem oldu ama çoğu tamamlayamadım. Dilerim bu sefer başarabilirim.

A. Şebnem SOYSAL kimdir? Bize kendinizden, yaptığınız işlerden bahseder misiniz?

Nisan 1975 Ankara doğumlu bozkırın kızıyım. Sanırım beni en iyi anlatan cümle bu. Anadolu’yu çok seviyorum. Bu coğrafyayı, bu iklimi çok seviyorum. Kara iklimine benzediğimi düşünüyorum. “Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve kar yağışlı” gibi ezber cümleden çok daha fazlası var aslında. Onun için bozkırda yaşamak gerek. Anadolu’nun kapalı kalmışlığına, yalın ayak bir başkaldırı benim hayatım diye düşünüyorum.
Bürokrat bir ailenin 3. çocuğuyum. Üniversitede psikoloji okudum. Ardından klinik psikoloji yüksek lisansı, sonrasında da deneysel psikoloji doktorası yaptım. Mesleğimde 15. yılımı doldurdum. Halen bir üniversite hastanesinde çocuk psikoloğu olarak çalışıyorum. Onlarca bilimsel makalem ve çeşitli kitaplarda bölümlerim var. Doktora sonrası eğitimime devam ediyorum.
Onun dışında neler yapıyorum sorusuna gelince…
Birmilyonkalem.com’un genel yayın yönetmenliğini yapıyorum. TÜBİTAK tarafından yayınlanan okul öncesi bilim dergisi Meraklı Minik’te yazıyorum. Zaman zaman radyo programları yapıyorum. Kasım ayında raflarda yer alacak “Artık R Diyebiliyorum” isimli kitabın yazarlarından biriyim. Gelecek yıl yayınlanacak sürpriz iki kitaba daha imza atmaya hazırlanıyorum. Aklıma ilk gelen işlerim bunlar.
Unutmadan bir de Cevat Ilgaz’ın halasıyım. Sanırım yaptığım en iyi iş bu.

Birmilyonkalem gibi bir siteyi ne zaman açmaya karar verdiniz? Sitenin açılıştaki amacı neydi? Sitenin son durumundan ve gelişmelerden bahseder misiniz?

Birmilyonkalem’i sanılan ve bilinenin aksine bir enkaz olarak devraldım. Site, o zaman ki adıyla “birmilyonfikir” sahibinin ani olarak verdiği kararla birden kapatıldı. O zaman da sitenin editörüydüm. Bu beklenmedik durum karşısında kısa süreli bir şaşkınlık dönemi geçirdim. Kendim yazmayı istiyordum. Bundan öte sorumlu olduğum yazarlar vardı. Daha önce ellerine hiç kalem almamış benim çağrımla yazmaya başlayan ve bu işten keyif alan insanların çabası hak etmedikleri bir şekilde kesintiye uğramıştı. Sonra kanserle mücadele eden Şaika Hanım vardı. Yazmak onu yaşama bağlıyordu. Bu dünyadan gittikten sonra da anımsanmak, iz bırakmak istiyordu. Birmilyonfikir kapatıldığına göre bir acil bir eylem planına ihtiyacım vardı. O zaman blogspotu açtım. Yazmaya başladığım ilk site olan Onpunto’da o günlerde kapatılmış, yazar pek çok dostum blogspotta var olmaya çalışıyordu. Eski Onpunto yazarları bir araya geliyor, siteler kuruyordu. Ancak, hiç biri uzun ömürlü olmadı. Peşpeşe bloglar açılıp, kapanıyordu. Bir süre olan biteni sessizce izledim. Ben yazmak istediğimi biliyordum. Ama bu işi bireysel olarak yapmak yerine, birçok yazarı bir şemsiye altında toplama düşüncem vardı. Ancak, bir siteyi alt yapı olarak canlı tutacak bilgim ve donanımım yoktu. Düşüncelerimi Erkan Bal’a açtım. Kendisi 12 siteyi yönetiyordu bir 13’ü neden olmasın ki dedi. Yaklaşık üç gün geceli gündüzlü uğraştı ve 1MilyonKalem’i (1MK) okurları ile buluşturdu. Kendisine şükran borçluyum. Çünkü o gün bana güvenmeseydi, beni böyle desteklemeseydi bugün 1MK vasıtasıyla pek çok düşümü gerçekleştiremezdim.
1MK kurmak başlı başına bir emek işiydi. Sonra inanılmaz bir var olma savaşı başladı. Birçok internet sitesi içinde var olmaya çalıştık. Dağılan yazar kadrosunu toplamak, yeni yazarlar bulmak, hemen her gün sayfayı hareketli ve canlı tutmak sanıldığı kadar kolay olmadı. Çok çalıştık. Amacımız 1MK’yı insan odaklı olmaktan çıkarmaktı. Ben ya da Erkan bey yazmaya ara verdiğimizde, olmadı gittiğimizde ya da öldüğümüzde 1MK bundan etkilenmemeliydi. 1MK da kendi başına işleyen bir düzen olmalıydı. Biz öncelikle bunu başardık. Derken düzen oturdu ve keyfimize göre yazmaya başladık. O zamanlar her ay bir kapak konusu belirler ve ona göre yazardık. İlk üç gün sayfada kapak kalırdı. Çok emek harcadık ama muhteşem işlere imza attık. Merhaba 1MK, Yine Aylardan Kasım, Aralık Seksidir, Uyanışlar/Başlangıçlar, Yaşamın İlmiği Nefes bellek antolojimden hemen çağırabildiğim kapak konuları mesela. İlk 1,5 yıl böyle bir coşkuyla geçti. 1MK günlük 450 kişinin ziyaret ettiği bir sire haline geldi.
İkinci yılda kapak yapmaya ara verdik. Derken bir nisan ayında ilk kampanyamız olan Her Çocuğun Bir Masalı Olmalı ile sitenin var oluş amacı sadece yazmak ve kendimizi ifade etmek olmaktan çıktı. Sitenin vurgusu “bir gönül yolculuğu” ilk kez ete, kemiğe büründü. Çünkü artık çocuklar için çabalayan insanların bir araya geldiği bir sivil hareket olma yolundaydık. Bir kütüphane kurmaya başardık. Derken kampanyalar birbirini izledi. Yeşilovacık’tan Tokat’ta, Dursunbey’den Ulupamir’e, Adıyaman’dan Çınarcık’a kadar uzandık. Bugün sayısı binleri geçen çocuğumuzun gülümsemesinde rol oynadık. Sadece maddi yardımlarımız olmadı elbet. Toplumsal sorunlara karşı duyarlılığımızı artırmak için çocuk istismarı ve işitme engelliler dilini öğrenmek için de çalıştık. Buradan çabalarından ötürü 1MK editörleri Ateşböceği, Beenmaya, Damak, Efsa, Erkan Bal, Ness, Oğuz Marangoz’a ve sana Siyah Kelebek çok teşekkür ediyorum. Ayrıca hemen hergün sayfaya gelerek yazıları okuyan, yorum bırakan, kampanyalara destek veren okurları da sevgiyle selamlıyorum.

Sayın Şebnem hanım, bu hareketin içinde olmaktan, sizinle ve diğer tüm arkadaşlarımla birlikte çalışmaktan dolayı o kadar mutluyum ki, Sizler bizlere kendimizi önemli hissetmemize neden oldunuz. Umarım uzun yıllar hep beraber bu çatı altında daha güzel ve faydalı işler yaparız.
Lafı fazla uzatmadan diğer soruma geçmek isterim. Çok okunan bir blogun sahibisiniz. Uzağa Giden Kadın nasıl bir blog. Okuyucu neler buluyor bu blogda?

:) Sevgili İpek, Uzağa Giden sahiden çok okunuyor mu bilmiyorum. Şu anda 486 kişi tarafından izleniyor. Onlardan kaçı düzenli okuyucu onu bilmiyorum. Arada blog yazar olmayan kişilerce olduğunu da biliyorum. Ama Uzağa giden seviliyor biliyorum. Google’dan tarama yaptığımda pek çok yerde yazılarımı görüyorum.
Uzağa Giden Kadın nasıl bir blog sorusuna gelince… Benim için sanal bir kahramandan fazla bir karakter Uzağa Giden. Onu çok seviyorum. Bazen Uzağa Giden’i hayal ediyorum. Upuzun siyah saçları olduğunu düşünüyorum. İnce belli bir kız bu diyorum kendi kendime. Gözleri toprak rengi, elleri çalışmaktan başak başak. Bazen onu filme aldığımı hayal ediyorum Tuz Gölü kenarında çorak toprağın ortasında. Komik değil mi? Beni de güldürüyor bu. Ama imgelemekten alı koymuyor.
Uzağa Giden tam bir bozkır insanı. Zorlukların gölgesinde bir gelincik gibi yaşıyor. Mücadeleci, hırslı, aşka aşık bir kadın. Uzağa Giden ile hayatı yazıyorum ben. Tek kişilik bir dünya onunkisi. Nesnesi sadece bir kadın olan bir dünya. Belki de bu yüzden yazdıkları hep gerçek sanılıyor, ya da gerçekleri düş. Okur bu sayfada ne bulur bilmem belki bu röportajı okuyanlar bize söyler bunu. Çünkü insanlar daha çok öykülerle ilgileniyor. Bu sayfada çok kişinin rol oynadığı öyküler yok. Zaman zaman tutkulu aşk hikayeleri, toplumsal yaralar yazılır. Limon (sarı araba!) ile yolları arşınlanır, fotoğraflara konulmuş şerhlerle şiir dünyasına yolculuk edilir, bazen mutfağa geçilir yemek pişirilir…

Ben Uzağa giden'in bir kitap kahramanı olmasını ve bir hikayede yer almasını çok isterim mesela :)
İyi bir yazar nasıl olunur? Okunmayı, izlenmeyi arttıran faktörler nelerdir?

İyi bir yazar nasıl olur inan bilmiyorum İpek. Ama blog yazarı olmak ciddi bir iş diye düşünüyorum. Onun için sürekli yazmak önemli. Yazmak belli bir disiplin gerektiriyor çünkü. Zihnimize düşen her kelimeyi yazmıyoruz. Olay ve mekan sıralaması yapıyoruz. Kurgumuzu okura sunmak için bir akış şeması yapıyoruz. Bu da öyle kolay bir iş olmasa gerek. Uzağa Giden’in ilk yazılarına bakıyorum bazen. Ne kadar abartılı ve uzun cümleler var. Oysa önemli olan kısa cümlelerle çok şey anlatabilmek. Duru ve akıcı bir dil çekmeli okuru. Yoksa anlaşılmaz olmak, azıcık tepeden bakarak yazmak insanları uzaklaştırıyor. Yazdıkça düşüncelerimiz bir düzene giriyor. Yazmak için farkındalık gerek. Bu topraklara, insana, olaylara. Hissetmek ve ifade edebilmek için 5 duyuyu 1 yapmak gerekiyor gibi geliyor bana. Bu yüzden de iyi beslenmeli insan. Gezmeli, okumalı, izlemeli, dinlemeli. Ama en çok insana temas etmeli. O zaman sahici öyküleri anlatıyor insan ve okunuyor.
Okunmayı ve izlenmeyi artırma konusu ise sosyolojik bir durum. Onun için uzun uzun analizler yapıldı. Herkes gibi ben de okunmak isterim. Başlangıçta bu arzum çok fazlaydı. Şimdi kalemimi öyküler yazmak için kullanmak istiyorum. İlgilenenler gelsin, okusun. Düşlerini, düşüncelerini paylaşsın diliyorum. Çok izlenmek ya da okunmak için özel bir çabam yok.

Sizinle aynı kanıdayım.
Yoğun çalışma temposu, yazarlık, aynı zamanda uzmanlık alanınız olan çocuk psikologluğu… Hepsini aynı anda götürmek zor mu? Başarınızın bir sırrı var mı?

Yazarlık! Ne hoş bir tanımlama. Yazmayı çok seviyorum. Uzağa Giden’le nefes alıyorum ben. Ama ona şimdi kampanyalarla bambaşka bir misyon yükledim. O çocukların “yakın kadını” artık. Ben yaşamım boyunca her zaman çalışarak yaşamda yer buldum İpek. O nedenle bunun için çok çaba harcamadım. Sadece işlerimi iyi organize edebiliyorum. Böylece aynı anda birkaç işi yapabiliyorum. Bir de iyi sosyal desteklerim var. Her işi ben yapmıyorum. Başarımın sırrı ekip olabilmekte saklı sanırım.

Ekip olabilmek, yada ekip olabilmeyi başarmak çok önemli, A.Şebnem SOYSAL'ın yakın zaman da ya da ileride gerçekleştirmek istediği planları projeleri nelerdir? Biraz bahseder misiniz?

Hmm. 1MK’da bu yılda bir yılbaşı kampanyası olacak. Kampanyanın şimdiden ön hazırlıkları başladı. Onun dışında şimdilik ufukta görülen pek bir şey yok. Uzağa Giden pabucuna yazdı gidilecek yerleri. Yol belki götürür.

Hayırlı yolculuklarınız olsun İnşallah.
Efendim gelelim, benim için ve tüm aileler için önem arz eden sorulara. Mesleğiniz ve uzmanlık alanınızdan izninizle biraz faydalanmak isteriz. Bende iki çocuk annesiyim. Zaman zaman sorunlar yaşıyoruz çocuklarımızla. Çocuk yetiştirmenin püf noktaları var mı? Nelerdir? Bir çocuğu iyi bir birey yapmanın anahtarı nedir?

Aman Allah’ım ne kadar zor sorular bunlar. Üstelik peşpeşe. Hepsine sanırım verebilecek tek bir yanıtım var. Anne baba olmayı hemen her gün öğreniyoruz. İçine düştüğümüz tek yanılgı ise çocukluk dönemini geleceğe dönük yapılan yatırımlar çağı olarak görmemiz. Belki böylesi kolayımıza da geliyor. Çocuğumuza matematik öğretmek, onunla oturup saklambaç oynamaktan daha kolay çünkü. Nasıl bir toplum istiyorsak öyle bir ev düzeni kurmak gerekiyor. Birbirini dinleyen, ihtiyaçlarına duyarlı, ilişkide senkronun tuttuğu, çocuğun gelişim düzeyine göre yapabileceği becerilerini sergileyebildiği, her gereksinim duyduğunda anne ve babasını yanında bulabildiği bir düzen sağlıklı bireylerin yetişmesini sağlayacaktır.

Artık okullar açıldı. Bir çok çocuğumuz eğitime ilk adımı attı. Bunun akabinde okul fobisi oluşmaya başladı çocuklarda. Okul fobisi nedir? Neden ortaya çıkar? Okul fobisini tetikleyen faktörler nelerdir?

Önce bütün çocuklarımıza keyifli bir eğitim-öğretim yılı diliyorum. Senin oğlunda okula başladığını biliyorum İpekcim. O nedenle bu konulara daha hassassın.
Okul korkusunun nedeni anne ve bebek arasında kurulan güvenli bağlanma ilişkisine kadar uzanmaktadır. Anne ve çocuk arasındaki bağlanma örüntüsünün ne derece sağlıklı kurulduğu ilk resmi ayrılık olan okula başlama ile test edilebilir. Bebeğin annesine bağlanmasındaki temel neden gereksinimlerinin karşılanmasıdır. Kuşkusuz ki bu gereksinimlerin hepsi aynı yoğunlukta değildir. Bazıları belirli bir önceliğe sahiptir. Annenin bebeğin gereksinimlerini karşılayabilme derecesi ileriki dönemde bebeğin bir birey olarak ortaya koyacağı davranışlar üzerinde oldukça önemli bir yere sahiptir. Anne yalnızca açlık ve susuzluk gibi birincil gereksinimlerin doyurulduğu bir merkez değildir. Bebeğin anneye bağlanmasının en önemli nedenlerinden birisi, annenin bebekteki korkuyu azaltma yeteneğidir. Bebeklik ve erken çocukluk döneminde, yeni bir durumla karşı karşıya kalındığı zaman, çocuğun göstereceği tepkiye annenin davranışı çok belirleyicidir. İki ile yedi yaş arasındaki süreci kapsayan işlem öncesi döneminde, uyaranlara karşı nasıl tepki verileceği biçimlenmektedir. Bu dönemde çocuk dil yeteneklerini ve simge oluşturma becerisini geliştirir. Belirteçleri (nesnel durum, nesnelerin yerine geçen sözcük ve imgeler) anlamlardan (bu kelime ve imgelerin çağrıştırdığı algılanamayan durumlar-olaylar ) ayırt etmeye başlar. Nesne sürekliliğini kazanan çocuk, oyunlarında düş gücünden yararlanmaya başlar. Nesnelere işlevleri dışındaki olguların simgeleriymişçesine davranma yetisi bu dönemde gelişir. Bu düzeyde çocuk gittikçe artan bir biçimde dış dünya ve kendi eylemlerinin soyut betimlemelerini denemeye başlar. Korku, kaçma ve kaçınma davranışları da bu dönem içerisinde öğrenilmektedir. Bu dönemde görülen en belirgin korku ise ayrılma korkusudur. Ayrılma korkusunda, korkunun nedeni genellikle çocuk değil, annedir. Anne, çocuğun kendisinden ayrılıp, örneğin okula başlamasını istemez ve bunu çok dolaylı ve ince iletilerle çocuğa aktarır. Anne, çocuğa o okula başladığında kendisinin bütün gün onu bekleyeceğini, bunu yaparken onu çok özleyeceğini, birlikte ne kadar güzel zaman geçirdiklerini anlatmaya başladığında ve bunu uzunca bir zaman sürdürdüğünde, çocuk okula başlamayı adeta annesine ihanet etmekle eşanlamlı tutmaya başlar ve okula gitmek istemeyebilir. Bu da okul fobisi ya da ayrılma kaygısı olarak tanımlanabilir. Bu durumda; ayrılma korkusunun uzamış haline de okul korkusu demek yanlış olmayacaktır.

Evet bende aynısını oğlumda yaşadım. Bana belkide sık sık sarılmayan çocuk, bana sarılıp ağlıyor ve seni özlüyorum Anne ifadesini kullanıyordu. Bu beni çok etkiledi.
Okul Fobisi'nde aile çocuğuna nasıl davranmalı? Nasıl telkinlerde bulunmalı? Telkinler ve yardımlar fayda etmezse aile neler yapmalı?

Okul korkusu nasıl ortaya çıkmış olursa olsun, kaynağı genellikle anneden ya da anne yerine geçen kişiden ayrılma korkusudur. Bu hastalık aslında bir aile nevrozudur. Okul korkusu olan çocukların bulunduğu ailelerde genellikle aile bireyleri birbirine çok bağlı ya da bağımlıdırlar. Sürekli biri öbürüne bir şey olacağı korkusunu yaşamaktadır. Buna ek olarak evdeki çatışmalı ortam ya da küçük kardeşin anne ile daha fazla yakınlaşabileceği düşüncesi, çocuğun aklının evde kalmasına ve okulda durmakta zorlanmasına neden olabilir. Çocuk için anneden ayrılma sayılabilecek her türlü olay, annenin hastalanması ve hastaneye yatması, annenin ya da çocuğun bağımlı olduğu kişinin bir süre için evden uzak kalması, kardeş doğumu nedeniyle annenin ilgisinin bölünmesi ya da boşanma sözü geçen bir ana baba kavgası ortaya çıkartıcı etkenler olarak sayılabilir. Okul korkusu geliştiren çocukların kişilik özellikleri incelendiğinde genellikle başarı kaygısı olan, uslu, uyumlu ve aşırı onay bekleyen bir kişiyle karşılaşılır. Bu kişilik özelliklerine sahip çocuklarda yaşam alanında ortaya çıkan herhangi "örseleyici" bir durum "kriz" olarak yorumlanabilir ve hastalığı başlatabilir.

Okul korkusuyla baş etmede ailelerin izleyeceği bazı yöntemler vardır. İlk olarak çocuğun okula gitmesi konusunda tutarlı davranmak gerekmektedir. Okul korkusuyla baş etmede yapılacak ilk iş çocuğun olabildiğince çabuk okula geri dönmesidir. Okula devam etme çocuk için kendi gündemini oluşturmasını sağlayacak, çocuğun korku nedeniyle yaşadığı belirtiler azalacak ve tüm bunların sonunda çocuk okula gitmekten yeniden zevk almaya başlayacaktır. Okula gitme zamanı yaklaştıkça ebeveynlerin kaygılarını kontrol etmeleri gerekmektedir. Anne-baba çocuğun
huzursuzlanacağına yönelik bir kaygıya sahiplerse bu onların duygu, düşünce ve davranımlarını etkileyecektir. Bu nedenle çocuk okula gideceği gün, aile üyelerinin sıradan bir günmüş gibi davranmaları, korkuyu çağrıştıracak ya da tetikleyecek davranımlardan uzak durmaları gerekmektedir. Çocukla korkusunu ve nedenleri konuşmak onun duygu ve düşüncelerinin önemli
olduğunu iletmek açısından önemlidir. Ancak, bu durum sürekli olarak bu korkuyu konuşmaya ve
gündem oluşturmaya dönüşmemelidir. Çocuğun aile üyeleri dışında da yakın ilişkiler kurabileceği insanların olması kendini güvende hissetmesi açısından oldukça önemlidir. Bu nedenle çocuk akranlarıyla iletişim kurması yönünde desteklenmelidir. Öğretmene durumla ilgili bilgi verilmesi ve işbirliği yapılması tedaviyi kolaylaştıracaktır.

Bozukluğun giderilmesinde çocuğun ailesi büyük önem taşır. Okula gitmediği için çocuk suçlanmamalıdır. Bu sıkıntılı durumun geçici olduğunu, bazı başka çocuklarda da görüldüğünü ve kolaylıkla iyileştiğini çocuğa anlatmak iyi olur. Çocukları okul korkusu yaşayan ailelere önerilerime gelince:

- Çocuğun okula gitmesi konusunda ailenin tüm bireyleri olarak kararlı ve ısrarlı olun. Gitmemesi halinde sınıf içindeki grup çalışmalarında aksaklıklar olacağını anlatın. Kararlılığınızı sözel olduğu kadar beden diliyle de çocuğa yansıtın. En ufak bir tereddüt fobiyi tetikleyen bir uyarıcı niteliği taşır.

- Doğrudan onu üzen bir şey olup olmadığını sorun. Size yalnızca kendini hasta hissettiğini ve okulda hoşuna gitmeyenlere ilişkin aklına hiçbir şey gelmediğini söyleyebilir. Siz yine de bu konuda onunla görüşün. Okul yaşamının temel boyutları hakkında konuşun. Örneğin; arkadaşlar,
sınıf çalışması, oyunlar, oyun alanındaki etkinlikler, okul yemekleri, okul tuvaletleri ve öğretmeni.

- Davranışlarındaki herhangi bir değişikliği ayırt etmeye çalışın. Dikkatli düşündüğünüz zaman, bazı yönlerden davranışlarında bir değişiklik olduğunu fark edebilirsiniz. Örneğin belli bir arkadaşı hakkında artık hiç konuşmaması ya da öğretmeniyle ilgili yalnızca olumsuz yorumlar yapması gibi. Bu sizi sorunun kaynağına götürebilir.

- Sınıf öğretmeniyle görüşün. Çocuğunuzun sınıf öğretmeni, okuldaki gelişimine ilişkin en iyi bilgi kaynağıdır. Ona kaygılarınızı açıklayın ve onun gözlemlerini, düşüncelerini dinleyin. Bu,
aynı zamanda öğretmenin dikkatinin, önceden farkında olmadığı bir noktaya, çocuğunuzun
mutlu olmayışına çekilmesini sağlayabilir.

- Gerekli gördüğünüz yerde değişiklik yapın. Sorun bazen kolaylıkla çözülebilir. Örneğin; sınıf
içinde grup değişikliği ya da sınıf öğretmeninin birkaç gün ek yardımda bulunması; çocuğunuzun
biraz yatışması, sorunun çözülmesi için yeterli olabilir. Bunun gibi elverişli bir çözüm varsa, en
yakın zamanda uygulamaya çalışın.

- Çocuğunuzun düzenli olarak okula gitmesini sağlayın. Sorun ne olursa olsun ya da sorunu çözmeniz ne kadar uzun sürerse sürsün, çocuğun okula düzenli olarak gitmesi çok önemlidir. Ne kadar uzun süre okula devamsızlık yaparsa, yeniden düzenli olarak gitmeye başlaması o kadar zorlaşacaktır. Her şeyin yolunda gideceği konusunda her zaman ona güven vererek, ağlayacakmış gibi görünse bile yine de onu okula götürün.

- Çocuğun okul fobisini tetikleyen etken evdeki sorunlardan kaynaklanıyorsa, bu sorunları çözmeye çalışın. Çocuk öncelikli olarak huzurlu bir ev ortamına gerek duyar. Sağlıklı gelişim ve eğitim ancak böyle bir ortamda olanaklıdır.
- Bağımlı olduğu ebeveyn yerine okula diğer ebeveynin götürmesini ya da okul servisiyle gitmesini sağlayın.

Okul fobisinde aile kadar öğretmenin de önemi var mı? Öğretmen okul fobisi olan öğrencisine nasıl yaklaşmalı?

Öğretmeler okul fobisinin tedavisinde en çok işbirliği yaptığımız kişilerdir. İlkokul çağındaki çocukların eğitiminde en temel öğe, öğretmen ile çocuklar arasındaki ilişkidir. Bu ilişkinin niteliği, çocuğun okula ve arkadaşlarına karşı gösterdiği tepkiyi, başarısını ve gelişimini etkiler. Okul korkusunda öğretmen, çocuğun kaygısının kaynağının okulla bağlantılı olmadığını anlamalı ve bu kaygının doğru ele alınması konusunda aile ve hekimle işbirliği yapabilmelidir. Öğretmenin tutumu çocuğun okulu sevmesi, kendini güvende hissetmesi yönünde olursa sorun çok daha çabuk çözülebilir. Çocuğun okula yeniden alıştırılması davranışçı tedavi teknikleri doğrultusunda, sistematik duyarsızlaştırma ve koşullandırma yöntemleri ile sağlanır. Bu arada çocuğun okula gitmesi desteklenirken, bir yandan da aile içi ilişki ve iletişimlerdeki bozuk yanlar ve bu korkuya yol açan nedenler, çocuk ve aile ile birlikte ele alınarak çözümlenmeye çalışılır.

20-25 yıl öncesine kadar Okul fobisi diye birşey yoktu. Belki vardı ama adı konulmamıştı belki de. Çocuklarımız yani yeni nesil diye tabir edilen kısım, neden bu hale geldi. N' oldu da çocuklarımız okuldan korkar oldular?

Kadınlar daha çok sosyal hayatın içine girdi. Çalışan kadınların sayısının artması belki de çocukluk çağı psikopatolojilerinin artmasına neden oldu. Bağlanma ilişkisinin yeterince kurulamaması anne-çocuk arasındaki iletişim güçlüklerinin artması belki de bu durumun temel nedenidir. Ama buradan “kadınlar çalışmasın” şeklinde yanlış bir mesaj da alınmasın.

Size katılmamak mümkün değil. Çok haklısınız.
Ana sınıfına giden çocuklarda daha sık gözleniyor okul fobisi. Çocuklarımıza okul öncesi eğitim verirken dikkat edilmesi gereken unsurlar var mı? Okul öncesi eğitim, okula hazırlarken aynı zamanda ters tepki verebilir mi? Ana sınıfına gitmeyen, aile bireyleri çalışan ve aile büyükleri tarafından büyütülen çocuklarda okul fobisine daha az rastlanırken, okula uyumları daha iyi sağlanıyor. Bu benim gözlemim. Bu konuda ki düşünceniz nedir?

Sevgili İpek, çocukların okulla erken tanışmaları çok önemli. Neden dersen düşün ki pek çok okula başladığında ilk kez kalem tutuyor. Anne ve babası dışında bir göz onu görüyor. İşitme ve görme kayıpları olan pek çok çocuk öğretmen tarafından bir hekime yönlendiriliyor. Konuşma bozukluğu olan, öğrenme zorluğu olan çocukları ilk anasınıfı öğretmenleri fark ediyor ve kliniklere yönlendiriyor. Sadece hastalıklar açısından değil okul çocuğun yeteneklerinin fark edildiği, ailesinden ayrılarak kendine ait bir dünya kurduğu ilk yer. O nedenle 6 sahiden çok geç! Elbette nine ve dedelerle büyümek çok hoş. Yaşama başlayan ve sona yaklaşan iki neslin birbirine vereceği çok şey var. Ama bu işinde bir dengesi olmalı. Ama bu evrensel bir durum. Bizim gibi ataerkil aile yapısı olmayan ülkelerde de görülüyor. Çalışmalar, özellikle ilkokul döneminde olan çocukların yüzde beşinin okul korkusu yüzünden okuldan geri kalmakta olduğunu göstermektedir. İlköğretim ikinci devrede ve lisede de görülebilen okul korkusunun tedavisi, yaşı küçük olan çocuklarda daha kolay olmaktadır. Okul korkusunun, erkek ve kız çocuklarda görülme sıklığı eşittir. Çocuğun okula başlama yaşı olan 5- 7 yaşlar ve yine ilköğrenimin bittiği, daha büyük sınıflara başlama dönemi olan 12-14 yaşlar arasında en yüksek oranda ortaya çıktığı saptanmıştır. Uzunlamasına yapılan çalışmalar, okul korkusu olan olguların çoğunun okula döndüğünü göstermektedir. Prognozu ya da klinik gidişi olumlu yönde belirleyen etmenler arasında zeka, tedavinin 14 yaşından önce başlatılmış olması ve yatarak tedavi gören hastalarda, taburcu olurken belirtilerin ortadan kalkması sayılabilir.

Sayın A.Şebnem SOYSAL Aslında sordukça sorasım geliyor ama artık sizinde fazla vaktinizi almak istemiyorum. Röportajımızın sonuna gelmiş bulunmaktayız. Son olarak okuyuculara bir mesajınız var mı?

Nasıl bir toplum düşlüyorsanız ailenizi ona göre biçimlendirin. Benim inanışıma göre mutlu bir toplum örselenmemiş çocukluk çağından geçer. Çocukluk erişkinliğe hazırlıkla geçirilen bir dönem değildir. Bugünü yaşama arzusunu edindiğimiz bir zaman dilimidir. O nedenle izin verelim çocuklarımız çocukluklarını yaşasınlar.

Davetimi kırmayıp konuğum olduğunuz için, değerli katılım ve bilgilerinizden dolayı çok teşekkür ederim. Başarılarınız artarak devam etmesini. Diliyorum. Birmilyonkalem ailesinde bulunmaktan ayrıca onur duyuyorum. Hep gönül gönüle olmak dileğimle.

Ben çok teşekkür ederim İpek bu güzel söyleşi için. 1MK benim için de ailem gibi. 1MK sahiden bir gönül yolculuğu. Onu yaşamak gerek… Bu ay 1MK’nın 3. doğum günü. Kutlu olsun!

HOŞBULDUK ADAMIM

2010-10-11T23:42:00.002+03:00

Kadın olmak bu kadar güzel mi ?
Şaka gibi değil mi?
Hiç bu kadar güzel olmadım gözlerinde,
Hiç bu kadar anlam katılmadı ayaklarıma,
Kimse yıkamadı ayaklarımı şiirlerde.
Gözyaşlarım inciydi de yeni mi fark ettin adamım.

şimdi mi aklına geldi gönül zenginliğim
Hoş bulduk adamım.
Yorgunum bildin ya, susadım farkettin ya,
Acıkmıştım şimdi doydum adamım.
Açlıkta önemlli değildi hani,
Bu sözlerin doyurdu beni.
Hep bilseydin azla yetindiğimi
Sen sevsen hep gülerdim ömrü baki
Sen hep böyle HOŞ olsaydın da

BENDE HEP HOŞ BULSAYDIM
HOŞBULDUK ADAMIM.! HOŞBULDUK

Volkan Konak Tahir ile Zühre Hosgeldin Kadinim 2009
Yükleyen RAL_F_ERNANDO. - Yüksek çözünürlüklü video keyfini yaÅ�ayÄ±n!

ABESLE İŞTİGAL.

2010-10-09T18:47:00.001+03:00

Bir karanlık bir aydınlıksın.
bir sıcak bir soğuksun.
Üzüyor, yoruyorsun beni,
Bir öyle bir böylesin.
inan bana Abesle İştigal ediyorsun.
İşgal ediyorsun her bir yönümü.
Sisli buğulusun, ısırıyor gözlerim bir yerlerden
ama tanınmaz haldesin.
Ve yine inan bana abesle iştigal ediyorsun.
Bünyemde saklayamıyorum artık
kussam tüm kelimeleri,
kavuşmaz birbirine artık ellerin.
Sarhoş cümleler kurup, ayyaş şarkılar söylersin şimdi sen.
Ve sil baştan yaşatmaya başlarsın herşey... herşeyi..
Yeniden başlasanda sil baştan herşeye devamı yok,

İnan bana Abesle iştigal edeceksin yine.
Ve ben yokum artık KATLETTİĞİN AŞK İŞGALİNDE...

♥ .* ღ .*ѕιуαн кєℓєвєк ♥ . ღ .* ♥

BLOG DERGİSİ İÇİN HAZIRLADIĞIM ROPÖRTAJ

2010-10-08T15:15:00.000+03:00

Bir Blog Dergisi için Çatı katı İlkay ile yaptığım bu güzel ropörtajı sakın kaçırmayın.

Ropörtajımız için BURAYA tıklayın.!

BAŞIMI YASLADIM GECEYE

2010-10-07T15:17:00.000+03:00

FATİH'İN ARMAĞANI...

2010-10-06T11:49:00.002+03:00

Üzülme Günah keçisi değilsin sen. Seni bu hale getirenler utansın. Keşmekeş trafiğinden sen sorumlu değislin. Sokakta kalanlardan sen sorumlu değilsin. Aç ve sefillerden sen sorumlu değilsin. Sokak çatışmalarından, silahlı soygunlardan. Ağlayan kadınlardan sen sorumlu değilsin. Tinerci çocuklardan, alkol kokan caddele...rden, ipleri çoktan kopmuş zavallı gençlikten en sorumlu değilsin.

Sen bazen resimlerden, bazen uzaktan sevilirsin.

Ve bazen bogazının gerdanından koklanırsın en yakından.

Seni Sevmeyen suçlu deği ama seni bu hale getirenler utansın.

Fatih'in armağanı güzeller güzeli İSTANBUL 6 Ekim Kurtuluş gün'ün kutlu olsun.!

SEVGİN ÖMÜRLÜK.

2010-10-04T14:42:00.001+03:00

Nasıl nasıl özlemişim seni. Son zamanlarda hele hele bu zamanlarda daha iyi anladım buram buram tüttüğünü burnumda.

Dünya küçük derlerdi de inanmazdım. Bize Dünya'nın büyüklüğünü anlatırdın oysa. Nehirleri, Ovaları, Dağları sayardık ezberler bıkardık, ne kadar çoklar diye.

Hep aklımdaydın oysa. Ne adresin ne de sesini duyabileceğim bir telefon numaran yoktu.

Ölmeden birbirini seven insalar kavuşurmuş inanmazdım.Unutulmaz insanlar hiç ölmezmiş.

Kalmadı senin gibiler. Yoklar. Senin gibisi yok.

Senin gibi CAN. Senin gibi sevgi dolu kimse kalmadı artık.

Hayatımda ki ''İLK'' oldun. Ama son olmadın. kimse kalbimde ki yerini doldurmadı.

Biz büyüdük özledikçe özledik. özledikçe yakınlaştık belkide farkında olmadan.

Ve sonunda buldum ya seni, Ve sonunda duydum ya o kadifemsi sesini.

Ve sen tanıdın ya beni onca yıl sonra. O kadar çocuğun vardı ki. Yinede onca çocuğunun arasında sadece sesimden tanıdın ya beni. Siyah, Uzun saçlarımı, Kömür karası gözlerimi.

''Ne güzel kızdın sen halâ öylemisin'' dedin ya. Daha gözüm açık gitmez ÖĞRETMENİM.

Rüyamda görsem inanmazdım ya. Ama gerçekmiş senini duymak. Eskileri konuşmak. içten kocamannn bir ahhhhhhhh çekmek. Sesini duyduktan sonra istemsiz bir refleksle ağlamam gerçekmiş canım öğretmenim.

Bana kalsa nasıl bulurdum seni. Şu yeni iletişim aletleri olmasa nasıl sesini duyardım.

Sana kavuşmamı sağlayanlara nasıl teşekkür etsem azdır.

Sen iyi ki vardın.

Ve hala iyi ki varsın.

Sen hep var ol CANIM ÖĞRETMENİM.

SEVGİN ÖMÜRLÜK BİZDE EMANET..

Beril Öke Gülen/ Paper Faces Blog tanıtımı

2010-10-03T15:20:00.002+03:00

Beril öke Gülen'in Paper Faces Blog Tanıtımı ÇARŞI,da

Siyah kelebek'ten bir ilk daha

2010-09-29T15:16:00.004+03:00

**********************************************************
Evet sevgili arkadaşlar. Blog Ropörtajarından sonra yeniden bir ilk ile karşınızdayım :) Bana bu ilk'i gerçekleştirmem de imkan sağlayan sevgili arkadaşıma çok teşekkür ederim. Kendisi ile Güzel bir ekip çalışmasına yeni bir projeye başladık kiminle mi?

Bir Blog dergisi

Yüz yazar projesi
Blog Klübü
Blog albümü

Kurucusu olan İlkyaz ile.
Sevgili ilkyaz Blog alemine, Blog dünyasına gönül vermiş, İyi işlere imza atmak isteyen çok azimli bir arkadaşım. Yukarıda sıraladığım Bloglarıyla tüm blog yazarlarına kapılarını açıyor. Saydığım bloglarının yanında yeni ve önemli bir blog'u sizlere açmaya hazırlanıyor. Yeni Blog tamamen sizi yani izleyiciyi kapsıyor.

İlkyaz'ın yeni blogu'nun adı ÇARŞI . Çarşı tamemen izleyiciye fırsat sağlayan bir blog. Çarşı'yı şöyle bir kısaca tanıtırsak;

Çarşı Farklı konseptleri bir arada toplayan Blogları gerek görsel gerek sesli tanıtma imkanı sağlayan. Önemli bir blog olamaya adaydır. Çarşı demek emek demek, Bloglarınızda paylaştığınız ürünlerinizi, burada tanıtabilecek ve satışa sunabileceksiniz. Çarşı İzleyicisine değer veren ve ONU INCELEMEYE ALAN, TANITAN PAYLASIMLARINI BLOG ALEMINE DUYURAN BIR BLOG dur.
YANI KISACA IZLEYIN VE FARKI GÖRÜN

Burada yapmanız gereken tek şey Çarşımızı izlemeye almak. Gerisi bizim işimiz.

Bloglarınızı görsel ve sesli kayıt sistemiyle tanıtacak, Blogunuzun daha fazla kitleye ulaşımını sağlayacağız. Çarşı'da tanıtılan blogunuzu ayrıca Blog albümünde de paylaşacağız.

************************************************************

Bu okuduğunuz metni naçizane kendim yazdım ve seslendirdim. Görsellerini ekledikten sonra kısa tanıtım videosu olarak ÇARŞI blogumuza ekledik. İlk tanıtım videomuzu ÇARŞI bloğu için hazırladık. İlerleyen günlerde, İzleyicilerimizin bloglarını da sesli ve görselli bir video kaydı ile tanıtmaya başlayacağız. Siz de blogunuzun benim tarafımdan sesli olarak tanıtılmasını ister misiniz?

O zaman hiç durmayın Çarşı'yı izlemeye alın. hem Blogları, video formatında tanıma imkanı bulun, hem de blogunuzu video ve sesli olarak tanıtma imkanı bulun.

Dilerseniz tanıtım metninizi hazırlayın biz seslendirelim. Dilerseniz bu işi bize bırakın.
Blogunuzun nasıl tanıtılmasını istersiniz?

Blogunuzu hangi sözlerle ifade edersiniz. Bize mail yoluyla ulaşın metinizi yollalayın, biz blogunuzu en güzel şekilde tanıtalım.

Bunun yanında, Satışa sunmak istediğiniz ürünlerinizi'de Blog albümün de paylaşalım.

Blog dünyasına bir ilk.

Bu heyecanımıza ortak olmak istiyorsanız, ÇARŞI çok yakınınız da.

ÇARŞI'nın Tanıtım videosu izlemek için, ve ÇARŞI'yı izlemeye almak için haydi bir TIK

SANAL ROPÖRTAJ. ( DELFİNA)

2010-09-25T17:40:00.002+03:00

Sanal Ropörtaj'dan hepinize merhaba. Uzun bir ara oldu biliyorum ama artık yavaş yavaş Ropörtajlarımıza devam edeceğiz. Bu gün yine önemli bir konuğum var. Birmilyonkalem sitemizin İŞARET DİL'İ ÖĞRENİYORUZ adlı kampanyasına özel hazırladığım bu Röportajın konuğu. İşitme kaybı olan bir blogger olacak Bu konuğum http://isitmekaybi.blogspot.com/ 'un sahibi ve yazarı sevgili Delfina.

SYK:Sevgili Delfina Davetimi kırmadığın için ve konuğum olmayı kabul ettiğin için çok teşekkür ederim. Sayfamda ki en önemli sohbetlerden olacak bu Ropörtajmız. Hoşgeldin diyorum.

D.F: Asıl ben teşekkür ediyorum.İşitme kayıplı birini kale almak,onu anlamaya çalışmak herkesin yapabileceği bir şey değil.Hoşbulduk Sevgili SYK.

SYK: Estafurullah o nasıl söz. Hepimiz insanız ve ileride bizlerde önemli kayıplar yaşabiliriz.
Sevgili delfina Birmilyonkalem'in değerli editörü Şebnem Soysal'ın tavsiyesi üzerine seni takip etmeye başladım. Birmiyonkalem Sitemizin yeni başlattığı kampanya ile ilgili özel bir sohbet yapmak istedim seninle. İŞARET DİL'İ ÖĞRENİYORUZ adlı kampanyamız da işitme kayıplı arkadaşlarımızla daha kolay ve rahat iletişime geçebilmeyi amaçlayan bir kampanya bu. Ama İşitme kaybı hakkında da öğrenmemiz gereken bir takım şeyleri senden öğrenmek istedik.
Öncelikle şunu sorarak başlamak isterim. Ne zaman dan beri işitme kaybı yaşıyorsun? Doğuştan bir hasar mı bu?

D.F: Bir gün annem çamaşır asmak için dışarı çıkmış ve kapı kapanmış.Annem dönünce zile basıyor,basıyor ben açmıyor.Dışardan beni gördüğü için niye açmıyor diye epey tereddüt ediyor annem.O sırada ben duvar kağıtlarını yolmakla meşgulüm Kendisi de hemşire olduğu için işitme kaybı mı var acaba diye kaptığı gibi doktora götürüyor o gün.Doktor tüm testleri yapıyor ve hiçbir şey çıkmıyor,o zaman 3 yaşındaydım.6 yaşında iyice belirginleşti ve belgelendi

SYK: Anlıyorum Geçmiş geçmiş olsun diliyorum.
Sevgili Delfina,bize işitme kayıplı olmanın zor yanlarından bahseder misin biraz?

D.F: İşte bu madde beni en çok zorlayacak kısmı Sevgili İpek.Ne küçükken,ne de şimdi kaybım konusunda zorlanmadım..Evet işitme kaybım ileri değil,çok ileri derece ama kolaylıklarından ve avantajlarından ötürü her gün şükrettiğim bir durum bu benim için.Hayata bu şekilde bakmamı sağlayan annem ve babam sayesinde hiçbir zorluk yaşamadım.

S.Y.K: Sen şanslı olanlardansızn sanırım Senin adına gerçekten çok sevindim.
Peki,işitme cihazı kullanıyor musun?

D.F: Evet,sol kulağım sağa göre daha iyi duyduğu için cihaz seçimimi hep sol yandan kullandım Her seferinde KBB doktorları çift cihaz kullanmadığım için kızsalarda ,gereksiz gürültüyü 2’ye katlamayı gerekli bulmadım hiçbir zaman

S.Y.K: İşitme cihazı kullanma dan önce ki hayatın nasıldı. İşitme cihazının fayda ve zararları nelerdir.?

D.F: İlkokul 5.sınıfta kullanmaya başladım.İlk haftalar alışma sürecinde birden sesler geliyor diye sevinemiyor insan.Çünkü farklı bir boyut oluyor,ilk kez gözlük takınca yaşananlar gibi bir süreç oluyor.Alışınca da sabah yüz yıkanmadan önce cihazı arar eller
Faydaları;bireyin yaşam kalitesini artırması başlı başına bir mucize.Çünkü kulağımıza gelen “biiip” sesi ile duymaya başlıyoruz.Her türlü sesi duyarak güne başlamak,mutluluk kaynağı.Hayatımızı aydınlatan bu cihazların hiçbir zararını görmedim şimdiye dek.

S.Y.K: Gerçekten bu çok sevindirci.
İşitme kayıplı olan bir kişi konuşmada da zorluk çekiyor mu?

D.F: Kaybım,sesleri tanıdıktan , konuşmaya başladıktan sonra 3 yaşlarımdayken ortaya çıktı.Ailemin desteği,kitap kurdu olarak geçirdiğim çocukluk yıllarımın etkisi ile konuşmada zorluk çekmedim.Ama işitme kayıplı olup konuşamayan,konuşurken zorlanan birçok arkadaşımı tanıyorum..

S.Y.K: Her işitme kayıplı işitme cihazı kullanarak duyma sağlayabilir mi? işitme cihazları hakkında bize bildiklerini anlatabilir misin?

D.F: Şimdi her şey o kadar olağanüstü ki,duyması imkansız kişilere bile sürprizleri var bu ilerleyen teknolojinin.Koklear Implant sayesinde tamamen sağır olanlar sesleri duyabiliyor.İşitme cihazları da her işitme kaybına göre çeşit çeşit.

S.Y.K: Gerçekten çok ilginç Rahmetli Anneannem de İşitme konuşma kayıplıydı. Keşke yıllar önce böyle bir imkanı bize anne anneme sunabilmiş olsaydık. Bu gerçekten bir mucize olsa gerek.
Neyse devam edelim. işitme kayıplı bir çocuk öğrenim hayatını nasıl idâme ettiriyor? Özel okul yada kurslar var mı? Sen işitme kayıplılar ile ilgili bir kurs ve bir eğitim aldın mı.?
İşitme kayıplı bir kişi' nin özel bir eğitim alması gerekiyor mu?

D.F: işitmesi ve konuşması çok ileri derece olmayan her kayıplı normal okullarda eğitim alabilir.Çocuğun kendisini rahat ve normal hissetmesini sağlayacak en önemli kişi olan öğretmene çok iş düşüyor.Eğer ilköğretimde çocuk bu şansa erişirse,özgüveni yüksek oluyor ve sonraki okullarda başarısı katlanıyor.Ben herhangi bir eğitim almadım.
Konuşmakta zorlanan ya da sesleri tanımayan bazı işitme kayıplılar konuşma terapisine gidebilirler.

S.Y.K: Devlet yada özel kurumlar, işitme cihazlarıyla ilgili destek sağlıyorlar mı?

D.F: Evet, cihaz bedellerinin büyük kısmını karşılıyorlar.

S.Y.K : Bu çok güzel bir haber.
Sağır ve dilsiz olmak isitme kaybıyla aynı mı? arada ki farklar nelerdir. Yani duyamamak konuşmayı engelleyen bir durum mu?

D.F: Sağır ve dilsiz biri ses dünyasını tanımadığı ve konuşamadığı için,işitme kayıplılardan ayrı bir dünyada yaşar.Onların çoğu sesleri hiç bilmediklerinden konuşamazlar.Ama şimdiki eğitimler sayesinde tamamen sağır olanlar da konuşmayı öğreniyorlar.

S.Y.K: Sevgili delfina Sen işitme cihazıyla duyma sağlayan birisin. Ama yinede işaret dili biliyor musun? İsaret dili kullanma gereği duyduğun zamanlar oluyor mu?

D.F: İşaret dili,öğrenmeyi en çok istediğim bir dil.Bu dil ile iletişimi sağlayan arkadaşlarımla bir araya Geldiğimde onları daha iyi anlamayı isterdim.

S.Y.K: Her bireyin yeni bir dil öğrenme hakkı var ise işaret dili bilmesinin de zorunlu hale gelmesi düşüncesindeyim. Yani M.E.B 'nın işaret dili konusunda muhakkak önemli adımlar atması gerektiğini düşünüyorum. İşaret dili öğrenme konusunda düşüncelerin nelerdir? Veya bir tavsiyen var mı?

D.F: Birçok bilim adamı ve eğitmenler,işaret dilinin yaygın olarak kullanılması taraftarı değiller.Çünkü işaret dilini bilmek,duymayı ve konuşmayı bitiriyor.Kulak ve dilin pasif kalması,bireyi toplumdan ayırıyor.İşaret dilini öğrenmek yerine,dudak okuma,sesleri tanıma ve konuşma eğitimi üzerine yoğunlaşmalı. Usta Perküsyonist, Evelyn Glennie tamamen sağır ama akıcı konuşması ile görenleri büyülüyor.Kuvvetli bir dudak okuma yeteneği var.İşitme kayıplı arkadaşlarım onu ilham alsınlar,pes etmesinler eğitim almaktan.

S.Y.K: İşte bu verdiğin bilgi çok önemliydi. Bilim adamları'nın İşaret diline karşı oldukları çok önemli bir bilgi. Teeşekkürler.
Sevgili Delfina bu arada bloğun çok hoş. çok canlı ve sıcak. Blog paylaşımların dan biraz baheseder misin?

D.F: Çok teşekkürler Sevgili İpek.İkizler burcumun verdiği bir özellik olan “merak” sayesinde her konuda bir şeyler öğrenmeyi,paylaşmayı seviyorum.Ve paylaştıkça güzel insanlar,dostluklar buluyor beni.İyi ki bu blog var çünkü kendim gibilere kolaylıkla ulaşıyorum
…
S.Y.K: İyiki bloglarımız var. Hayata sıkı sıkı sarılmış bir insansın pozitif ve neşelisin. bunu neye boçlusun?

D.F: Ailem,ailem ve ailem. Onların beni yetiştiriş tarzı,hayata hem sımsıkı sarılmamı sağladı hem de bugünlere mutlu ve başarılı olarak gelmemi sağladı…

S.Y.K: İşitme kayıplı olan dostlarımıza arkadaşlarımıza bir mesajın olacak mı?

D.F: Hiçbir işitme kayıplı arkadaşım, böyle bir zamanda kabuğuna çekilmek zorunda değil.Araştırsınlar,öğrensinler sınırsız seçenek var onlar için.Düşler Akademisi’nin atölyelerinden faydalansınlar,farklı ortamlara girsinler ve öğrenmeye hep açık olsunlar.Çünkü hiçbir şey imkansız değildir ve tüm güzellikler,kolaylıklar bizler içindir.Bana her zaman blogumdaki iletişim bölümünden ulaşabilirler,onlarla tanışmaktan,ortak noktalar bulmaktan ve yardımcı olmaktan onur duyarım…
Bir de, girdikleri ortamda,yeni tanıştıkları ilk insanların yanında “işitemiyorum,işitme kayıplıyım” desinler,çekinmesinler.Bunu söylediklerinde karşı taraf hemen yardımcı olmaya çalışıyor,anlayışlı oluyor.Bir kere söyleyip kolaylıklarını görünce gerisi gelecektir.
Kendilerini işitme engelli değil işitme kayıplı olarak tanıtsınlar.Çünkü durumumuz hiçbir şeye engel değil,kaybımıza rağmen işitebilir,öğrenebilir ve hayatı doyasıya yaşamaya devam edebiliriz….

S.Y.K:Çok önemli mesajlar verdin sevgili Delfina.
Peki sohbetimizi nasıl buldun?

D.F:Soruların hepsi çok zekice ve güzeldi.İşitme kayıplı olmayan birinin böyle içten sorular sorabilmesi takdir edilecek bir şey.O yüzden çok teşekkür ediyorum.Tüm güzellikler sizlerle olsun….

S.Y.K: Bu güzel düşüncen için çok teşekkür ederim :)Sevgili delfina, bu hoş ve değerli sohbetin sonuna geldik. sana sonsuz teşekkür ederim. Birmilyonkalem ailesi olarak ve ben şahsım Siyah kelebek olarak sana sevdiklerinle uzun sağlıklı ve mutlu bir ömür dilerim. Tekrar tekrar bu değerli bilgilerin ve hoş sohbetin için çok teşekkürler.
Her daim sevgiyle kal.

TOPHANE VAKKASI.

2010-09-23T23:06:00.003+03:00

Efendim ben Tophane semtinde doğdum büyüdüm. Ve bununla da her zaman gurur duydum.

Bizim Tophane'de zaman zaman bu tür kavgalar oluyordu. Hiç unutmam çok seneler evvel Erbakan döneminde bir grup sakkalı cübbeli tabir edilen bir grup mahallede mini etekle gezdi diye bir kızcağızı tekme tokat dövmüşlerdi. Son Tophane vakkasın da adı geçen Sanat Galerisi tam Annemlerini evinin 30 m. aşşağısında yer alıyor. Evlerin marketlerin, çocukların, bakkaların ev hanımlarının kısacası AİLE'lerin bulunduğu bir mahalle efendim bildiğimiz bir mahalle.!

Burada Annemler, yani benim ailem ve mahalle sakinleri oturuyor.

Ben Annemin evine gittiğim zaman bu Sanat Galerisi'nin tam önünden geçiyorum. İçeride olan biteni görüyorum yani. Bakın bunu altını çizerek söylüyorum kapının önü bira şişeleriyle dolu.!

Mekanın önünde ki arabaların geçtiği cadde ye votka şişesi atılmıştı. Hatta eşimle çok kınamıştık bu durumu.

Aynı güzargahta, Boğazkesen caddesi'nde bahsedilen galerinin yine 50 m. kadar ilerisinde bir yurt var. Yine kaldırım kenarında yerlere oturmuş, bir elinde bira, bir elinde kitap düzgün giyimli entel yabancı uyruklu bir genç kız. Biz şaştık kaldık bu olaya. Canım Tophane, Canım Boğazkesen ne hale gelmiş. Her mahalle'nin kendine göre bir ahlâkı, bir kuralı vardır. Biz annemlere gidip kadığımız da sabaha kadar müzik sesinden uyuyamayız. Artık oralar tamamen kendi tabirimle sosyeteleşti.

Tophane'den tutun Boğazkesen caddesine, oradan Galatasaray'a Beyoğlu'na, Taksim'e kadar heryer yabancıların şuan. Bizim bir akrabamızın oturduğu tarihi bina Otel haline gelmiş. Barlar Cafeler, İçkili mekanlar artık mahallelerin içine taşınmış. O'da yetmemiş Evlerin, bakalların, okulların yanlarına yer edinmeye başlamışlar.

Tophane Semti Tarihi bir Semtdir. Yapısı itibariyle dar sokak ve caddelerden oluşur. Yüzyıllardır bir çok Din'i, farklı etnik kültürü, Ermenisi, Yahudisi, Kürdü, hep bir arada yaşatmış ve hala yaşayan bir tarihi semtdir. Tophane'nin bir çok mahallesinde çocukluğum geçti. Şimdi o güzelim mahalle ve sokakları ölüme mahkum ediyorlar. Sanat galerileri, Eğlence mekanları, entel dantel ne varsa Malesef Tophanemizin Tariihi değerini öldürmektedir. Bu güzelim tarih kokan semt kaderine bırakılmıştır, Yeni yerleşimciler,tüm Tophane yerli sakinlerine ap açık alenen gidin buradan demekteler.

Son yaşanan olay üzücü asla tavfip etmiyorum. Ama Koskaca Tophane'nin Boğazkesen'in bu kadar ayaklar altına alınmasına, sokaklara içki şişesi atılmasına, taşkınlılara karşıyım. Buna da keskin bir çözüm bulunması gerekiyor. Bu insanlar defalarca uyarıldılar. Ama inadına daha fazlasını yaptılar.

Sanat dediler, Sergi dediler, o güzelim Sanat galerisini yada her neyse sosyetik entel meyhaneye çevirdiler. Bu demek değildir ki, şiddeti onaylıyorum. Asla ve asla olmaması gereken büyük bir ayıptır. Birdaha olmamasını umud ediyorum.

Keşke bu yazım bir Gazete'de yayınlasa ve herkez okuyabilse. Eminim bir çok kişi bana hak ve onay verecektir. Ve gerçekleri anlayabileceklerdir.

Toplumumuz küçük Mahalle ve caddelerden oluşuyor. Biraz daha saygı, biraz daha dikkat edilmesi gerekiyor. Özgürlük diyoruz. Bir başkasını rahatsız ederek ortalığa alkol şişesi atarak olmaz bu.

Şimdi bir örnek verelim. Taksim'de Beyoğlu'nda Etiler'de, Eğlence mekanlarının olduğu bir gece klübüne siz içki içiyorsunuz diye baskın yapıldı mı şimdiye kadar. Buralar ruhsatlı mekanlardır. Adamlar gider bu rusatlı içkili eğlence mekanlarına içkisini içer eğlenir çıkar. Ama Sanat Sergisi adı altında mahalle ortasında, Ailelerin bulunduğu bir yerde içki içip sokağa atıp ''Ben sanat yapıyorum diyemessin'' Her iki tarafta hatalı. Umarım tatlıya bağlanır ve bu tür olaylar bir daha yaşanmaz.

Son söz :Valla Sanat ,Kültür yapıyorum deyip insanları rahatsız ediyorsan ben o kültürde yokum varsın bana kültürsüz desinler.

BİZ NEREDE YANLIŞ YAPTIK ?

2010-09-23T15:13:00.003+03:00

Biz nerede yanlış yaptık?
Nerede olduğunu tam olarak çözemesem de büyük yanlışlar yaptık.
Zaman ilerleyip teknoji geliştikçe, alım gücü kolaylaştıkça, biz rahata alıştık.
Rahatımız bozulmasın, düzenimiz bozulmasın diye rüşvetçi, ödülcü, tavizci biyerler olduk.

7 yaşında okula başladığım zaman Annem ve babam okulun ilk günü yanımda olmuşlardı. Benden sonra okula başlayan kardeşlerim de öyle. İlk günden sonra birdaha beni ve diğer kardeşlerimi okula götürdüklerini hatırlamam. Bunları ben değil Annem söylüyor.

Bir kere ağladığımı ailemi üzdüğümü, okula isteksiz olduğumu hatırlamam. Diğer kardeşlerimde öyle.
Hatta Annemden duyduklarımda bu yönde. Bizi hiç üzmediniz der annem. Bir kere bile derslerden, Öğretmen'den, Okul'dan şikayet ettiğinizi duymadım der. Hiç çaktırmadan, derslerinizi yapardınız,bir kere bile öğretmenden şikayet duymadım der. O zamanlar daha zordu. Öğretmenin istediği kitabı bulabilmek için haftalarca kitapçı ve kırtasiye gezerdik. Çok pahalı olduğu için alamadığımız ,arkadaşımızın kitabını rica minnet ödünç aldığımız olurdu.
Öyle Ana sınıfı falan da yoktu hani. Okul öncesi hazırlıkmış, aileden ilgi alaka el üstüne tutulmak nerede...

Bazılarımızın Anne, babaları çalışırdı. Bazılarımız okul çıkışı annelerimizi komşu kapılarından toplardık. Akşam 8'de derslerimizi yapar çoktan uyumuş olurduk. Sabah kalkınca öyle özenli düzenli kahvaltımız bile yoktu bir çoğumuzun. Ellerimizde poğaçalarla okula tıkana tıkana giderdik :) Şimdi o günleri düşündükçe gülüyorum. Güzel ama zor günlerdi.

Şimdiye dönersek. Yani şu zamana, Ana sınıfına gitmiş çocuklar, okul öncesi eğitim almış çocuklar, ilkokul 1. sınıfta patır patır döküldüler. Kimisi ağlar, kimisinin psikolojisi bozulur Miğdesi bulanır. Annemi istiyorum diyerek feryat figan eder. Sabah okula gitmek istemez hasta numarası yapar. Özenle hazırlanmış beslenmesini yemez. Okulun bahçesinde annesini babasını ağaç eder.

Öğretmen sürekli şikayet dinlemekten derse giremez. OKUL FOBİSİYMİŞ. Okul fobisi falan değil bu çocuklar resmen bizi kullanıyor. Hemde öyle bir kullanıyorlar ki, Onlar Anne Baba bizlerde çocuk olduk. Öyle ki karşılarına geçip ağlar olduk. Onları üzmeyelim bağırmayalım, derken biz üzülür, bir ağlar olduk. Gerçekten nerede yanlış yaptık. bizim çocuklarımız neden bu kadar şımarık, sorumsuz çocuklar oldular. Annesi çalışan 3 sene Anne annesi tarafından bakılan, ana sınıfına bile gitmeyen çocuk, uslu uslu okula gidip tek gözyaşı dökmezken, bizim çocuklarımız neden bu hale geldi.

Öğretmen bize şöyle dedi; ''Çocuklarınızın hayatıyla oynuyorsunuz'' Anne'ye,Baba'ya aşırı bağımlı,Çok serbest, çok rahat, her istediği olan, hiç yalnız bırakılmayan, sürekli denetim altında olan, endişe içinde büyütülen çocuklar çok üzgünüm ki başarıısız çocuklar oluyorlar dedi. Ne çok serbest, ne çok tutucu olunmayacak, her istediği uygunsa alınacak, o istediği için değil ona uygun ve ihtiyacı varsa alınacak dedi. Ödülcü olunmayacak, bir sorumluğu yerine getirmesi için çocuğa ödül gibi rüşvetler sunulmayacak dedi.

Aslında tüm bunlarıın çocuk doğar doğmaz uygulamaya başlanması gerekiyormuş. Ama malesef çok geç kaldık. Geriye dönüşü zor bir yolda yürüyoruz. bu hatalarımız ve yanlışlarımızı nasıl düzelteceğiz bilemiyoruz. Hemen hemen tüm veliler bende dahil sıkıntı ve stres içindeyiz.
Sabır çare olur mu? zamanla bu duruma biz mi, yoksa çocuklarımız mı alışır bilemiyorum.

Ya bu gidişe bir son verip sıfırdan başlayacağız. Yada ipimizi çekmelerine göz yummaya devam edeceğiz. Yakın zaman da konuyla alakalı Önemli bir Röportaj ile karşınızda olacağım. BirMilyonKalem İnternet Sitesinin Editörü Psikolog Dr. ŞEBNEM SOYSAL' ile Çocuklarımız ve Okul Fobisi hakkında ki söyleşimizi sakın kaçırmayın.

Şimdilik benden bu kadar,
HOŞÇA VE SAĞLICAKLA KALIN.

DERSİMİZ: SEVGİ

2010-09-19T18:11:00.008+03:00

Keşke keşke dedi çocuk karşısında sinirli azarlamaya hazır duran babasına.
Keşke biraz daha az çalışsaydın da, daha çok yanımızda olsaydın baba.
Keşke keşke bizi daha çok sevseydin.

Öyle bir geçer Zaman ki adlı diziden bir sahneydi bu. Ne yazık ki bu sahne beni hıçkırıklara boğdu.

Koltukta uzanan oğluma takıldı gözüm. Bir gün o'da bize böyle sözler söylermiydi acaba?

Bir ihtiyaç listesi yapsanız en başa ne yazardınız?
İhtiyacınız olmayan bir şey var mıdır hayatınız da?
Kişiden kişiye ve o ana bağlı olarak değişir ihtiyaçlarımız. Ama buzdolabına astığımız ihtiyaç listesinin 1. sırasına yazacağımız en önemli ihtiyaç SEVGİ olmalıdır bana göre.
Evet belki yenilir içilmez. Belki giyilmez, onunla ısınamayız. üstümüze örtüp kapanamayız. başımızı ona koyup uyuyamayız. Gözle görülmeyen Sadece en derinde hissedilen bir şeydir sevgi. Buna en çok da çocukların ihtiyacı var.

Artık yarın okullar açılıyor. Gerçi benim oğlum ve yaşıtları geçtiğimiz salı günü başladılar okula. Bir hafta alışma safhasınından geçtiler. Artık benim oğlum da diğer İlkokul 1. sınıf öğrencileri gibi okula başladı. İşte tam da burda bize düşen asıl görevlerin farkına vardık.

Bir hafta boyunca velilere de bilgiler verildi, seminerler düzenlendi. (VOP) Veli Oryantasyon Proğramı Bu proğramının içeriğinde bulunan önemli bilgileri öğretmenler bizlere, 1. sınıfa başlayan öğrenci velilerine anlattılar. Çok önemli bilgiler vardı. Özellikle Aİle ilişkileri ve Çocuk İstismarı konusu işlendi. Çocuk İstismarı konusunu Bİrmilyonkalem ekibi olarak bizlerde işlemiş ve makaleler paylaşmıştık. Bunun okullarda anlatılmaya başlanması, velilerin bilgilendirilmesi çok hoşuma gitmişti.

Özellikle eğitimin ailede başlaması gerektiğini önemle vurguladılar. Çok haklıydılar. Ama hangimiz evladımıza öğretmen olabiliyoruz ki. Yeterince sevgi verebiliyor muyuz. Yada verebildik mi?
İşte bu bilgilerle kendimizi sınamış olduk bir bakıma. Şimdi daha iyi bir Anne ,Baba ve Veli olabilmek için kolları sıvadık. Sevgi verirsen sevgi alırsın. Bu çok doğruydu.

Belkide eğitime İlk, Sevgiyi paylaşarak başlamalı.Anne, Baba olmanın dışında şimdide iyi bir veli olma çabası içerisine gireceğiz. Bu bana ve benim gibilere büyük bir sorumluluk getiriyor. Ve hatta korkutuyor, endişelendiriyor. Tecrübe kazanmak zaman alacak biliyorum. İyi Bİr anne olduğumdan bile zaman zaman şüphe duyarken, iyi bir Veli'de olmak zahmetli bir görev olacak. Ama Sevgi ve sabırla başaracağıma inanıyorum.

SEVİYORUM, SEVİLİYORUM VE BENDE BİRİKEN BU SEVGİYİ ŞİMDİ EN BAŞTAN BAŞLAYARAK ÇOCUKLARIMA YAŞATARAK ÖĞRETMEYİ ÖNEMLİ BİR GÖREV SAYIYORUM.

2010-2011 Eğitim ve Öğretim yılı hepimize hayırlı ve de uğurlu olsun.
Başarılı, mutlu, umutlu bir eğitim yılı diliyorum.
Başlayacak yeni haftamız güzel geçsin.
İyi haftalar TÜRKİYE.

Şimdi skunet ve saygı zamanıdır.

2010-09-13T10:38:00.006+03:00

Ne kadar adaletçi bir ülkeymişiz de benim haberim yokmuş. Aylardır sürekli herkez şu lanet olası referandum yüzünden birbirini kırıyor. Kimsenin kimseye demediği kalmadı. Cahil olduk, fakir fukara garip guraba olduk. Hırsız, namussuz olduk. Belden aşşağı vurmaya ne kadar meraklı bir milletiz biz hayretler içindeyim.

Hazımsız olmaya gerek yok arkadaşlar. Önümüze bir paket sunulmuş bu paket açılmış ve çoğunluk ne dediyse o olmuştur. Artık olan olmuştur. Şimdi susup olanları izleyeceğiz. Artık birkere herkez birbirine aptal muamelesi yapmayı bırakacak. Sen evet dedin yuhhhhhhhhhhhh sen hayır dedin yuhhhhhhhhhhhhh vatan haini terörist demekten vazgeçeceğiz.

Sen evet dedin. Atatürkçü değilsin şeriatçısın yakıştırmalarından vazgeçeceğiz.

Sen hayır dedin. Dinsiz imansızsın. nankörsün demekten vazgeçeceğiz.

Hepimiz bu ülkenin vatandaşıyız. görevlerimizi yaptık. Oylarımızı kullandık. Sonuç ne çıkarsa çıksın ben inanıyorum ki insanların abarttığı gibi kötü olmayacak. Ben bu sabahtan itibaren inanıyorum ki, bizi daha iyi günler bekliyor. Ben bu ülkenin bir insanıysam buna inanmak zorundayım. Yoksa yaşayamam. eğer iyi düşünmessem bu ülkeden soğurum. Bu bayraktan soğurum. Eğer inanmassam bu vatana sahip çıkamam. Daha iyi bir vatandaş olabilmek için çaba gösteremem.

Şuanda ki yönetimi çok beğenmesemde, kötünün iyisi olduğuna inanıyorum. Ve bu referandumla kendi yerlerini sağlamlaştırdıklarına da inanıyorum ama hiç kimse baki değildir. Herkez gidecek. Zaman gelecek belki bu ülkenin başına sen geleceksin. Belki senin bir yakının gelecek.

Sen inanırsan bu ülkeye hiç bir kimse zarar veremeyecek. Ne olur biraz skunet biraz saygı. Sinirlerimize hakim olma zamanıdır şimdi, skunet ve saygı zamandır.

Ben şimdi biraz susmayı deneyeceğim.

İYİ HAFTALAR TÜRKİYE, 13 EYLÜL'ÜMÜZ KUTLU OLSUN.

SİHİRLİ İKİ KELİME. ????????????????????

2010-09-11T23:11:00.003+03:00

Siz hiç dönüşü olmayan bir yola girdiniz mi?
Siz hiç sonunu göremediğiniz bir yola çıktınız mı?
Siz hiç Hayatınız da köklü bir değişiklik yaptınız mı?
Siz hiç olmayacağını bile bile olmayacak dua'ya Amin dediniz mi?
Peki siz hiç sağ gösterip sol vurdunuz mu?
Siz sabit fikirli misiniz?
Yerinizin ve konumunuz iyi olduğu halde koltuk değiştirebilecek cesarette misiniz?
Değişime açık biri misiniz?
Yönetilmeyi mi, yönetmeyi mi seçerdiniz?
Hayatınızın akışına sizmi yön verirsiniz?
Hiç kimsenin onaylamadığı bir sevgiliye, bir eşe, bir arkadaşa veyahut bir işe siz evet diyecek cesarette misiniz?
Herkezin aynı anda birlikte çıktığı bir yolculuğa, yalnız kalma pahasına 'Hayır ben gelmeyeceğim' diyecek kadar cesaretli misiniz?
**********************************************************************
İşte böyle arkadaşlar. Sorulara şöyle bir baktığımızda cevaplaması kolay sorular bunlar öyle değil mi? Her bir soruyu hiç uzatmadan açıklama yapmadan EVET yada HAYIR diyerek cevaplaya bilirsiniz.
En çok kullandığımız iki kelimedir EVET-HAYIR. İşimize en çok gelen en kolaya kaçtığımız iki kelimedirler. Sorulara baktığınız da kolay gibi görünsede içine düşüp iyice düşündüğünüz de ara ara gidip geldiğiniz, evet mi hayır mı demekte kararsız kaldığınız anlar olabilir.

Çoğu zaman EVET cevabı bana duygusal daha naif, ve olumdu düşüncelerden oluşan bir karar gibi gelse de, HAYIR cevabı daha katı, daha tutucu, dik duruşlu, sabit fikirli, yerini sağlama almış ve gelecekten emin düşünceleri olan bir cevapmış gibi gelir.

Aylarıdır tek bir soru için birbirimize düştük belkide. Herkez o iki kelimenin peşine düştü. Yarın hayatımıza belki köklü bir değişiklik yapıp dönüşü olmayan bir yola girmeye için EVET diyeceğiz.

Belkide Sağlamlaştırdığımız yerimiz ve konumunuzu hiç bozmamak için. Rahat ve güvenilir olduğuna inandığımız koltuklarımızdan kalkmaya HAYIR deyip yolumuza kaldığımız yerden devam edeceğiz. Karar ne çıkarsa çıksın hepimizin ortak düşüncesi en iyisi ne ise sandıklardan onun çıkması olacaktır.

Bir çok kişi sağ gösterip sol vuracak yarın. Çünkü ben halâ insanların kararsız olduğunu düşünüyorum. Ama unutmayalım ki, en iyi karar kendi öz kararımızdır. En iyi bildiğimiz kendi bildiğimizdir,

Bildiğimizden şaşmamayı umuyorum.

Yarın akşam sandıktan çıkacak karar, hepimiz için tüm devlet ve millet için iyilik, mutluluk, güzellikler getirsin.

Hepinize mutlu pazarlar diliyorum, 12 Eylül Referandumu'nun hepimize olumlu sonuçlar getirmesini temenni ediyorum.

EYLÜL'E

2010-08-31T19:00:00.001+03:00

Şimdi seni bekliyorum kendime gelebilmek için
Gelmene saatler kala yazıyorum.
Sen bana geleceksin, ben kendime
Akşamları üşümeyi bekliyorum seninle.
Yeniden kalemi elime alıp yazmayı.
Sayfaları doldurmayı,
Üzerine tarih atmayı.
Sarı yapraklarını düşür ellerime.
Kuru dallarında ilk günlerin acemi telaşıyla gel.
Prangaları atacağım ayaklarımdan.
Yine imkansız için ağlayacağım.
Serinliğim olsun yüreğime düşen her yağmur damlan.
Her gelişin gibi yine Aşk ile gel.
El ele iki sevdalı gibi gel.
Koşarak değil, usul usul gel.
Derin izler bırak yine.
unutulmaz ol
İstanbul gibi, eşsiz kokunla gel.
Seni bekliyorum yine her yıl olduğu gibi.
TÜm hüznümü giyindim güzelim siyahlarımla.
Hazırım sana.
Çabuk geçme, çabuk gitme.
Belki görmem birdaha ki seneye.
Sonbahar'ını topla getir koy soframıza.
Kana kana içeyim bulutlarından akan sağnak yağmurunu.
Yine ıslanayım pencere kenarında.
Gökyüzüne kaldırdımmı yüzümü,
Tüm kirlerim günahlarım arınacak sanki.
Saatler kaldı gelmene.
Açtım kollarımı EYLÜL'E...

ѕιуαн кєℓєвєк

YORGUN SAVAŞÇI SAHALARDA.

2010-08-26T13:23:00.003+03:00

Hepinize merhabalar Çok özledim sizleri. Bloğumu, yazmayı çok özledim. Daha öncede dediğim gibi yaz aylarını pek sevmem. Hele ki aşırı sıcaklarda çok durgunlaşırım. Aklım durur adeta. Kafam karışır, ruhuum daralır hiç bir işe elimi atamam. Ama artık yavaş yavaş havalar normal seyrine dönmeye başladı. En azından biraz rüzgar esmeye başladı. Durum böyle olunca bende sahalara yavaşça süzülmeye karar verdim. yokluğumda merak edip yorum bırakan arkadaşlarıma çok teşekkür ederim.
Bu sıkıcı yaz döneminde aslında kayda değer pek bir şey yapmadım ama Oğlumun Sünnetini aradan çıkardım. Ağustos'un 14'de Oğlumu sünnet ettirdik. Evde ailecek ve bir kaç dostumuzla Sünnet kınası yaptık. Ardından eyüp sultan ziyaretimizi yaptık ve hemen haftası oğlumuzu sünnet ettirdik. şimdi bir tek sünnet mevlüdümüz kaldı. O nuda hayırlısıyla bititirsem biraz olsun rahata kavuşacam.
Annem bu yıl ameliyat olduğu için seneye bırtakmıştık sünnet olayını ama beklemeye gerek olmadığına karar verdim. Çok fazla masraf etmekten büyük şahaşalı bir sünnet düğünü yapmaktan kaçındım. ülkemizde bu kadar maddi sıkıntı yaşanırken, insanlar iş aş, para bulamazken, bana büyük paralar hasramak eşime masraf yaptırmak yakışmazdı. Bu nedenle oğlumun sünnetini aceleye getirdim. Küçük bir törenle oğlumun sünnetini hayırlısıyla nihayete erdirdik. Darısı tüm erkek ailelerine İnşallah. Oğlum bu yıl ilkokul 1. sınıfa başlayacak okullar açılmadan da kurtulmak istedim. Sünnet mürüveti bile uğraş verici bir olay. Ve insanın sırtında bir kambur gibi yük oluyor. Fazla tefferuata girmediğim halde çok yoruldum. Ama çok şükür Allah yardım etti.

Annemi merak edenleriniz varsa sağlığı iyi ama morali iyi değil. Artık çalışamıyor eskisi gibi. Yarım insan oldu kadın. malülen emeklilik için gerekli yerlere başvurdular babamla. En azından emekli olursa artık çalışmasına gerek kalmayacak. Paşa paşa maaşını alacak ve geçinecek. Bunu neden paylaştım. Dua istiyorum arkadaşlar. annemin emekli olup rahata çıkması için sizden de Dua istiyorum. Artık çalışmasını istemiyorum. Evinde oturup sağlığına dikkat etmesini istiyorum. Allahımdan tek temennim bu. Duanızı eksik etmeyin.

2010 yılı bana çok iyi gelmedi. Çok sıkıntılar atlattık maddi, manevi, sağlık açısından zor bir sene oldu. Hâlâ da sıkıntılar devam ediyor. İnşallah en kısa zamanda feraha rahata çıkarız.
Hepinizi sevgiyle kucaklıyorum ve oğlumun bir kaç Sünnet fotosuyla sizleri başbaşa bırakıyorum

‎1 Okul 170 Öğrenci İçin El Ele Kampanyasına desteklerinizi bekliyoruz...

2010-08-25T10:21:00.003+03:00

‎1 Okul 170 Öğrenci İçin El Ele Kampanyasına desteklerinizi bekliyoruz...

Onlar bizden okul çantası istiyorlar. Çizgili ve kareli defterler. Kırmızı ve kurşun kalem. Kalemkutusu. Düş dünyalarını resimlemek için renk renk boyalar istiyorlar. Bu sese kulak verin, bir milyonkalem kampanyasına siz de destekte bulunun. Bloglarınızda banner ve kampanya linklerimizi vererek katkıda bulunun.

Göndermek istediğiniz kalem, defter, silgi, boya kalemi, kalem kutusu vb. hediyelerinizi:

Çınarcık İlköğretim Okulu
Halit Kılıç (Okul Müdür Yardımcısı)
Hasan Baba Yolu - Çınarcık - Yalova

Nakdi yardımlar için:
Yalova / Çınarcık Ziraat Bankası
Çınarcık ilköğretim okulu
Okul aile birliği hesabı
560-9858-5002

adresine yollayabilirsiniz. Gönderilerinizi takip edebilmemiz için, lütfen birmilyonkalem@gmail.com adresine e-posta ile bilgi veriniz. Lütfen gönderilerinizin üzerine "Birmilyonkalem Umut Çiçekleri Okulda" kampanyası notunu eklemeyi unutmayınız. Çocuk gülücüklerinde yer bulmak umuduyla.

1MK
1milyonkalem sitesi editörleri adına
Erkan BAL & A. Şebnem SOYSAL
Site Admini Genel Koordinatör

Not: Gönderiler direkt okul müdürlüğüne yapılmalıdır. Bir milyonkalem sitesi bütün kampanyalarında olduğu gibi asla yardımları kendisi kabul etmez. Bu konuda okul müdürlüğü dışında herhangi bir yere gönderimde bulunmayınız

Yeni Kampanyamız: Umut çocukları okulda

2010-08-19T21:58:00.002+03:00

Haydi dostlar elimizi taşın altına koyalım.! Ne kaybederiz ki?

24 Ağustos 1999 Günlerden Salı
Marmara depreminden 7 gün sonra...

Enkazın altından iki kişi sağ çıkartıldı. Bunlardan birisi 155 saat sonra Yalova /Çınarcık'ta kurtarıldı. Kurtarılan erkek çocuk 5 kilo kaybetmiş, susuzluktan dili kurumuştu. Ailecek altı katlı bir binanın giriş katında oturuyorlardı. Babası ve üç ablası depremde öldü.

O çocuk, yani İsmail ÇİMEN bugün nerede ne yapıyor dersiniz? İsmail gibi depremin yıkıntıları arasına doğan pek çok çocuğumuz bugün ne yapıyor? Nerede hangi imkanlarla yaşıyorlar, Okula gidiyorlar mı? Bir ihtiyaçları var mı? Deprem yaralarını ne kadar sarabildiler?

DEPREM ÇİÇEKLERİ UMUDA AÇSIN!
1 Milyon Kalem'de yeni bir kampanyaya daha başlıyor.
Bir milyonkalem olarak, Yeşilovacık, Dursunbey, Tokat, Ulupamir, Adıyaman derken bu sonbaharda Yalova Çınarcık'taki çocuklarımızın tuttuğu kalem, yazdığı defter olmak için hazırlanıyoruz.

Onlar bizden okul çantası istiyorlar. Çizgili ve kareli defterler. Kırmızı ve kurşun kalem. Kalemkutusu. Düş dünyalarını resimlemek için renk renk boyalar istiyorlar. Bu sese kulak verin, bir milyonkalem kampanyasına siz de destekte bulunun. Bloglarınızda banner ve kampanya linklerimizi vererek katkıda bulunun.

Göndermek istediğiniz kalem, defter, silgi, boya kalemi, kalem kutusu vb. hediyelerinizi:

Çınarcık İlköğretim Okulu
Halit Kılıç (Okul Müdür Yardımcısı)
Hasan Baba Yolu - Çınarcık - Yalova

Nakdi yardımlar için:
Yalova / Çınarcık Ziraat Bankası
Çınarcık ilköğretim okulu
Okul aile birliği hesabı
560-9858-5002

adresine yollayabilirsiniz. Gönderilerinizi takip edebilmemiz için, lütfen birmilyonkalem@gmail.com adresine e-posta ile bilgi veriniz. Lütfen gönderilerinizin üzerine "Birmilyonkalem Umut Çiçekleri Okulda" kampanyası notunu eklemeyi unutmayınız. Çocuk gülücüklerinde yer bulmak umuduyla.

1MK
1milyonkalem sitesi editörleri adına
Erkan BAL & A. Şebnem SOYSAL
Site Admini Genel Koordinatör

Not: Gönderiler direkt okul müdürlüğüne yapılmalıdır. Bir milyonkalem sitesi bütün kampanyalarında olduğu gibi asla yardımları kendisi kabul etmez. Bu konuda okul müdürlüğü dışında herhangi bir yere gönderimde bulunmayınız

O GELİYOR.!

2010-08-10T15:19:00.004+03:00

Bu makaleyi, geçen sene Ramazan öncesi paylaşmıştım sizlerle. Zaman ne de çabuk geçiyor. Sanki bu yazıyı dün yazmış gibiyim. Bu yıl da bizi bu mübarek aya ulaştırdığı için Allah'a Şükür ediyorum.
Geçen yıl paylaştığım bu yazıyı yeniden sizlere sunuyorum.
Hayırlı Ramazanlar Diliyorum. 11 ayın Sultanı olan Ramazan ayımız mübarek olsun. Allah sabır ve kolaylıklar versin. Bu sıcak ve nemli havada, 16 saat gibi uzun bir zamanda oruç tutmak kolay olmasa da emin ki Allah bunun da sabrını verecektir. Hepinize bol keyifli, güzel, bol ibadetli bir Ramazan ayı diliyorum.

O GELİYOR.!
Üzülme bu da geçer arkadaş..Yollar uzun kısaltmak için uğraşma..Hayat bu kimine felek,kimine kelek..Kader; kimine sever,kimini döver..Bir bardak çayın yanında bir dostun varmı derteleşecek sen ona bak..
Varsa bir tabak çorban bir dilim ekmeğin işte yaşama sebebin'dir unutma..küsme hayata kapama gözlerini güneşe çekme perdelerini kalbinin..Her zaman hazır ol hayatın çelmelerine..Plan yapma ki hayat gülmesin arkandan oynanacak oyunlara..

Bıkma yaşamaktan bıktırma kimseyi küskün bakışlarınla..Gülmeye çalış her daim..Senden de beteri var..
Sakin olmaya çalış her zaman..skunetini hiç bozma..Terbiye sınırlarını aşma..Durma durduğun yerde unutma.Dünya dönmeye devam ediyor..
Düşün düşündüklerini dışa dök kalbinde biriken sıkıntıları..Anlat, yaz,söyle oku..Bir çocuğun gözlerine bak mesela,bir kediye su ver olmazmı?..Dert dinle yoldaş ol eşine dostuna..Kibirlenme ne perisin ne de padişah..

İnsan oğlusun doğrunla yanlışınla.. 2 metre beyaz kefen giyeceksin göçünce sende sırtına..Sabırlı ol beklentilerin olmaya çalışsın mükafatların artsın..en sevdiğine sarıl öp yargılama,hatasız kul olmazki..Sende ne hatalar yaptın zamanın da kaç tane kalp kırdın..Kınama kimseyi ki kınanmayasın...Doğru sözlerinle ört ayıpları,Boş laf etme ki dinlesin padişah bile seni..Herşeyin çok olanı değil az ama doğru dürüst olanı makbuldur..

Çok edinmek için yanlışa sapma kendin olmaktan çıkma..Sevilmek için yalan söyleme,kurtul kibirin den nefterinden,Aç kucaklarını bak yeni bir şans veriyor sana yaradan..11 aydır yaşadığın yalancı cennetin üstünü örtemeye geliyor..Yeniden güzele iyiye doğruya sevgiye şefkate çağırıyor..
Az kaldı kapıyı çalmak üzere..Tertemiz karşıla misafirin,kirini at bedenin den,Kötü düşünceni at beyninden Şeytanı kovda aç kalp'inin kapısını bakk

Şehr-i Ramazan geliyor.. !!

ELLERİM BENİM DİL'İM.

2010-08-04T14:12:00.003+03:00

Bir düşünün ellerimiz ne kadar önemli bir organımızdır öyle değil mi?
Yemek yerken, bir kalemle yazı yazarken, çiçeğimize su verirken, çocuğumuzu severken, bir kediyi okşarken ellerimizden yardım alırız. Ellerimiz belki de tüm organlarımız dan daha da önemlidir.
Gözleri görmeyen bir engelli bile, elleriyle her türlü işini yapar. Hatta resim bile çizebilir.
Ellerimiz aslında, sadece işlerimizi yapmamıza yardımcı bir araç bir organ değildir.
Ellerimiz belkide bizim dilimizdir. Bir elin nesi var iki elin sesi var deriz ya, aslında iki elimizin dili de vardır.
Yabancı bir dil öğrenmek için tonlarca para verip kursalara hatta yabancı ülkelere bile gidiyoruz.
Peki iki elimizle yeni bir dil öğrenemeyiz mi sizce? Bir düşünün.! Yabancı bir turistle iletişime geçmek öyle yada böyle kolaydır. Ama işitme engelli bir kişi ile iletişim hiçte kolay değildir.
Bir hastanede yada bir okulda, size elleriyle derdini anlatmaya çalışan bir işitme engelliye rastladınız mı hiç?
Karşınıza böyle bir durum çıksa ne yaparsınız?
Bimilyonkalem yazar ve editörlerinden Sayın, Oğuz Marangoz bunları düşünerek çok güzel bir kampanya başlattı. İşitme engelli kişilerle iletişime geçmek, onlara yardımcı olabilmek adına,
İŞARET DİL'İ ÖĞRENİYORUZ adlı yeni bir kampanyaya el attı. Sizde küçük bir başlangıçla işaret dilini öğrenebilir, İşitme engelli bir arkadaşınız veya sizden yardım isteyen birine yardımcı olabilirsiniz.
Aşşağıda yayınlanan bu broşünde işaret dilini öğrenmeye yarayan bir kaç küçük temel işaret var.
Öğrenmeye bununla başlayabilirsiniz. Bu bröşürü bloglarınızda yayınlayarak kampanyaya destek verebilirsiniz.
Yayınladığım kısa video da yine işaret dilini öğrenmeye yarayan işaretlerlerden faydalanabilirsiniz.

Unutmayın.!
BİR DİL BİR İNSAN.
ELLERİMİZ BİZİM DİLİMİZDİR.
BİR ELİN NESİ VAR, İKİ ELİN DİLİ VAR.

SİZDEN GELENLERLE BİR SENTEZ.

2010-07-31T12:44:00.003+03:00

Ölesiye yorgunlugun kollarında boşluk..mutsuzluk..'mutlu olmak istiyorum kocaman bir"umutla
ANLAMAK diyorum kendi kendime. kendi yaşımı, yaşamımı anlamak.
Her yaşın ve her anın tadını çıkarmaya uzak kalmayacağım bundan böyle.

darbelere Karşı Ne Yapabilirim acaba diye düşünmeyeceğim.

KARANLIĞIMDAN UMUTLANAMIYORUM demeyeceğim artık.

çaresizlik değil bu. hayatımın karışık bir sentezi.

sevgili dostlarımın duygularıma tercüman olan kelimelerinden küçük bir sentez.

Tüm duygularımın toplamı.

Yorumlarıyla destek veren tüm dostlarıma teşekkürler.

BU YAZIYA ADINI SİZ VERİN.

2010-07-21T17:27:00.002+03:00

Bu gün bir şey öğrendim.
Belki bunca yıllık hayatım da yaşamışlığım da, beni çaresizliğe sürükleyen aynaya bile bakılmaz hale getiren bir şey bu.
Daha önce yaşamıştım bunları ama sanki bu defa daha da üzüyor beni. Acaba yaşlanıyor muyum?
Tahammülümün sabrı artık bitti mi?
Tevazularımın, olsunların, önemli değillerin, Sağlık olsunların, beterin beteri varların, bende miadı doldumu.
Ben artık sabırsız, suratsız, hiç birşeyden memnun olmayan teyzelerden mi olmaya başladım.
Gözlerimin ışıltısını, neşemi, sevinçlerimi kaybetmeye mi başladım.
Bu gün aynaya baktığımda kendimi tanıyamadım.
İnsanın kendini aynaya baktığında bulamaması çok kötü oluyor.
Aynaya bakıyorsun ama koca bir boşluk görüyorsun.
Eski beni arıyorum yok.!
Anladım ki beklentiler bekleyişler, belirsizlikler insanı olumsuz etkiliyor.
Ve ben anladım ki, hayatta ki en zor şey belirsizlik.
Anladım ki, hayatta en zor şey beklemek.
Anladım ki hayatta en zor şey, bekletilmek.
Ve anladım ki bu 3 şey benim hayatımı zorlayan olumsuz etkileyen faktörler.
Artık hayatımda NETLİK istiyorum!
Artık hayatımda ŞEFFAF'lık istiyorum.!
Artık hayatım da beklemek değil, olacak şeyleri OLDURMAK istiyorum.!

Bu yazıya bir başlık bulamadım.
Bu yazıyı siz yazsaydınız başlığı ne olurdu?

GİTMEK İÇİN GELDİM

2010-07-19T20:05:00.003+03:00

Şimdi sorma bana neden gidiyorsun diye.
Bana gitmek için mi geldin diye sorma.
Sende biliyorsun. Ben sana gitmek için gelmiştim.
Biraz ağlar, sonra susarsın. Belki sonra unutursun.
Zaman zaman hatırlarsın. Belki ağlarsın.
Ve biliyorum ki en yakınında kim varsa ona sarılırsın.
Biliyorum ayrılıklar ölüm gibidir. Senin de ruhun ölür o giderken.
Ama unutma, Gitmek için gelmedik mi bu dünya'ya.
Sende gideceksin geldiğin gibi.
Önce ben gidiyorum, Sen beni bırakıp gitme diye.
Senin canını acıtarak besliyorum kendimi.
Ne kadar bencilim öyle değil mi?
Aşk bencillik değil midir zaten.
En çok sevilmek, en büyük aşkı yaşamak, hep yanyana olmak Aşkın bencilliği değil mi?
Ve hiç bir zaman kaybetmemeyi istemek.
Bende bencilim. Seni kaybetmemek için gidiyorum.
Ve sen biliyorusun. Ben sana gitmek için gelmiştim.
Sende gideceksin bir gün.
Unutma bu Dünya'ya hepimiz bir gün gitmek için gelmedik mi?

EVLİLİK OYUNA MI GETİRİLİYOR ?

2010-07-17T13:38:00.003+03:00

Evlisiniz
Siz sahiden evlenmişsiniz. Hayatınıza yeni bir düzen vermişsiniz. Sorumluluklarınızın olduğu kadar haklarınızın da farkındasınız. Eşinizi adeta bedeninizin bir parçası haline getirmişsiniz. Ayrılmaz bir ikili olduğunuz söylenemez, ama birbirinizi düşünmeden tek bir adım bile atmıyorsunuz. Tabii ki arada tuz biber kabilinden tartışmalar olacak. Bu yüksek sesli düşünmeler sayesinde evli olduğunuzu daha da derinden anlıyorsunuz.
*************************************************************************
Yukarıda okuduğunuz parağraf yaptığım bir test sonucu ortaya çıktı. Tamamiyle de doğru.
Evlilik, hayata yeniden yön vermek, yeni bir düzen kurmaktır bana göre. Sorumlulukların fazlalaştığı, dayanışmanın, güvenin, paylaşımın en üst düzeye çıktığı ortak bir paydada buluşmanın meydanıdır evlilik.
Evlilik oyun değildir. İki kişinin oynadığı bir tenis maçı değildir. Evlilik, Eğlence mekanın da dans edilen bir müzik değildir.
Ama evlilik oyuna getiriliyor. Evlilik gibi önemli bir kurumla oyunlar oynanmaya başlandı.

Evlilik artık Tv lerde, evcilik oyunu adı altında eglence olarak nitelendiriliyor. Evlilik artık Seda Sayan'ın maymun iştahına peşkeş çekiliyor. Evilik artık saygı duyulan bir kurum değil de, dalga geçilen bir kurum haline geldi.
Evlenen insanlara ''Allah Kurtarsın'' deniliyor. Ve nikahsız yaşayanlara saygı duyuluyor.

Artık buna birilerinin el atması gerekiyor. Evlilik ile yaşanan çirkin oyunlara artık bir son verilmesi gerekiyor. Evlilik küçükken oynanan evcilik oyunu değil ki.

Tv lerde yayınlanan evlilik proğramları benim canımı çok sıkıyor. Ora da yaşanan saçmalıklar, 2 günlük oyunlar, saçma sapan şeyler yüzünden yaşanan tartışma ve ayrılıklar gerçekten çok kötü örnek oluyor. Neden bunlara el atılmıyor?

Yeni bir kanun gelmeli bence. 1 den fazla evlilk yapan insanlara bir sınırlama getirilmeli diye düşünüyorum. Sürekli evlenip boşanan insanlara bence evlilik yasağı konulmalı artık. Tv lerde daha bıyıkları terlememiş evlilik nedir bilmeyen insanların evlilikle ilgili kötü örnek davranışlarına artık bir el konulmalı. Özellikle halka Mâl olmuş şarkıcı, oyuncu,kimlikli kişilerin, evlilik hayatları ile ilgili yayınları ve proğramları kaldırılmalı. Yeni evlenecek kişilerin bu kişileri örnek alabilmesi açısından tehlike arz ediyor bana göre.
Evlilik kurumunun artık ne kadar önemli olduğunu öğretecek kurslar, eğitici proğramlar yayınlanmalı yapılmalı.

Bilmiyorum arkadaşlar. Sizce yanlış mı düşünüyorum. Sizin konuyla ilgili görüş ve fikirleriniz nelerdir.?

Sizce Evliilik bir oyun mu?
Yoksa evlilik oyuna mı getiriliyor?

KAYIP ZAMAN

2010-07-14T15:37:00.005+03:00

Tüm zamanlarını çalmak istiyorum
Kayıp zamanları aramak istiyorum bir labirentte çaresizce dönerek.
Tüm noktaları kalemle çizip sana giden 3 yoldan birini bulmak istiyorum.

Denizin ortasında uçsuz bucaksız okyanusun ortasında sevinçle bağırıp Kara göründü diye haykırmak, kendi etrafımda gözleri kapalı durmadan dönüp sonra sana dokunup sobeee diye sevinçle zıplamak istiyorum. Yol yakın değil uzak olsun faretmez ki.
Yolun sonunda ora da olduğunu bilmek istiyorum.
Günlerce aynı sahilde birlikte uzanmak, yaşanmamış zamanlarımızı senden almak istiyorum.
Ben hakkımı istiyorum. Fazlasını değil. Ben senle yaşanmayı hak eden kayıp zamanları bulmak istiyorum. Zaman kayıp. kayıp zaman. Kaçıp gitmiş, ama bulunmayı bekleyen bir zamanı arıyorum.
o zaman belki bu zaman. Belki aradığım zaman bir ıssız ada da bizi beklemekte.
Hadi o zaman şimdi tam zamanı.
Bir gemi iki bilet lazım şimdi bize.
Sabah erken kalk.
Eline tek bir çanta al.
Boşta kalan elini elime bağla.

Çıkıp gidelim şu kapıdan kayıp zamanımızı aramaya.
Belki bulacağız onu bir istiridye kabuğunda.

ALLAHIM BİZE AHTAPOT AKLI VER. :)

2010-07-12T15:28:00.004+03:00

Dünya kupası başladı başlayalı hiç bir maçı izlemedim. Ama dün son final maçı olduğu için izledim.
Hollanda ve İspanya arasında ki final kupa maçı, çok heyecanlıydı. Hırçınca hatta çılgınca bir maç oldu bana göre. Öyle ki sarı kartlar havada uçuştu. ve bir kırmızı kartla bir oyuncu da dışarı atıldı. Sakatlanmalar da ilginçt. Dünya kupasını kapmak için müthiş bir mücadele izledim.

Nedense kupayı İspanya'nın almasını arzu ettim. Tabi bunda büyük kahin ahtapot'un da payı büyük. Ahtapot Paul, Son tahmini ispanya yönünde kullanmıştı. Acaba yine doğru çıkacak mı diye meraktan izledim biraz da.
90 dakikalık maç golsüz biterken, uzatmaların 2. yarısının son dakikaların da, ispanya'nın attığı altın gol'le ispanya büyük sevince boğulmuştu. tam heyecana kendimi kaptırmışken, dışardan gelen çığlıklar ve bağrışlarla irkildim. Pencereden baktığım da bütün mahalle sokağa dökülmüştü. Mahalle de kavga vardı. Erkekli kadınlı bağırış çağırış birbirlerini yedi millet. Ben çok tırsarım böyle kavgalardan. Eşim hemen pencereyi kapatmam için beni ikaz etti. Neme lazım, silah falan açarlar korkusuyla pencereyi kapattım. Oğlum da sesleri duymuş uykusundan uyanmıştı. Fazla geçmeden polisler geldi... ondan sonrasını artık bilemiyorum.

Tekrar koltuğuma kurulup, maçın geri kalan son saniyelerini de izledim. Son bitiş düdüğü çalınca sevinç gözyaşları ve hüzün gözyaşları aynı anda akmıştı sahada. Hollanda'nın büyük mücadelesi artık bitmiş ,mağlubiyetin ve kupayı kıl payı kaybetmenin hırsını ve hüznünü yaşıyorlardı.
İspanya'nın sevinci de görülmeye değerdi. Sarılmalar, ağlamalar, gülmelerin gözyaşlarına karışması çok duyguluydu.

Kupa merasimi ise ayrı bir görseldi. Güzel bir maç gecesi yaşadım. Son final maçlarında ki heyecanı seviyorum. Tabi Dünya kupasının galiplerini baştan sona bilen ahtapotu da unutmamak lazım. Çok ilginçti doğrusu. Her maç öncesi galip gelecek takımı bilmesi çok şaşırtıcııdı doğrusu. helal olsun valla.

Allah herkeze Ahtapot zekası versin ne diyelim. Ahtapot ölmeden bir fal baktırmak lazım. :):):)
Tabi bu arada Dünya kupası için özel hazırlanan şarkıları ve vuvuzela çılgınlığını da unutmamak lazım.
Dünya kupası Afrika kapanış töreninde Shakira Waka Waka şarkısı ve dansı ile geceye son vururşunu yapmış oldu. Şimdi o güzel görsel şov ile sizleri baş başa bırakıyorum...
İyi seyirler. :) Önümüzde ki dünya kupası maçlarında Türk milli takımımızı da sahalarda görmek istiyoruz. Bu heyecanı kendi milli duygularımızla yaşamak en büyük arzumuzdur. Bunu da demeden konuyu bitirmek istemedim :)

DUYGULARIN ESİRİ KELİMELER.

2010-07-09T14:22:00.002+03:00

Duygular oyun oynar insanla. En önemli oyuncuları ise kelimelerdir.
Zoraki oynar bu oyunu kelimler. Duygu bu oyunun lideri dir.
Ağzında piposu, dudağında hınzır gülümsemesi, başında şapkası koltuğunda oturup emirler verir kelimelere duygular.
kelimeler çaresiz uyar, oynar oynunu.
Kimi saklanır, kimi gözlerini yumar. Kimi kelime ise ağzını sımkısı kapatır. Kimi kelime ise kapatır kulaklarını tüm duygulara.
Duygunun esiri olmak istemez kelimeler.
Duyguların gücüne karşı koyamazlar. Nereye kaçarsa kaçsınlar, duyguların esiridirler artık bir kere. kelepçeli bir mahkum, boyunlarında tasma, sadık bir köpek gibidir artık kelimeler.
Ağlatmak istemez, coşturmak istemez. İnsanoğlunun tek kelimeyle değişecek hayatlarına müdahale etmek istemez . Ama Duygular kelimelerin sırtında bir kırbaçtır.
kelimeler birirkir çoğu zaman. Duygulara karşı gelmek için birikirler. Toplanırlar bir köşede. İstifa ederler bu oyundan. kelimler kısa bir süre güçlü gibi görünse de, uykuya yatmış duygu'nun uyanması fazla uzun sürmez. Ve oyunu yeniden başlatır. kelimler dağılır, akıllar karışır. Duygu'nun gücü kendini yine gösterir. Ve tek tek dökülürler bazen diller den, bazen de parmaklardan.
Daha fazla ne kadar tutabilir ki kendini kelimerler, Duygular bu kadar ağır basarken.

BİR EV'E MEKTUP...

2010-06-30T15:36:00.005+03:00

Bu mektubu sana yazıyorum...
Dün gece çok ağladım ama rüyamda.
O büyük kapından girdim içeri. o eşi benzeri olmayan kokunu çektim içime.
o kocaman koridorunda gezdim göz yaşları içinde.
çocukluğumu aradım odalarında , amcamın askerlik resmini aradım duvarlarda.
Babaannemin mis kokulu yemeklerini aradım mutfakta.
Dedemim ayak seslerini, yeğenlerimin koşuşturmalarını dinledim sesizce.
Kimse yoktu odalarında, mutfağında.
En acısı da buydu ya...
Her şey bir rüyadan ibaretti.
Sende mi özledin bizi.
Bizden sonra kimse eğlendiremedi değil mi seni?
Çocuk çığlıklarıyla, şen kahkahalara sen de hasret kaldın belki bizim gibi.

o zamanlar sessiz olan sokağın şimdi başka ellerde, odaların kimbilir şimdi kimlerde.
Bir gün gelsem sana sahiplerin izin veriri mi içeri girmeme?
İzin verirler mi kapılarına el sürmeme?
Camlarına buhar yapıpı küçük bir kalp çizmeme izin verirler mi?
Ayak bastığım yerelerine bir kaç damla göz yaşı bıraksam ne derler ki?

Kapı önün de baksam karşımda duran Galata kulesi'ne.
Özlem nasıl bir şey bilir misin sen?
Senden sonra neler oldu tahmin edebilir misin?
Büyüdük hepimiz.
Yorulduk hepimiz.
Öldü sevdiklerimiz.
Senden sonra çok ev gezdik ama sevemedik senin gibisini.
Seninle paylaşılanlar paylaşılamadı bir daha hiç bir evde.
Toplanamadık eskisi gibi öyle neşeli öyle kalabalık.
Senle karşılaşmayı çok istiyorum.
Beni anımsayacaksın biliyorum.
Bir gün geleceğim sana, sarılacağım duvarlarına.
Parmak izlerimi bırakacağım sana hatıra.
Eskilerden haber getireceğim sana.
Bellki bir kaç resim çektireceğim seninle yanyana.
Her özlemim de bakıp ağlayacağım.
Doğduğum güzel ev, Çocukluğumu bıraktığım ev.
Neşemizi, sevinçlerimizi, hatıralarımızı iyi sakla.
Belki birileri gelir bir gün onları senden ödünç almaya.

BU KALEM BİR KERE DEĞİL ÖLDÜKTEN SONRA DA TÜRK...

2010-06-24T17:32:00.006+03:00

Ağlarsın, ağlama ''düşman sevindirme'' derler.
Gülersin, ''ne o çok mu sevindin'' derler..
Susarsın tepkisiz sanarlar.
Konuşursun, bilmeden konuşuyor olursun.
Soğaka çıkarsın avaz avaz bağırırsın, susturulursun.
Vatan sağ olsun dersin, bu lafı çıkaranın ''taaaa ''........ diye ağız dolusu küfür yersin.
Bayrağımıza her şeye rağmen sahip çıkalım der birliğe beraberliğe davet edersin, ''bayrak sallamayla eline bişey geçmez'' derler.
Asker kanı aktımı ''nerede bu devlet'' derler,
Toprağa el uzandımı, ''nerede bu Asker'' derler.
Yaşı 30'u aşmış bir dünya laf eder, ''haaaaa s.... lan'' derler.
17 yaşına yeni basmış çıkar iki laf eder, ''helal olsun koçummm yürrrüüüü ''diye gaz verirler.

60 yaşına gelmiş dede '' Benide alın askere'' diye avaz eder.
20 yaşına gelmiş zibidi kulağında Rack müzik kendinden geçer.
Şehit annesi 3. oğlunu Askere göndermeye hazırlanır.
Daha çocuğu dahi olmayan, ''Ben çocuğumu askere yollamam'' der.
''Vatan sağ olsun'' diyen şehit ailesi yuhalanır.
Ben çocuğumu askere yollamam diyen afferin alır.

Ben 6 yaşında ki oğlumun gözleri önünde ağlıyorum.
Ben oğlumun gözleri önünde şehit haberleri izliyorum.
Benim oğlum logoloların dan sözde silah yapıp terörist avına çıkıyor.
(Oğlumu oyuncaktan silahı yok almıyorum)
Daha şimdiden ''Ben asker olucam anne'' diyor.
İnşallah oğlum diyorum. Ama tek kelime detay vermiyorum.
Sadece susuyorum.

Ve bu ülkeye kimse dokunamaz diyorum. Yine savunuyorum sözümün arkasındayım. Belki daha çok kanlar akacak ki tek duamız tek dilediğimiz hiç bir evladımızın kanı akmasın kanı dökülmesin.
Ezelden ebediyete bu ülke bayrağı şehit kanlarıyla boyanmıştır.
Bu ülkeyi asker, polis korumuş ve kollamıştır.
Daha niceleri gelecek, Ve inşallah artık hiç bir asker hiç bir can ölmeyecek.
Ama gerekirse özgürce yaşadığı bu ülke için can da verecek.
Ben sadece erkeklerin değil Silahlı kuvvetler de kadınlara da askeri görev verilmesini istiyorum artık.
Erkek askerlerin artık patates soğan soymaktan öteye daha verimli eğitimler almalarını istiyorum.
Geri hizmette kadınlar, Erler 'inde daha güçlü daha donanımlı askeri eğitim almalarını istiyorum.

HER ZAMAN HER YERDE VATAN SAĞ OLSUN.!!
NE MUTLU TÜRK'ÜM DİYENE..!!

BU KALEM BİR KERE DEĞİL ÖLDÜKTEN SONRA DA TÜRK...!!

BLOGLARINIZA MUTLAKA BAYRAĞIMIZIN RESMİNİ EKLEYİN.

2010-06-23T15:37:00.005+03:00

Üzülüyor muyum? evet üzülüyorum.
Öfkeli miyim? evet öfkeliyim.
Ama aynı zamanda gururluyum.
Atamız bu ülkeyi nasıl kurdu?
Savaşlarla, akıttığımız şehit kanlarıyla.
Peki bu vatan nasıl korunuyor?
Yine akan şehit kanlarıyla korunuyor.
Evet canımız yanıyor.
Ama bu can acısı sakın o vampirleri o kan emicileri sevindirmesin.
Çünkü biz, hem ağlarız hem gideriz.
Biz Türk Milletiyiz.

Bir çok blogda görüyorum, Bir bayrakta siz ekleyin sloğanıyla bir bayrak kampayası başlatıldı.
bu güzel ama bazı bloglarda görüyorum ki, sadece yazı olarak kalmış ve yeni bir yazı yazıldığında o al renkli bayrağımız altlara doğru gidecek.
Lütfen hepinizden ricam.
herkez blogunun gadgetlerine atamının ve Bayrağımızın resmini eklesin.
ve bunu mutlaka b loglarımızda duyuralım.
Biz o vampirleri akan kanla besleriz ama dalgalanan bayrağımızla öldürürüz.
Sakın unutmayın.
Düşmanlarımızın tek düşmanı ay yıldızlı bayrağımızdır.
Düşmanı yine alt edecek tek silah yine ay yıldızlı bayraktır.

Hepiniz bloglarınızın gadgetlerine TÜRK BAYRAĞI EKLEYİN.

BU GÜN BİTTİ Mİ UNUTUR AŞK'A DÜŞERSİN.( BABALAR GÜNÜ)

2010-06-20T19:40:00.002+03:00

Senin hiç evladın öldü mü? Sen evlat nedir bilir misin? Sen evladını sevdiğin kadar babanı sevebilir misin? Peki ya baban, seni sevdiği kadar kendi öz babasını sevmiş midir.?

Bir baba evladını kaybetmiş sen bunun acısını bilir misin?
Haline şükret...! Dua et ki Baban senin acını yaşamadı.
Baban, senin göz yaşını görmedi, baban senin öldüğünü görmedi.

Sen ölseydin eğer baban her cuma mezarına gelir, belkide acısından hasta olur ölürdü.
Ama sen eyy insanoğlu..! Sadece bayramlarda, babalar gününde anarsın babanı.

Dua edelim ey insanlar..!
Babamızdan önce ölmemek için dua edelim.
Çünkü evlat acısı ölene kadar
Anne ve baba acısı bayram bitene kadardır.

Sen öldün asker.! Cenazeni Baba'na göndeririz.!!!

2010-06-20T17:44:00.006+03:00

Hiç düşündünüz mü? Bir er, bir asker neden ölür?
Neden öldürülür diye sormuyorum dikkat çekerim.!
Neden ölür diye soruyorum.???
Bakın bu aşşağıda ki 'Nefes' filmin den 5 dakikalık bu videoyu yuizleyin. Sonra konuşalım.!

İzlediniz mi?
Komutan nasıl movite ediyor askerleri.
Sen artık öldün, sen artık ölüsün cenazeni ailene göndereceğim diyor.
Asker kendini ölüme hazırlanmış buluyor.
O artık hazır olda bir asker değil.
O artık ölüme hazır bir asker.
Şimdi söyleyin bana böyle motive edilmiş bir er, bir asker neden ölmesin.?
Ölmemesi için bir neden var mı?
Artık yaşaması için bir neden var mı?
Operasyona girmeden önce komutan emir veriyor?
'Asker, ölmeden dönme'..!!!
Asker Annesini, eşini sevdiğini arıyor,
Hakkını helal et, ben ölmeye gidiyorum.!!!
Tv'de herşey konuşuluyor.
Bütün bilir kişiler har vurup harman savuruyor konuşurken.
Peki neden Askerin motivasyonun dan bahsedilmiyor.?
Bir genci asker ederken askeri eğitim verirken nasıl motivasyon ediyorlar bunlar çok önemli şeyler.
Eline silah verip sırtına 40 kilo mühümmat yükleyerek mi motive ediyorlar bu gençleri.
Neden askerler Sadece '' VATAN SAĞ OLSUN' diyerek başlıyor askerliğe.
Biz şehit olmaya gidiyoruz, diyerek başlıyorlar göreve.
Bunlar benim aklımda hep bir soru işareti.
Komando, operasyona giderken beni beklemeyin diyor. Ölmeye hazır etmiş kendini.
Vatanı korumaya değil sanki ölmeye gidiyor. Çok acı bunlar çok acı. Onlardan 3 ise birden neden 10 asker gidiyor.
Vatanı korumak için, Toprağı kotumak için, Bayrağı korumak için,sadece uçak, helikopter, silah, mermi, mühümmat, bir iki konserve yiyicek ve ölüme mızrak gibi atlamaya hazırlanmış yüz tabur asker yeter mi sizce.
Birilileri çıkıyor, Devlet, hükümet diyor olayı bitiriyor.
Peki neden birisi de çıkıp 'Asker, öldürmeden dönme demiyor.Sen yaşamak için yaşayacaksın, Bayrağı ancak yaşayarak kurtarır ve korursun demiyor?
EY TÜRK ASKERİ.!
SEN ÖLMEYE DEĞİL YAŞAMAYA GELDİN BURAYA.
YAŞAYACAKSIN Kİ YENİ NESİLLER DOĞACAK SENDEN. VATANI KORUMAK İÇİN YENİ ASKERLER YETİŞECEK SENİN YAŞAMAN SAYESİNDE.
VATAN ANCAK SEN SAĞ KALIRSAN SAĞ OLACAK.
EVET ASKER HER YERDE SEN VARSIN.
HAVADA VE KARADA, GÖKTE VE YERDE
VAR OLABİLMEK İÇİN YAŞAMALISIN.

EVET SENİN ALNINA VATAN VE BAYRAK YAZILMIŞ AMA ŞEHİTLİK YAZILMAMIŞ.
BEN ŞEHİT OLACAĞIM DİYEREK ÇIKARSAN O DAĞA, ZATEN O DAĞA ÇIKMADAN ÇOKTAN ŞEHİT OLMUŞSUNDUR.
KENDİNE İYİ BAK ASKER.
KENDİNE İYİ BAKMALISIN ASRER.
ŞEHİT OLMAK BİR MARİFER DEĞİLDİR.
SAĞ DÖNMEK BAYRAĞINI YENİ NESİLLERE DEVRETMEKTİR MARİFET.
45 SANİYELİK KAHRAMAN OLMAK İŞ DEĞİL.
BİR ÖMÜR BOYU BAYRAĞI KORUMAKTIR MARİFET.

OĞLUM GERÇEK HAYAT'A HOŞGELDİN.

2010-06-18T16:49:00.004+03:00

O kadar değişik duygular içindeyim ki, ağlamalarım gülmelere karışıyor. Hem gururlu hem endişeliyim. Sorumluluklarımın daha da arttığını hissediyorum. Bu beni hem sevindirirken hemde korkutuyor.

Oğlumu yıllar önce dünyaya getirdiğim de o zaman sadece bebekti.Ve o'nu büyütürken o kadar korkmuyordum. Hatta geçen yıl Ana sınıfına başladığımız zaman bile bu kadar endişe ve korku duymamıştım. Yorucu ve bir o kadar da deneyim dolu anasınıfı eğitim yılı bir çırpıda nasıl da geçti hiç anlamadım. Oğlum için ve benim için inanılmaz bir deneyim oldu.
Oğlum bu 9 ay içinde daha çok büyüdüdaha anlayışlı, paylaşımcı, sorumluluk sahibi bir çocuk oldu. İlk başlarda tüm anneler ve ben endişeliydik, zaman zaman gerginlikler yaşadık; bazen onlarla ağlayıp onlarla güldük. Ve zaman ilerledi artık çocuklarımızın ana sınıfından mezun olma zamanı geldi. Ben bu sürecin bu kadar heyecan vereceğini hiç tahmin etmemiştim ama o kadar güzel organizasyonlar hazılandı ki, ve çocuklarımız öyle güzel gösteriler yaptılar ki bizlere, İnsanın daha dün bebek olan evladını sahnede gösteri yaparken izlemesi bizleri çok gururlandırdı.

O küçücük elleri yakları ve bedenleriyle boylarından büyük, birden fazla sahne gösterisi sundular bizlere. Türkmen kızında, efe gösterisine, kelebek, paptaya, arı gösterisine. kolbastıdan, kafkas oyununa ve en sonunda da hayata merhaba haydi kepler havaya dediler. Ve kep attılar. Hayata merhaba dedi çocuklarımız. Artık Önümüzde ki yıl ilköğretim 1. sınıftan başlayarak, hayatlarına yön verecek eğitimlerini almaya başlayacaklar.
Gerçekten çok heyecanlı ve gururluyum. Sizinle bu heyecanımı paylaşırken izin verirsenin oğlumada bir kaç söz söylemek istiyorum.
CANIM OĞLUM BERKAY'A

Birtanecik yakışıklı oğlum. Sen bu satıları seneye bu günlerde okumayı yazmayı öğrendiğin zaman okuyacaksın. Bu satıırları sen anasınıfından mezun olduğun zaman yazmış bulunuyorum canım oğlum. İyi ki Allah seni bana emanet etti. İyi ki seni benim oğlum olman için gönderdi. Allah sana, anne olmam için beni layık gördü ve görevlendirdi.
Sana doğduğun dan beri elimden geldiğince iyi bakmaya ve iyi yetiştirmeye çalışıyorum.

Umarım sende Ailene, kendine, Milletine, Vatanına, seni yetiştirip eğiten Öğretmenlerine layık bir evlat olursun. Ben daha şimdiden seninle gurur duymaya başladım. Kalp ağrım gönül sızım gözümde ki yaşım.

Seni çok seviyorum. Her anne evladını sever ama seni daha başka mı seviyorum bilmiyorum. Sana resimler topluyorum Ana sınıfı görüntülerini saklıyorum. İleride büyüdüğünde izle ve sende çocuklarına izlet diye.
Nice güzel ve gururlu başarıların olsun İnşallah yavrum. Ana sınıfında havaya attığın kep ileride Ünüversite mezuniyet kep'in olur inşallah.

HAYATA MERHABA HAYDİ KEPLER HAVAYA.!

GERÇEK HAYAT'A HOŞGELDİN OĞLUM...

Seni seviyorum

Annen.

Hamdü senalar olsun.

2010-06-17T14:09:00.001+03:00

Allah'ım yine layık gördün bizleri bu günleri görmeye. Çok şükür sana.. Hamdü senalar olsun sana.
Yine Mübarek 3 aylara ulaştırdın kavuşturdun bizi. Bir şans daha verdin bize. Arınmak için gerçekleri görmek için, günahlarımız dan arınıp temizlenmek için yeni bir şansa daha layık gördün bizi. Çok şükür sana, hamdü senalar olsun sana.
Ellerimizi sema ya açmaya, dularla yaş akıtmaya, yeniden sana kavuşmaya layık gördün bizi.
Şükürler olsun sana, Hamdü senalar olsun sana.

Tüm islam alemi'nin Regaip kandili ve 3 ayları mübarek olsun. Rabbim bizleri daha uzun seneler bu güzel mübarek günlere ulaştırsın.

YALNIZLIĞIMA SEVİNİYORUM.

2010-06-09T13:54:00.002+03:00

Bazen yapacak bir şeyim olmadığı için seviniyorum. Hatta yanımda kimse olmadığı zamanlarda yalnızlığıma bile seviniyorum. Bazen boş boş bakıp düşündüğüme şükür ediyorum. Çünkü o anlarda vefamı yitirmediğime inanıyorum.
Aklıma gelenleri andığıma eski günleri sakin hüzünlü bir şarkıyla anmak hatta bir kaç damla yaş akıttığıma hamd ediyorum.
Yapacak bir çok şeyim olsaydı, eğer etrafım adım atacak kadar dolu olsaydı ne yapardım...
Belki hatırlamaya fırsat olmazdı eski aşkları, çocukluk yıllarını. Keşke diyebilmeye zaman olmazdı belki.
Ağlamaya, susmaya, hatırlamaya, vefa'ya zaman kalmazdı. Dünyanın boş işleriyle aldatmaktansa kendimi, yüreğim yeşerene kadar ağlamak, tanıdık ama eski yüzlerle selamlaşmak yalnızlığın en kuytu köşesinde doya doya vefayı yaşamak belkide şu aralar en sevdiğim...Yazacak çok şey var belki ama becerebilseydim ne alâ...

Bir cevabınız var mı?

2010-06-07T14:15:00.004+03:00

Bİr cevabınız var mı?

Ya da tüm bu olanlara bir çözümünüz?

Tüm dünya liderleri bir araya geliyor ve tüm insanlık ama çocukların yüzü gülmüyor.

Aslında tüm dünya Çocukları istismar ediyor.!

VİCDANSIZLIK, İNSANSIZLIK, HAİNLİĞİN EŞİĞİNDEYİZ. SAVAŞIN EŞİĞİNDE DEĞİLİZ.

2010-06-05T15:58:00.007+03:00

Evet tam da kullandığım başlıkta ki gibi herşey. Türkiye savaşın eşiğinde değil. Türk insanı vicdansızlık, insansızlık hainliğin eşiğinde.
Ne kadar acı. İlk gün ne kadar da birliktik beraberdik. Şimdi ne oldu. İslamcılar ve laikler diye ikiye bölündük.
Tamamen iç politika malzemesi oldu tüm duygular. Kendi içimizde taraf tutma çelişkileri yaşıyoruz.
Her ses çıkaran kafanın esiri olmuşuz. Kendi net düşüncemizin kendi irademizi unuttuk. Gazete ve Tv'deki konuşan yazan yazarların, Diplomatların, Müsteşarların esiri olduk bir anda. Neye bakacağımızı kime inancağımızı, kimin doğru kimin yanlış konuştuğunu kestiremez olduk. ''Ama orası doğru söylüyor...'' Yok canım burası daha doğru konuştu bak gördün mü? '' İki kişi arasında değil kendi içimizde bir iktidar savaşı bir iç hesaplaşmaya dönüştü.

''Ama hiç olur mu? onlar aşırı islamcı. bu ülkeye zarar veriyorlar''.

''Yaa saçmalama öyle şey olur mu İnsanlık namına yapılan bir şey bu''.

Anlayacağınız her halükarda galip gelen vicdanımız artık can çekişiyor. Saldırıları kınayıp sonrada ''Ama'' diyoruz.
Bu ülkede bazı kesim sadece Türkiye ye hizmet ederken bazı kesimde savaş altında ki ülkerele yardım edebilir. Bunda ne kötülük var ki ben anlayamıyorum. Bundan nasıl bir ayrım çıkarılıyor anlamıyorum. 'Sadece Ülkene hizmet et politikası var bazılarında' Bu ülkede sırf gösteriş için yardım eden insanlar da var. Yarın sabah gazetelerde adı duyulsun diye mücadele eden insanlar var.

Eğer bu gemi Gazze ye ulaşsaydı,yardımlar amacına ulaşsaydı medya grupları bu habere tın bile demeyecekti. Kimse bravo demeyecekti. Hain bir saldrıdan geri dönen gönüllüler şimdi de islamcı terörist olarak anılıyor yine değişen birşey yok.
İslamcı da olsa, Laik'te olsa adı her ne ise ben bu yazımda bu ayrıcılığı yaparken bile utanıyorum, herkezin bir vicdanı var ve ne olur vicdanınızı öldürmeyin. 1 gün birlik beraberlik sonra ayrımcılık yapmayın. Bu işi iktiradar, parti, politika olayına dönüştümeyin. Bu durumu Türkiye meselesi durumuna getirmeyin. Bu durum vicdani ve insani bir durumdur.
Okuduklarınıza, izlediklerinize, değil hislerinize inanın. Bu olayları psikolojik sorunlar haline getimeyin. Türkiye savaşın eşiğinde değil ama biz kendi ruhumuzda psikolojik bir savaşın eşiğinde olabiliriz. Evet çoğumuzu gündelik olaylardan uzaklaştık. Bir çoğumuz bu kötü olaylara kilitlendik. Dağda verdiğimiz şehitlerimizin haberleri bile 1 gün sonra unutulurken bu saldırı neden bu kadar gündemde kaldı. Mutlaka vardır bir sebebi. inanın ki vardır. Eğer bir ülkenin askeri başka bir ülkenin sivil vatandaşına silah açar ve öldürürse bu günlerce gündemde kalır. Bunu islamcılıkla laikle yakından uzaktan hiç bi alakası yoktur.

Biliyorum bu günlerde kafanızı çok şişirdim bu konularla alakalı ama insanın fikri ne ise zikri de odur ya, benimde zihnim ve fikirlerim bu konularla dolu. Benimkisi bir iç döküş aldırmayın gerçekten ne hissediyorsanız ikilime düşmeden ayrım yapmadan vicdanınıza sahip çıkın.

Bakın Ata'mız ne demiş:
"Her fert istediğini düşünmek, istediğine inanmak, kendine malik siyasi bir fikre malik olmak seçtiği bir dinin icaplarını yapmak ve yapmamak hak ve hürriyetine maliktir. Kimsenin fikrine ve vicdanına hakim olunamaz. Vicdan hürriyeti, mutlak ve taarruz edilemez, ferdin tabii haklarının en mühimlerinden tanınmalıdır."

Başkasının dediği değil kendi gerçek ve hakiki düşünceleriniz önemlidir. Sokma akılla kendi fikirlerinizi oluşturmayın.
Başka vicdanların değil, kendi vicdanınızın savaşçısı olun.
Kendi vicdan, düşünce ve inançlarınızın mahkemesini ancak kendi ruhunuzda yargılarsınız.

Son söz: Unutmayın ki Hrand Dink öldürüldüğünde hepimiz ermeni olmuştuk ...

Saygılarımla,

İsrail'i suçluyoruz.!

2010-06-04T13:58:00.004+03:00

İsrail'i Suçluyoruz!
Suçluyoruz!

Gazze'ye insani yardım götüren gemilere saldırdınız.

Tam teçhizatlı askerlerinizi üstümüze saldınız.

33 ülkeden gelen şefkate, merhamete, dostluğa, yardımlaşmaya savaş açtınız.

Korumasız ve sivil insanları başlarından vurdunuz.

360 arkadaşımızı tutukladınız.

Dünyaya yaşama azmi, yaşama sevinci ve umut veren kardeşlerimize hücum ettiniz.

Vahşetinizi savundunuz.

İnsanlığın "Dur" ikazına uymadınız.

İsrail hükümeti olarak, insanlığa karşı suç işlediniz.

Suçlusunuz.

Sizi dünya kamuoyu önünde suçluyoruz!

Bu korkunç hatadan, ahmaklığa varan saldırganlıktan derhal dönmezseniz...

İnsanlığın evrensel değerlerine kurşun sıkmaya devam ederseniz...

Uygar dünyayı tümüyle karşınıza almış olacaksınız.

Ve biz...

Medeniyet, dostluk, insanlık ve barış adına...

****************************************************************************************

Herkesi israil'i suçlama kampanyasına davet edin.

Liste

1 Murat Menteş

2 Onur Ünlü

3 Ece Temelkuran

4 Biricik Suden

5 Murat Zelan

6 Gökdemir İhsan

7 Sırrı Süreyya Önder

8 Yekta Kopan

9 Selahattin Özpalabıyıklar

10 Samed Karagöz

11 Taner Elhan

12 Aslı Tohumcu

13 Alper Canıgüz

14 Gökhan Özcan

15 Murat Uyurkulak

16 Zeynep Arkan

17 Aylin Aslım

18 Emrah Serbes

19 Fatih Altınöz

20 İnan Temelkuran

21 Ümit Alan

22 Tuna Kiremitçi

23 Ahmet Tezcan

24 Çiğdem Mater

25 Murat Utku

26 Ahmet Murat Özel

27 Birhan Keskin

28 Bünyamin Yıldız

29 Erkan Şimşek

30 Resul Yılmaz

31 Hakan Önder

32 Selçuk Orhan

33 Levent Kazak

34 Reha Yünlüel

35 Oğuz Karakaş

36 Mustafa Akar

37 Meltem Gürle

38 Enes Özel

39 Cahit Akın

40 M. Mahmut Özdil

41 Ertuğrul Fındık

42 Yusuf Armağan

43 Şafak Altun

imza için: http://www.israelyouareguilty.com/

israilisucluyoruz@gmail.com Bir maille isim soyisimle katılabilirsiniz.

http://www.afilifilintalar.com/index.php/sucluyoruz alınmıştır.

SESSİZ KALMA TÜRKİYEM ...!!!

DÜŞMALARI TÜRKÇEMİZLE DÖVELİM.!

2010-06-03T14:51:00.002+03:00

Milli duygu ile dil arasındaki bağ çok güçlüdür. Dilin milli ve zengin olması, milli duygunun gelişmesinde başlıca etkendir. Türk Dili, dillerin en zenginlerindendir; yeter ki bu dil bilinçle işlensin."

GAZİ M.KEMAL ATATÜRK

Ülkemiz için yanıp tutuşuyoruz öyle değil mi?
Yabancı bir el uzanınca nasılda birlik beraber oluyoruz değil mi?

Ama yabancılaşan ülkelerin neredeyse başında geliyoruz. Özenti ve avrupalı olma çabası hepimize değerlerimizi unutmaya yetiyor. Giydiğimiz eşyalar, evimize aldığımız elektronik eşyalar, yediklerimiz içtiklerimiz. Hadi hepsini geçtim.
Dilimizi de kaybediyoruz. okuduğum yazılarda, dinlediğim insanlarda artık neredeyse yabancı sözcükler hakim.

Dilimizi tam kullnamadığımız gibi argolaşmaya da başladık. İlgi çekmek için çevre edinebilmek için sosyalleşebilmek için dilimizi artık yabancı kelimelerle süslemeye başladık. Biz Türk'üz arkadaşlar. Bunu ilk önce anlamamız lazım.
Anlamakla yetinemeyip büyük özen göstermemiz gerekiyor. Yaşadığımız hayat şartları, bize sunulan konum ne olursa olsun Dilimizi doğru kullanmalı ve yabancı, Tükçemize uymayan kelimeleri kullanmamalıyız.

Tabiki yabancı dil öğrenmeliyiz. eğer gerekiyosa tabi. Sırf hava olsun diye sırf insalara gösteriş olsun diye bunu yapmamalıyız. Öyle şeyler görüyorum ki, bazı arkadaşlarımız yabancı dil bilmediği halde internet denen nimetten faydalanıp Türkçe sözcüğü yabancı dile çevirip yazı ve mesaj yazmaya kalıyorlar. yabancılaşma özentisi neden ?
Bu vatana bu Millet'e bu Devlet'e, bu Bayrağa sahip çıkmak istiyorsak ilk önce Türkçemize sahip çıkmamız gerekiyor.

Yakın zamanda ülkemiz de Türkçe Olimpiyatları gerçekleşti. 100'den fazla ülkenin çocukları Türkçe öğrenip bizi utandırırken bizim ülkemiz insanı ise neredeyse Türkçe şarkılarımızı unuttu. Bu konuyla ilgili ciddi uyarılar yapılması gerek.
Biz Atatürk evlatları isek o'nun izinde yürümeye and içtiysek Türkçemize sahip çıkmalıyız.

Sevgili blogger arkadaşlar.

Blog isimlerimize dikkat edelim. Blog isimlerimizi Türkçe seçelim. Yabancı isimler kullanmayalım. Ben bloğumda ki yabancı isimli tüm blogları siliyorum. izlemeden çıkarıyorum. Çünkü bana hiç bir faydası yok. Yanlış anlamayın Özenti olduğu için yabancılaşma çabası içinde olan bloglardan bahsediyorum.
Bu konuyla ilgili bir hareket başlatmalıyız. Türkçemize sahip çıkıp gerekirse tüm bloglara yaymalıyız.
Türkçemizde (w,x,q) harfleri yoktur. Lütfen daha dikkatli olun. Türkçemiz yozlaşmasın.
İnternette kullanılan anlık ileti ve mesajlaşma servislerinde kullanılan kısaltılmış cümlelerimize de dikkat etmemiz. lazım. Zaman hareket zamanı. ülkemize düşma olan herkezi TÜRKÇEMİZ İLE DÖVELİM. EN BÜYÜK SİLAHIMIZ TÜRKÇEMİZ OLSUN.

SİYAHLARIMI ÇIKARDIM RENGİM BELLİ BEN TÜRK'ÜM

2010-06-02T20:11:00.003+03:00

Şimdi şaşııracaksınız daha önce böyle bir bloğu izlemeye almamıştım diyecek siniz.
Ama hayır burası her zaman izlediğini blog. Sİyah Kelebeğin bloğu. Artık hepimizin rengini belli etme zamanı. Siyahlarımı çıkarttım üstümden ve Al kırmızı bayrağımı giydim.

Çünkü zaman uyanma zamanı. Üzgün olabiliriz ama çaresiz değiliz. Biz Türk'üz ve bu çirkinlikleri aşacak güçteyiz. Biz Atatürk'ün çocuklarıyız unutmayın.!!
Gözlerini hayata yummadan daha yıllar önce bu Vatanı, bu Bayrağı bize emanet etmedi mi?
Koruyun ve kimseye vermeyin demedi mi?

Değerlerinize, inançlarınıza sahip çıkın, korkmayın, gerekirse ölümüde göze alın demedi mi?
Biz Atatürk evlatları isek, onun sözünden çıkmamalıyız. Nasıl bir evlat anasının babasının sözünü dinlerse bizde Atamızın sözünü dinleyecek ve bu vatanı hiç bir soysuza bırakmayacağız.

Şuan ülkemiz maalesef gizli bir savaşın içinde. Biz buna inanmasakta inanmak istemesekte bir savaşın içindeyiz. Hem psikolojik, hemde fiziksel olarak bir savaştayız.
Her gün yeni bir şehit haberi alıyoruz. Ama yinede tükenmiyoruz. Acımız ne kadar büyük olursa olsun bu savaştan biz galip geleceğiz.

Blogum bir süre için belkide daha uzun bir süre bilemiyorum bu şekilde eylemde olacak. Tepkimi bu şekilde göstereceğim. Ülkeme, Bayrağıma, Vatanıma düşmanca davranan bölmeye çalışan hain ve barbarları işte böyle Bayrağımla protesto edeceğim.

Tükiyemizi kimseye vermeyeceğiz. kimseyle paylaşmayacağız... Bu böyle bilene

NE MUTLU TÜRK'ÜM DİYENE

ÇILGIN TÜRK CESARETİNİN GÖLGESİ BİLE YETTİ.

2010-06-01T15:36:00.001+03:00

Susamıyorum. Susmak ne kadar iyi ne kadar kötü şuan bunu idrak edemiyorum. Makale okumaktan ve Tv'deki haberleri takip etmekten helak olmuş durumdayım. Bir Türk vatandaşı olarak ve İslam Dini'ne mensup bir müslüman olarak yaşananlar miğdemi bulnadırıyor.
Bir taraftan Yüzyıllardır kanla canla kazandığımız topraklarımızı bölmek isteyen ve evlatlarımızı şehit eden adii terör, bir yandan Müslüman bir Türk ülkesi olduğumuz için insani vicdanımıza saldıran israil. Akıl almaz vicdana sığmaz vahşice, saldırganca ve haydutça yapılan bu tecavüz cinayetle sonuçlandı.

Birlik olma zamanı dedikçe bizde kendi içimizde ayrıma düşmeye başladık. Bu hain saldırıyı sinsice onaylayanların olduğunu bilmek,görmek hissetmek daha çok canımı yakıyor.
Dağda şehit olan askerlerimizle, gemide bir amaca hizmet eden masum insanlara yapılan bu saldırının mukayase edilmesi çok ama çok canımı sıkıyor. Dağda vatanı koruyan da, o gemideki saldırıya uğrayan insanlarda Türk ve Müslüman. Biri vatandaşlık görevini yapıp vatanı, bayragı korumak için canını feda ederken, diğeride adii bir ülkenin esir aldığı öldürdüğü, aç bıraktığı insanlara yardım götürmeye çalışırken öldürülüyor.

Dağda ki askerimiz silahlı ve mühümatlı olarak görev yaparken, gemide ki yardım etmek için yola çıkmış silahsız sivillere ateş açılıyor. İkisi de terör.. iki taraftan da bakıldığından Millet olarak, Devlet olarak, İnsan olarak içimiz yanmakta. Ama bunun yanında, sinsice için için gülen, müslüman vatandaşlarımızın durumunu aptallık ve tedbirsizlik olarak ifade edilmesi çok çirkin ve insanlık dışıdır.

Bir ülkeye yardım götürmek, aç ve muhtaç insanlara yardımda bulunmanın neresi aptallık. O gemide olan tüm gönüllüler tedbirsiz davranmadı. tamamen büyük bir cesaret örneği gösterdi ve bütün risklere rağmen hemde silahsız olarak iç hesap yapmadan, vicdani görevlerini yapmaya çalıştılar. Ve bu olayla artık anlaşılmıştır ki, Türkiye'nin gücü, korkusuzluğu ve cesareti artık ıspatlanmıştır. Amerika'nın köpeği israil bir avuç Türk'ten korkmuştur. Gemide bulunan 600 silahsız insanın gölgesi bile israil'i korkutmaya yetmiştir. Daha uluslararası sulardayken ilerleyen Türk bayraklı gemimizin asaleti İsrai'i endişelendirmiş ve dereyi görmeden paçaları sıvamıştır.
Bu olayla Türkiye'nin çılgınca cesareti tüm dünya tarafından ibretle izlenmiştir. Sonuç bizim için kötü olmuş gibi görünsede, İsrail'in ve israil yandaşlarının aleyhine olmuştur.
Bundan sonra hiç bir şey eskisi gibi olmayacak. Ülkemiz ciddi bir süreçten geçiyor. Ne olursa olsun sakin ve metanetli olmalıyız. Ama savaş ise de savaş. Bu ülke hiç bir zaman Savaştan korkmamıştır. gereken ne ise yapılması gerekiyor bana kalırsa.
Biz büyük bir ülkeyiz ve tüm dünya bunun farkında.
Suçlu en ağır şekilde cesasını görecek ben buna inanıyorum.
Ülkemizde yaşayan,bu hain olaya içinden sinsice gülenler bizden değildir. Onları şiddetle kınıyorum.
Öncelikle, İskenderun'da şehit olan Şehit Askerlerimize Allah'tan rahmet ailelerine baş sağlığı diliyorum.
Mavi marmara gemisinde hayatı kaybeden kardeşlerimize de Allahtan rahmet ve yine ailelerine sabır diliyorum.
Yüce Türk Milleti evlatları olarak ve Peygamber torunları olarak bu menfi olayların üstesinden geleceğimize inanıyorum.

SEVGİLERİ YARINLARA BIRAKTIM

2010-05-28T16:30:00.004+03:00

Bir kaç haftadır Tv'de yeni başlayacak olan bir proğramın frağmanını izliyorum ve nedense izlediğim tüm dizileri, tüm poğramları rafa kaldıracak kadar etkiledi beni bu yeni başlayacak proğramın frağmanı. Daha yayınlanmadı proğram ama farağmanı bile yetti.

Ne zaman izlesem gözlerim doluyor. Çünkü bu proğramın frağmanına öyle güzel bir şiir eşlik ediyor ki duruyorum, donuyorum, ve dolup dolup taşıp ağlıyorum. içimden böyle geldi bu gün.
Bu şiiri kendime uyarladım.

Sevgileri yarinlara bıraktım
Çekingen, tutuk, saygılı.
Bütün yakınlarım
Beni yanlis tanıdı.
Bitmeyen isler yüzünden
Ben böyle olsun istemedim
Bir bakıs bile yeterken anlatmaya herseyi
Kalbimi dolduran duygular
Kalbimde kaldı
Ben genis zamanlar umuyordum
Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.
Yılların telaslarda bu kadar çabuk
Geçecegi aklıma gelmezdi.
Gizli bahçemde
Açan çiçeklerim vardı,
Gecelerde ve yalnız.
Vermeye az buldum
Yahut vakit olmadı

Behçet Necatigil 'in bu ölümsüz şiirini kendime uyarladım Çünkü benden birşeyler buldum Umarım Şiirin orjinalini bozduğum için bana sitem etmez siniz.

İSTİKLAL MARŞINI OKUDU VATAN HAİNİ OLDU.

2010-05-25T23:17:00.006+03:00

Çok sinirliyim. inanın bu sinirim yersiz değil.
Bizi daha geçen sene Eurovision'da temsil eden ve bu yarışmada Tükiye' yi 4. sıraya yükselten hadise, bozuk Türkçesiyle İstiklal Marşımızı okudu diye kıza etmediklerini bırakmadılar. Bizim Bayrağımızı ülke ülke dolaştırıp dalgalandıran hadise, İstiklal Marşını okudu diye Vatan haini ilan edildi.

''Iyyyy ne kadar kötü okodoooo dımııı kızzzzzz''

''Ayyyy ben okusam daha guseelll okurdumm yaneeeeeeeeee''

''Ayyy bu kısss kim ayolll ne biçimmm okomoşşşşşşş ıyyy bööööö''

''Ayy bu kıssaaa birileri İstiklal marşını okumayı öğretsin hahahaha ''

İşte İStiklal marşını sözlerini unutmadan kekelemeden okuyan hadiseye bunlar söylendi.

Hadise oldu kepaze. Bu kız ne yaptı ki, Türk marşını ingilizce mi okudu? Yoksa kürtçe mi? Yoksa bu marşı hareketli müzikle mi okudu? Yoksa sözlerini mi unuttu?
Nedir yani derdiniz?
Allahın gavuru Rihanna gelecek şimdi Tükiye'ye, hatuna vücut gösterisi ve iki gavur parça okuyacak diye 1 milyon TL ödenecekmiş. Bizim Sanat sever yabancı özentisi Türk gençleri 350 TL bilet parası verip bu konsere gidecek. Adları Türk görüntüleri tamamen yabancı olan 3-5 genç Yine avrupai özenti içinde oldukları için Eurovision'da Tükiye'yi sözde temsil edecek.

Büyük bir siyaset partinin Başkanı neredeyse porno halde yakalanacak hemde yasak bir ilişki içinde bizde kapısına hücum edip geri dön başkanım diye bağıracağız. Bunların hepsi Vatan hainliği olmayacak En tabi hak ve Hürriyet olacak, Garibim Hadise Hazır ola geçecek, üstünde Ay ve yıldızımızın rengi Olan beyaz elbisesiyle heyecandan titreyen sesiyle gözleri kapalı, yüreği ise bir çocuk gibi ürkek Türkiye'mizi temsil edip İstiklal Marşımızı okudu diye kızı vatan haini ilan edeceğiz. Bu çok büyük haksızlık..hemde çok büyük. Bence Hadiseye yapılan büyük bir ayıp bu.
Bence herkez sözünü geri alıp özür dilemeli. Bir insanı eleştrimek çok kolay değil mi?
Hangi göreve hangi amaca hizmet ettiği önemli değil.
Nasıl okuduğu, ne şekil okuduğu ve neden okuduğu önemli olan öyle değil mi.
yorumunu bende beğenememiş olsam da, bu kadar hakaret boyutuna getirecek kadar incitilmeseydi kızcağız.
Tüm samimiyetiyle, içtenliğiyle, Türkiye'ye bir kez daha hizmet etmenin guruyla çıkmış ve okumuş.
Bence orada aldığı alkış ona en büyük armağan olmuştur.
Türkiyede'de ona büyük terbiyesizlik yapıldı bence.
Herkez çok ama çok ayıp etti...

İşte yukarıda ki resim Ne olursa olsun büyük bir gurur ve onurdur.
Hadise bu gurura layık görülmüş, ama tefe vuruldu. eee... ne demişler ''Meyve veren ağaç taşlanır''

SANAL RÖPORTAJ BAŞLIYOR. YENİ KONUĞUM PİXİS.

2010-05-24T13:31:00.009+03:00

Siyah kelebek Sanal röportaj'a hızlı bir giriş yapıyor. Uzun zamandır ara verdiğim röportaj çalışmalarımıza yeniden kaldığımız yerden devam ediyoruz. Merakla bekleyen Röportajların ne zaman başlayacak diye soran tüm arkadaşlarıma teşekkür ediyorum. Bu gün ki konuğum bir İngilizce öğretmeni, aynı zamanda 1mk yazarı, Sanat sever bir blog yazarı olacak. Art-niyet Blogspot'un yazarı Pixis ile Hoş ve faydalı bir söleyeşi yapacağız.

SYK: Sevgili pixis Öncelikle davetimi kırmayıp konuğum olduğu için çok teşekkür ederim. Seni yeni takip eden bir izleyicin olarak daha yakından tanımak tanıtmak benim için onurdur. Hoş ve faydalı bir sohbet olacağını umud ediyor ve sana hoşgeldin diyorum. Nasılsın?

P.X: hoş bulduk ve teşekkür ederim.. konuğun olmak onuru bana ait.

SYK: Sohbetimize Klasik sorularımızla başlamak istiyorum. Pixis kimdir? Nasıl biridir?

P.X:pixis sanatın her dalıyla ilgilenen,en azından ilgilenmeye çalışan,öğretmenlik aşkıyla yanıp tutuştuğu için evini ve eşini istanbul’da bırakmak zorunda kalıp Diyarbakır’a gelen bir İngilizce öğretmeni ve internet bağımlısı..

SYK: Ne zamandan beri blog yazıyorsun? Bloğunun doğum hikayesini kısaca anlatır mısın?

P:X: şubat 2010’da başladım blog yazmaya.. uzun zamandır ‘’sen de blog açsana kendine,müzik düşkünüsün ve güzel resimlerin var’’ diyen bir spor düşkünü blog yazarı arkadaşımın sözünü bir gün pat diye aklıma getirmemle başladım yazmaya..

SYK: Çokta iyi ettin, Peki bloğunda neler paylaşıyorsun? Ne tarz bir blog bu?

P.X:Bloğumun adı Art-niyet…buradaki art yanlış anlaşılmasın lütfen J İngilizcede art;sanat demektir. Günlük konuşmalarımda asla yapmadığım ve onaylamadığım bir şey yapmış oldum aslında…ama hiç de pişman değilim..
Sanat kelimesinden yola çıkarak..öncelikle yaptığım resimler,çizimler ve çinileri paylaşıyorum..müzik zaten vazgeçilmezim.. bazen öğrencilerimle ilgili ilginç olaylar..kısacası aklıma ne gelirse diyelim..

SYK: Sende Birmilyonkalem yazarlarındansın. Birmilyon kalem ailemize ne zaman katıldın?

P:X:22 nisan’da katıldım..

SYK: Aramıza hoşgeldin diyelim o zaman :)
Birmilyonkalem'de paylaştığın 'Çocuk: Bana dokunma !' adlı yazın için öncelikle seni tebrik ediyorum. Yazılan yazıların hepsi çok anlamlıydı ama sen bir eğitimci olarak işin en önemli kısmına değindin. Çocuğuma dokunma kampanyasıyla ilgili yeni paylaşımların olacak mı?

P.X: güzel yorumun için teşekkür ediyorum. 'Çocuk: Bana dokunma !' adlı yazım bir bilgilendirme yazısıydı.evet yapılanlar akıl almaz,tam bir felaket,kelimelere sığmayacak derecede çirkin! Fakat bu konuda öncelikle çocukların bilgilendirilmesi gerekir.ailelerin; çarpık ilişkilerin her fırsatta gözümüze sokulduğu,bol küfür içeren sözde komedi filmlerinin kahkahalarla izlendiği örnekleri düşünülünce bir çocuk gereksiz her şeyi bilinçsizce aile desteğiyle öğreniyor bile denilebilir..
Evet,yeni yazılarımda olacak..Bir psikolog ve bir avukat arkadaşlarımla beraber geniş çaplı bir araştımanın ortasındayım diyebilirim..

SYK: Seninle aynı fikirde olmakla beraber yeni çalışmalarını da büyük bir merakla bekliyorum.
Pekala bir eğitimci olarak son yıllarda artan Çocuk istismarı konusun da neler söylemek istersin.

P.X: Aslında son yıllarda mı arttı,yoksa sadece bunun üstünü örtme-örtpas etme girişimleri mi azaldı?
Eskiden de aynı ölçüde olduğunu düşünüyorum…sadece ‘’amman elalem duyarsa ne der?’’ zihniyeti yerine,’’çocuğum her şeyden-herkesten daha önceliklidir’’ mantığının gelişmesi sayesinde haberlerde daha çok duyar hale geldik belki de..

SYK: Sence neden büyük bir artış var çocuk istismarında. Sadece eğitimsiz insanlar değil iyi eğitim almış insanlarda bunu yapmaya başladı sence neden?

P.X: sanırım bunun tek bir açıklaması olabilir;hastalıklı ruhlar.. sorun bir insanın işinin ne olduğu,kaç yıl eğitim gördüğü değil.. sorun tımar edilmesi gereken bir ruhunun olup olmaması…

SYK: Birmilyonkalemin çalışmalarını nasıl buluyorsun?

P.X: Aranızda çok yeniyim.şans eseri buldum Bir Milyon Kalemi ve hemen incelemeye başladım.Ne kadar faydalı işlerde payı olduğunu gördüğüm an hayran kaldım ve ben de bu amaca hizmet eden çalışmaların bir parçası olmalıyım dedim..

SYK: Birmilyonkalem'in faydalı işlerinde önemli katılımları olan yazar ve okuyucalara da ben hem kendi adıma hemde 1MK adına çok teşekkür ediyorum.
Bu çocuk istismarı terörüne nasıl dur denile bilir? Çözüm nedir? Genel olarak yapılan çalışmalar sence yeterli boyutta mı? Devletin yanı sıra sivil toplum örgütlerinin ve derneklerin bu konu üzerinde ki çalışmalarını yeterli buluyor musun?

P.X: Bu konuda bana en ilginç gelen şey bu kadar çoğunluğun aynı fikirde,bir arada olmasına rağmen bir çözüme bunca yıldır ulaşılamamış olması..
- yaparsanız cezası şu! Görüyoruz ki caydırıcı değil..
-zarar gören çocuk sosyal hizmetler yada çocuk esirgeme ‘de! Yine görüyoruz ki bu kurumların hali de iç açıcı değil..
-sivil toplum örgütleri???
Dur demek bu kadar da zor olmamalı…

SYK: malesef bir kaç söz söymekten öteye gidemiyoruz. Eylemler sınırlı Buda belli bir yerden sonra tıkanmaya sebeb oluyor. çok haklısın.
Sen bir eğitimci olarak yakın çevrende şahit olduğun bir istismarla karşılaştın mı?

P.X: Üzülerek söylüyorum ki evet…Bir öğrencime yapılan bir istismar,hemde öz babası tarafından…
Bu da akıllara başka bir soruyu getiriyor:aile içinde bile istismar söz konusuyken,çocuk kime güvenip sığınabilir?

SYK: İşte Çocuğuma dokunma derken, çocuğuna kötü emmellerle dokunan aileler ne olacak bunlara nasıl dur denilecek buda en büyük soru işaretti.
Çocuk istismarının kökten çözümü var mı sence?

P.X:kökten çözüm diyemem tabi ki..ama en azından bir adım olarak sayılabilir.bahsettiğim araştırmada zaten tam olarak buna değindim,hazır olduğunda sizlerle de paylaşacağım.

SYK: Ben de bir anne olarak zaman zaman sıkıntılar yaşıyorum onları büyütüp yetiştirirken. Anne babalar nelere dikkat etmeli çocuklarını büyütürken. Ve onları istismardan nasıl korumalı?

P.X:Her aile,daha doğrusu çocuğunu önemseyen her aile seninle aynı sıkıntıyı paylaşıyordur emin ol.benim şahsi fikrim çocuğun anne yada babayı kendine rol-model aldığını aklımızdan çıkarmamalıyız. Klasik bir örnek vardır;çocuğa kitap okumayı sevdirmek ‘oku’ demekle olmaz! Kitabı elinize alıp okursunuz,çocuk da arkanızdan gelecektir…
Bu konuda da aynı,siz hareketlerinize,söylediklerinize,izlediklerinize dikkat edesiniz ki;’’aaaa!böyle ayıp şeyleri nerden öğreniyorsun ki?’’ demek zorunda kalmayınız.
Yazımdaki afiş…kesinlikle bu konudaki en iyi anlatım diyebilirim…

SYK: Ben bile anne yada doğru bir ebeveyn olmayı yeni öğreniyorum. Aile olmak bile bir eğitim gerekiyor sanki .
Sevgili Pixis sohbetimizin sonuna yaklaşırken, Birmilyonkalem'in çocuğuma dokunma kampayasında izlediği bu yolda tavsiyelerin olacak mı? Birmilyonkalem çalışmalarında dafa fazla neler yapabilir? Önerilerin fikirlerin var mı konuyla alakalı?

P.X: İzlediğim kadarıyla bu konuyla ilgili olarak hızlı bir başlangıç yapıldı,fakat şu aralar bir durgunluk hakim..
Bu konuyla ilgili olarak herkes yazı yazmak dışında ne yaptı? Merak ettiğim şeylerden biri de bu aslında! Evet çocuğuma dokunma! Buna karşıyız! Fakat ben buna engel olmak için ne yaptım? Eğer gerçekten bir şeyler yaptıysanız,bununla ilgili ikinci yazılarınızı paylaşın derim…artık vicdanım bir nebze de olsa rahat yazıları… basın-yayın organlarına ulaşılabilir…daha fazla kişiye ulaşmak amacıyla..

Ben ve arkadaşlarım gerekli araştırmaları yapıp çözüm odaklı yazımı sizlerle paylaşınca,umarım desteğinizi esirgemezsiniz…

SYK: Editör arkadaşlarım gerçekten ciddi bir çalışma içinde yakın zamanda yeni atılımlar olacağına inanıyorum.
Sevgili Pixis bu güzel faydalı sohbet için sana çok teşekkür ediyorum. Siyah kelebek, ve Birmilyonkalem adına yaptığımız bu sohbet çok anlamlı oldu. Beni kırmadığın için tüm okuyucular adına sana sonsuz teşekkür ederim.
Çalışmalarının ve başarılarının devamını dilerim.

P.X.:Böyle bir fırsatı bana sunduğunuz için ben teşekkür ediyorum.Umarım az da olsa faydam dokunmuştur.Ben de sana,1 MK editor ve yazarlarına böyle faydalı projelerde buluşmak umuduyla başarılar diliyorum.

SYK: Çok teşekkürler sevgili pixis...

Ben bu hoş sohbet den çok keyif aldım.Umarım sizde benimle aynı fikirdesinizdir. Şimdi sizleri Sevgili pixis'in 1MK'de yayınladığı Çocuk İstismarı ile ilgili bilgilendirici afişle başbaşa bırakıyorum. Yazıyı da mutlaka okumanızı tavsiye ediyorum.

Şimdilik Hoşçakalın

EKMEK ŞEHİTLERİ VE ÖLMEDEN GÖMÜLENLERİN ANISINA.

2010-05-21T15:38:00.003+03:00

Ne desek boştur bazı şeyler için. Artık çok geçtir. Dün akşam aklıma geldi Ekmek Şehitleri başlıklı bir yazı yazmak.
Şimdi bu yazıyı yazarken internetten 'Ekmek şehitleri' diye yazdım bakalım daha önce bu başlık kullanılmış diye. Ve inanamadım. Karışıma çıkan ise Yazımın kahramanlarıydı. ''Ekmek Şehitleri ebediyete uğurlandı'' Demek ki bu ülkede artık Ekmek için şehit olanlarda olacakmış

Biz daha vatan şehitlerinin acılarına alışamazken, ard arda gelen ekmek şehitlerine ağlamaya başladık.
Ekmek şehitleri diyorum çünkü onlar da bir yudum ekmekleri için çalışıyorlardı. Onların yaptıkları iş herkezin yaptığı işten daha ağır ve riskli bir işti. Yerin 540 metre derinliğinde ailerine bir yudum ekmek getirebilmek için çalışan emekçi işçi kardeşlerimizdi onlar ağabeylerimizdi.

Kimi, belki daha yeni nişan takmıştı sevdiğine.
Kimi, daha borcunu bile ödeyemedi bakkalına.
Ahmet abi bu yıl oğluna kız isteyecekti.

Hasan abi, kızının ilkokul 1. sınıftan ilk karnesini görecekti.
Ali abi bu yıl hasta annesini ziyarete gidecekti falanca memlekete.
Hüseyin, oğluna aldığı yeni bilgisayarın borcunu bile bitiremedi.
Kemâl, vardiya bitimi evinde içeceği çorbanın hayalini kurdu.
Selim, gün ışığında bir dal sigara içmebilmek için saatleri kovaladı.

Daha nice hayaller umutlar yarım kalmış sevinçler, doyamadıkları eşleri evlatları vardı ve tüm düşler ölmeden toprağa gömüldü.
Şimdi ne desek boş ne desek yarım kalacak. Arkalarından bir tek Fatiha okunacak.

Evlere yüreklere ateş düştü ve ateş yine düştüğü yeri yaktı. Bize söyleyecek tek şey kaldı. ÖLÜM ONLARIN ZATEN KADERİYDİ.

EKMEK ŞEHİTLERİNE, ÖLMEDEN GÖMÜLENLERE SELAM OLSUN.
RUHLARI ŞAAD, MEKANLARI CENNET OLSUN.
RABBİM YAKINLARINA SABIR VERSİN.

Çok hemde çok üzgünüm.

NOT: Yazıda kullanılar isimler tamamen hayal ürünüdür.

EY TÜRK GENÇLİĞİ !

2010-05-19T11:34:00.004+03:00

Ey Türk Gençliği !
Birinci vazifen, Türk İstiklalini, Türk Cumhuriyetini, ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir.

Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegane temeli budur. Bu temel senin en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi, seni, bu hazineden mahrum etmek isteyecek, dahili ve harici, bedhahların olacaktır. Bir gün istiklal ve cumhuriyetini müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkan ve şeraitini düşünmeyeceksin! Bu imkan ve şerait, çok namüsait bir mahiyette tezhür edebilir. İstiklal ve cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler. Cebren ve hile ile aziz vatanın, bütün kaleleri zapt edilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir. Bütün bu şeraitten daha elim ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalalet ve hatta hıyanet içinde bulunabilirler. Hatta bu iktidar sahipleri şahsi menfaatlerini, müstevlilerin siyasi emelleriyle techit edebilirler. Millet, fakr-u zaruret içinde harap ve bitap düşmüş olabilir.

Ey Türk İstikbalinin Evladı !

İşte, bu ahval ve şerait içinde dahi, vazifen; Türk istiklal ve cumhuriyetini kurmaktır ! Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur.

Mustafa Kemal ATATÜRK

TATLIYIM, TATLISIN, TATLIYIZZZZ :)

2010-05-18T14:14:00.004+03:00

Çok tatlısınnnn şekersiiinnn şekercimi baban seninnn.
kaşın karaaa gözün karaaa kömürcüü baban seninnnn.
:)))

Bu şarkı bu gün benden bütün şekerlere gelsin. Sevgili Blog yazarı arkadaşım Derkenar beni en tatlı bloggerlerden seçmiş. Sağ olsun var olsunn. Kendisine çok teşekkür ediyorum. Geç kaldım biraz bu yazıyı yazmaya ama inanın bu aralar canım hiç bişey yazmak istemiyor. Tepeden tırnağa uyuşmuş haldeyim. Galiba tatilim geldi. Buna ihtiyacım var.

Okullar tatil olsun da bir kaç gün bir yerlere kaçma hayalindeyim. Şöyle denize sıfır kumsal güneş, biraz gece gezmesi üstümdeki tüm kasvet atmaya yeter.

Geçen sene bu ayla yine böyle olmuştum. Konsantrasyon ve motivasyonum zayıfladı. Hiç bir şeye kendimi veremiyorum. Mevsim geçişleri havanın aniden ısınması, beni biraz yordu galiba. Neyse sizi de bunalıma sokmayım. En iyisi mi ben gideyim. En tatlı blogger ünvanımı yalana çıkarmayım dimi ama.

Derkenar arkadaşıma tekrar teşekkür ederim. Bence her blog yazarı tatlı ve şeker. Bu güzel armaganı bende, beni okuyan, yalnız bırakmayan, yorumlarıyla sevindiren tüm yazar ve okuyanlara hediye ediyorum.

Sevgi, sağlık, mutluluk, huzur hep sizlerle olsun. :)

HAYATA ÇELME TAKMAK MI?

2010-05-15T01:41:00.004+03:00

Hayata çelme takmak mı? Hayata meydan okumak mı? Hadi yaa Vallaha mı? Sen eğer hayata, akışa, düzene çelme takarsan ben sana diyim düşman kazanırsın. Hayat yada kader bizim düşmanımız değil ki. ilk önce bunu bilmemiz gerek. Yok ben illa ki hayata çelme takıcam ben hayatla dalga geçicem dersen, o zaman günah benden gitti. yazık edersin kendine. söylemedi deme.

Hayat denilen şey kader aslında. kaderde bizim elimizde...Bizim yönetimimizde.Hani bazen sonunu bilmeden bir işe kalkışırsınız ve o iş yolunda gitmez. Tepe taklak olursunuz. Bu kimin suçu şimdi.? Hayata çelme takıcam diye olmayacak işlere kalkışırsan ve bu işin sonu hüsranla biterse eğer, sakın kabahati hayatta yada kendi çizdiğin kader çizgisinde arama dostum.

Yaradan sana akıl vermiş mantık vermiş ama onları kullanma kulavuzunu yanında vermemiş. Aslında vermiş ama biz kendi bildiğimizi yazmaktan önümüzü göremez haldeyiz.

Anlayacağınız dostlar vahim haldeyiz.

Hayatın kendi kurallarına tekme vurmadan, çelme takmadan, hayatı,kaderi kendimize düşman etmeden yaşamak elimizde mi.?
Bence elimizde. Asi olmadan, isyan etmeden, sakin ama derinden iz sürerek. Kendimiz için hayırlısı ne ise, bunu düşünmeye zaman ayırarak. Hayat bana ne getirecek acaba diyip oturup beklemeden, ona ayak uydurarak ama değerlerini kaybetmeden hayat yada kaderle aynı yolda sükût içinde yürümek gerek diye ben düşünüyorum. Sinsice değil, hayatın, kaderin bir adım önünden değil. Aynı adımlarla, uyum içinde, sabit fikirle değil, at gözlüğü ile değil, yeniliklere açık ama terbiye sınırını aşmadan.

''HAYATIN KURALLARI'' nedir? diye sakın sormayın inanın ben hala büyümedim, öğrenemedim.
Bu yazının sonu yok sınırıda yok. Ama Şunu bilir şunu söylerim; Hayatı kendinize asla düşman etmeyin, Ona çelme atayım derken kendiniz düşüp yaralanmayın.

Sevgiyle ve her daim sağlıcakla kalın...

Anneler günü bitti.Ya şimdi ?

2010-05-10T13:58:00.002+03:00

Dün anneler günüydü ama ben hiç bir post yazamadım. Aslında yazma gereğide duymadım. Anneme hediye de almadım hatta bir gül bile almadım. Elini öptüm sarıldım sadece. Ben annemi sadece bu günde anmıyorum ki. Kıymetini sadece bu günde bilmiyorum ki.
Anneler günü özel bir gün evet güzel bir gün. Dün sokaklar elleri çiçekli insanlarla doluydu. adım başı çiçekçi,adım başı eli çiçekli insanlar.

Annesini anneler gününde hatırlayan insanlarla doluydu ortalık. ''Amannn bu günde pazar hava sıcak gezip tozmak varken şimdi git anneye çiçek al otur gülücükler at. Aman annem canım annem diye yalandan nameler saç''. Biliyor musunuz? inanın çoğu insan bu haldeydi dün.

Peki ya bu gün. Anneler günün ardından neler yaşanır tahmin edin.
Dün yüzü gülen annelerin sevinçle dolu annelerin, bugün yüzleri asıktır. Düşmüştür yüzleri artık. Çünkü sabah olmuştur ve anneler günü bitmiştir.
Daha sabahtan başlarlar azar işitmeye.

''Anneeee, Pantolonumu ütülemedin mi sen yaaaaaaaaa!!!!!
''Anne daha kahvaltım niye hazır değil''?
''Ben bu akşam geç gelecem beni beklemeyin''
''Sabahtan beri okuldayım/ işteyim, yoruldum bu yemeğimi yiyeceğim''
''Bu gün işim var doktora kendin git''
''Anne bu gün öğlen çayına arkadaşlarım gelecek evleri topla birde kek yap''
''Biraz daha uyuyacam odadan çık ve beni rahat bırak anne!!''
Bu sözler böyle uzayıp gider taaaa ki seneye gelecek anneler gününe kadar.

GECE YARISINA NE KALDI/ DENİZLERİN ANISINA.

2010-05-05T22:14:00.002+03:00

Çok eskiden çokk eski bir dost bir kitap verdi elime. Kitap okumaya aç olduğum bir dönemde.
O kitapta tanıdım ben o 3 yiğidi. Ben o kitapta yusufları gördüm. Hüseyinleri dinledim. Denizleri okudum.
Mücadelelerini, ölüm karşında nasıl dik durduklarını. Sonunun ne olacağını bildikleri halde davalarının peşinden nasıl koştuklarını okudum göz yaşları içinde. ABD,ne, NATO'ya Yabancı sermaye peşkeşçilerine karşı yaptıkları eylemleri dişlerimi sıkarak yüreğim ağzıma gelerek okudum.
Ben hiç yaşamadığım Denizlerin yıllarını yaşadım onlarla beraber. Kendimi şanslı hissediyorum çok erken yaşlarda öğrendim onları. Ve tüm yanlışları doğruları. Şimdi yaşasalardı yine öldürülülerdi. Ama emparlizme ve kötü düzene karşı yine dirilirlerdi.
Her gün kapıma geliyor yeni denizler, yeni Hüseyinler, yeni Yusuflar. Dakikalarca dinliyorum onları bıkmadan. okuyorum yazdıklarını ve okudukça Ulaşlar, Taylanlar,Mahirler, doğuyor aklımın en ücra köşelerine. ve yine çalıyor işte beynimde Rodrigonun gitar konçertosu. İçtikleri son sigara, Yazdıkları son mektupları geçiyor ruhumun okyanusunda bir gemi gibi.
Biz onlar gibi olamadık bu kadar cesur bu kadar azimli ölümü göze alamadık. Bu yazıyı yazarken bile utanıyorum ülkemize ölümüne sahip çıkamadık. Düzene karşı gelemedik. Sus payına razı olduk. Üzgünüm tüm Denizler adına, Tüm Taylanlar, Yusuflar, Hüseyinler, Ulaşlar adına çok ama çok üzgünüm.
Ama bir gerçek var ki, Onları hiç unutmadık.

Dar agacına asılan ama mahşere omuzlar üstünde taşınarak giden bu 3 yiğidi ,
DAR AĞACINDA Kİ BU ÜÇ FİDANI BU GÜN BENDE BÖYLE ANIYORUM.
Yolununuz Deniz yolu olsun. Gençliğinize selam olsun...

Yazar: Siyah kelebek// İpek.

Editörümüz Radyo1'de Kampanyamızı anlattı.

2010-05-04T22:48:00.008+03:00

1MK Editörümüz Sayın A.Şebnem Soysal Radyo 1'de Çocuğuma Dokunma Kamyamızı anlattı.Dİnlemeniz gereken önemli bir söyleşi sakın dinlemeden geçmeyin.Dinlemek için Play Tuşuna basın!

GEÇMİŞ BİR GÜN GERİ DÖNER

2010-05-04T14:09:00.004+03:00

Geçmiş bir gün deri döner. Ve bir kızılderili gibi koşar peşinizden. Zehirli oklarıyla vurdumu hedefini işte kan revan içinde yığılırsın geçmişin kollarına. Can vermessin ama sürünürsün. Niye çıktın ki şimdi sen ortaya. Ne alemi vardı geri dönmenin.
Geçmiş, ''Sen çağırdın ya işte geri döndüm'' der. Hata nerde? kimde? Yeni den hortlayan, geri dönen geçmişimizde mi, yoksa onu geri çağıran bizde mi?
Geçmişimiz belkide bir aynadır. Bazen korkarız o aynaya bakmaktan kendimize. Yada geçmişin aynasında yeniden güzelleşiriz. Geçmiş bazen pembe bir gül olur elimizde koklamaya kıyamayız soldurmaya korkarız.
Geçmiş, bazen tatlı bir anı eski bir aşk, bazen de babaannemin yumuşacık elleri, dantelli okul önlüğümün yakası olur çıkar karşıma. Geçmiş, halâ vitrinde duran gelin çiçeğim, parmağımda ki alyansım olarak parlar gözümde.
İşte şimdi bu gün bile yarın geçmiş olacak. Geçmişimiz hep tatlı anılarla dolu olsun. Bir kızıldeli okuyla bizi yaralayıp süründürmesin. Bir melek çıksın ve geçmişizi bize pembe bir gül olarak hediye etsin.
Geçmişimzi tatlı tebessümle analım ve yolumuza devam edelim.
Geçmişimizin ellerimizi kelepçelemesine izin vermeyelim. Onu kendi isteğimizle çağırsak bile.

Yazar: Siyah kelebek/ ipek

Paylaş

HEPİMİZ İYİLEŞECEĞİZ.

2010-05-02T19:21:00.004+03:00

Yalnızlığın en tepesinde bir siyah kelebek kanatlarım yorgun. Sesizce etrafıma bakar oldum.
10 nisan'da başlayan büyük koşuşturma ve mücadele işte tamda bu gün sesizliğe gömüldü.

7 senelik evlilik hayatımda annem ile bu kadar yakın bukadar çok paylaşmamıştık hayatı. Tam 22 gün sonra uzun süren bir paylaşım son buldu bir kaç saat önce. Annemi hastaneden sonra kendi evime almıştım. Bir hafta bizde kaldı. Ona o kadar alıştım ki içim acıdı o gidince. Çok yalvardım biraz daha kal diye ama evini özledi. Tek çocuğu ben değilim ki.

Dİğer kardeşlerim ve babam onsuz yalnız kaldılar. Ama şimdi de bende annesiz kaldım. Evlendiğim zamanı hatırladım da hiç bu kadar üzülmemiştim. Canım annemin bu günde doğum günüydü. Kız kardeşim bir pasta aldı Anneme süpriz oldu. Pastasında ki mumları üflerken dua etti. Hala hayatta olmanın yeni yaşını kutlayabilmenin sevinci yaşadı.

Ama tam ayrılık vakti geldiğinde Benim güçlü olmam gerekirken bir hata yaptım ve Anneme sarılıp ağladım. Onca günü neredeyse koyun koyuna yaşadık. Uykusuz geceleri, ağrılı sancılı stersli günleri ve sıkıntılı anları günlerce birlikte yaşadık. Adeta hemşirelik yaptım. Gece ani bir öksürük krizi tuttuğunda hemen kalktım uykumdan. Sevdim okşadım.

Geçecek annecim bitecek deyip saçını okşadım bir bebek gibi. Annem giderken ''İpekk Sana çok ağlayacağım kızım'' dedi. İkimizde çok ağladık. Ama yine son tesellileri yine biz verdik birbirimize. Güçlü olacağız ve bu zor günleri yeneceğiz dedik. Hepimiz ailecek iyileşeceğiz. Sadece annem hasta değil hepimizi hastayız. Ancak o iyi olunca bizde iyileşeceğiz.

Benim huysuz annem, benim kaprisli annem, benim çocuk annem. Beni inan ki hiç üzmedin. Sana yardımcı olmak benim için büyük bir keyifti. Tek üzüntüm gidişin oldu. Keşke biraz daha kalabilseydin. Ama gelicem annecim seni hiç yalnız bırakmayacağım.

Canım benim. KIZLARIN SENİ ÇOK SEVİYOR. seni TÜM AİLEN ÇOK SEVİYOR. BU SEVGİYLE HEPİMİZ İYİLEŞECEĞİZ

KİM UTANSIN?// ÇOCUĞUMA DOKUNMA!

2010-05-01T15:01:00.003+03:00

Çocuğuma Dokunma kampanyası ile Çocuk istismarına son demek için. yola çıktık.
Dün bir yazı ile başlangıç yaptım. Ama bu yazıların devamı gelecek. Çocuk istismarını ele almak doğrularımızı yanlışlarımızı görmek için illa ki çevreye bakmak gerekmez. Biraz da kendimize kendi çocukluğumuza da inmek kendi çocukluğumuzu da sorgulammamız lazım. Sen nasıl bir çocuktun? Nasıl büyütüldün? Çocukluk yıllarında okul çağlarında başına gelmiş bir istismar bir taciz var mı? Bunları sorgulamamız gerek. Belki açıkça yazamayacağız başımıza gelen talihsiz olayları. Sadece düşüncelerimizi yazacağız.

Bu gece yarısı adsız bir yorumcu bloguma yorum bıraktı. İsmini verdi tabi ben adsız diyorum kendisine. Kendisi İlk okul yıllarında Hiç tanımadığı bir kişi tarafından hemde okulda tacize uğradığını yazmış bana. bunu yazan bir erkek. bırakın bu ülkede kız çocuklarına yapılan istismarları, Erkek çocuklarına bile yapılabiliyor.

Bana yorum bırakan hiç tanımadığım adsız arkadaşım o tacizi hiç kimseye anlatamamış. Günlerce içine kapanmış Ve ailesi bu değişimin farkına bile varmamış. Belki ona sorsalardı, bu içe kapanıklığın sebebi nedir diye. Belki bu tacize, istismara uğramış arkadaşım ailsine anlatacak ve belki şimdi hayata daha bir sıkı sarılacaktı.

Daha ilk okul yıllarında o çocuk yaşta istismara uğramış ve istismar edilmeye devam edilmiş. O kadar acı ki, Şimdi hayatına Kadın cinsiyetinde devam ediyor. Ne kadar acı.

Bir çocuğun hayatını karartmaya kimin hakkı var. o küçük erkek çocuğunun yerinde siz olsanız ne yapardınız. Ya sizin kardeşiniz olsa bunu yaşayan. Bir aile, evladının dışarda neler yaşadığını nasıl öğrenmek istemez. Neden sormaz içinde ki ruh halini. ''Neden böylesin yavrum? Neden içine kapanıksın? bu gün okulda neler oldu'' demek çocukla ilgilenmek bu kadar zor mu?

Dışarısı pislik dolu. kötülüklerle dolu. Çocuğuma dokunma demek için önce bizim çocuğumuza şefkatle sevgiyle dokunmamız lazım. Çocuklarımıza kötü eller dokunmasın. kötü eller kırılsın. konuşan çocuklarımız olsun her zaman.
'' Çok konuşma sus çocuk'' demeyelim çocuklarımıza. miskin, pısırık, içine kapanık, korkak çocuklar büyütmeyelim.
Terbiyeli, efendi çocuk yetiştireyim derken, konuşamayan, derdini söylemekten utanan çocuklar yetişmesin.
Her şey bizim elimizde...

KİM UTANSIN? / ÇOCUĞUMA DOKUNMA...

ÇOCUĞUMA DOKUNMA KAMPANYASI VE 1MK

2010-04-30T14:58:00.003+03:00

LOGOMUZU LÜTTFEN SİTENİZE EKLEYİN.

Hepimiz çocuk olduk. Büyüdük anne ve baba olduk. Çocuklarımızı gözümüzden sakınan aile olduk.
Ama korku dolu anne babalarız hepimiz. Çocuklar geleceğimiz. Her anne babanın hayalidir çocuğunu mutlu büyütmek ve ona güzel bir gelecek sunmak. Fakat ülkemizde artık önüne geçilemeyen bir törör var.

ÇOCUK İSTİSMARI. Çocuklarımız istismar ediliyor. Okula gönderilemeyen çocuklarımız var, Küçük yaşta çalışıtırılılan, Anne babası,kardeşleri ve aile büyükleri tarafından şiddete maruz kalan çocuklarımız var bu ülkede. Cinsel tacize ve hatta tecavüze uğrayan çocuklarımız var.
Daha anne sütü almadan, Anne kokusu duymadan cami önüne bırakılan bebeklerimiz var. Yetiştirme yurttlarında büyüyen, daha sonrasına suça meyilli yetişen çocuklarımız var bu ülkede. Eğitim daha bebeklik çağlarında, ailede başlar.
Ama bizim toplulumuz da okuma yazma dahi bilmeyen sadece çocuk yapmayı bilen anne babalar var. Sorunlu ailelerde yetişen insanlar malesef ruh bozukluğu yaşıyor ve topluma zarar verir hale geliyorlar. Heleki bu zarar çocuklarımıza gelince akan sular duruyor. Bir çocuk okulda veya başka bir toplumda cinsel tacize uğradığı zaman ileriki yıllarda yaşamını etileyen ruhsal çöküşler yaşıyor. Ailesine arkadaşlarına, ve ileride eşine çocuklarına bile güvensiz korkak ve şiddete meyilli biri haline geliyor.

Gördüğü cinsel tacizi ailesine anlatamayan, dövülme korkusu yaşayan bunu paylaşamayan çocuklarımıza yazık değil mi?
Şuan da bu yazıyı okuyan sizler bile çocukluk yıllarınızda tacize uğradınız ama kimseye söyleyemediniz. Anne babanızdan dayak yediniz ama kimseye söylememeniz konusunda tehtid edildiniz. Belkide sınıf öğretmeniniz tarafından bile tacize uğradınız sınıfta kalma korkusundan kimseye söyleyemediniz. Artık DUR! demenin zamanı geldi.

Çocuk istismarına bir şamar da siz atın.ve dur diein. Sitemiz 1MK Büyük bir kampanya başlattı. Birbirimiz açıklarını yakalayıp deşifre etmek yerine, birbirimizi yemekten vazgeçip, artık önemli sosyal konulara yönelmenin zamanı geldi.
Birmilyonkalem sitemizin bu önemli kampanyasına sizde destek verin. Ülkemizin geleceği olan çocuklarımız, gözmüzden sakındığımız evlatlarımız istismara uğruyor.

Bunun önüne geçmek için kocaman bir zincir oluşturmaya çalışyıoruz. Bu zincirin bir halkasıda siz olun. ÇOCUĞUMA DOKUNMA sloganıyla yola çıkan Birmilyonkalem ailesi bu önemli kampanyada duyarlılık göstermenizi bekliyor. Yıkarıda gördüğünüz logomuzu sitenize ekleyin. Çocuk istismarı hakkında düşüncelerinizi fikirler ve önerilerinizi, Çevrenizde gördüğünüz yaşanmış çocuk istismarlarını yazın ve duyurun. Bloğu olmayan kişiler. Sosyal paylaşım sitelerinde loğomuzu kısa bir yazı ile de yayınlayabirler. Amacımız büyük kitlelere ulaşmak.

Çocuklarımızı sevgi çatısı altında büyütelim. koruyup kollayalım.

Bu kampanya e-kitap olarak hayata geçecek. yazılarınız e- kitap olarak elden ele doşalacak. Çocuk gülümsemelerinde sizinde yeriniz olmasını istiyorsanız bu kampanyada sizde bir halka oluşturun.
Çocuklarımıza kötü eller dokunmasın. Şefkatli eğitici, mutlukuk veren gelecek veren eller dokunsun. Bu ellerden birisizde belki sensin, biziz.

ÇOCUK İSTİSMARINA SON.!
ÇOCUĞUMA DOKUNMA!

YORGUN.

2010-04-28T14:44:00.001+03:00

kapı komşum, canım arkadaşım, sırdaşım, dert ortağım, kardeşim az önce 15 günlük bir tatil için köyüne gitti Annesini babasını görmeye. Kayınbabası hasta olduğu için köy havası iyi gelir demiş doktorlar. bu kısa ayrılık şimdiden içime dokundu. Sıkıntılar peşimizi bırakmıyor içim acıyor.

Kendimi güçsüz ve bitkin hissediyorum. kafamda dolaşan onlarca tilki firar etti. Bomboşum. Ellerim buz gibi. Annem de bir kaç gün içinde gidecek evim bomboş kalacak. herkez terk ediyor sanki bu aralar beni. Bilerek isteyerk olmasa da yalnız bırakıylıyorum. Çok uzaklardan gelmiş gibi evime bile yabancı bakıyorum. Baharı yaşayamadım, titriyorum.
Güzel şeyler yazamıyorum. içimden hiç birşey gelmiyor. ÇOK YORGUNUM.

SON DURUM!

2010-04-26T16:08:00.004+03:00

Hepinize merhabalar.
Şuan evimdeyim. Bilgisayarımın başındayım. Karşı koltukta annem uzanıyor. Annemi benim eve aldım. Hafta içi kardeşlerim çalıştığı için, annem evde yalnız kalacaktı. Malum by pass ameliyatı sonrası çok iyi bakım gerekiyo. Yemesi ve içmesi düzenli olması gerekiyor. yatırıp kaldıran birinin olması gerekiyor annemin başında. Oğlumun da ana sınıfına uzunca bir zaman ara verdiğim için artık eve dönme vakti gelmişti. Annemi kendi evime gelmesi için ikna etim.

Şimdi biraz daha huzurluyum. Ara ara fırsat buldukça nete girersem sadece by pass ameliyatı ile ilgili yazıları okuyorum. Faydalı ne varsa uygulmaya çalışıyorum. Ameliyat sonrası bakım çok önemliymiş. Yani anlayacağınız yarı Doktor oldum çıktım. hatim ettim tüm tıp makalelerini. Daha öncede demiştim. iç bacaklardan ve ayak bileklerinden damar alındığı için kesi yerleri çok. Gögüs kafesi daha yeni kaynamaya başladığı için ağrılı. Asıl kötü olan, annemin psikolojik olarak sıkıntılı olması. Çok huzursuz, çok sinirli ve gergin. Hiç iyileşmeyecek sanıyor. bütün enerjisini kaybetti. yürümesi nefes alması yemesi içmesi iyi ama ameliyat psikolojisi onu bayağı yıprattı. Sürekli sıkılıyor. Şimdi bile '' İpekkk Annecimmm yine sıkıntı bastı bana'' dedi. Şimdi dedi saniye olmadı hemen yazdım. :)
Bu ara da Haykırış abim de hastalanmış yine Yeni haber aldım. Çok üzüldüm, geçtiğimiz aylarda oda annem gibi bir damar ameliyatı geçirmişti. Keşke bir haber alabilsem kendisinden hatta uzun uzun sohbet etme imkanım olasa da ameliyat sonrası yaşadıklarını anlatsa bana. Umarım iyidir. Umarım sağlık problemi yoktur. Varsa da en kısa zamanda sağlığına kavuşur İnşallah.
Bu arada, beni bu zor günlerimde yalnız bırakmayan, sürekli arayıp soran bana moral veren canım dostum,
Ebrulime çok teşekkür ederim.
Değerli ağabeyim, Recep Altun'a, Onuncu köyün adamı'na,

Birmilyonkalem aileme, Şebnem hanıma, Ness'e Efsaya, Erkan bal'a
Nevbahar'a,
Derkenar'a,
Güneşimin oğlun'a,
cemo,
mia
yaşamın kıyısında,
beyazkkelebek
Ateş böcüğüm,
Dalgaları aşmak
ece
değişik tadlar,
tijencim.
nilay,
tuğba
Deliler teknesi,
tuana
Ruşen,
Nefise,
Lekadro,
Zeuğma
Ebru- kırmızı saçlı acemi yazar.
Nehircce.
İsmini unuttuklarım varsa beni affedin. Hepinize çok teşekkür ederim. Allah hepiniziden razı olsun beni hiç yalnız bırakmadınız. Tek tek cevap yazamadım kusuruma bakmayın. İnanın bir bardak çayı bile ayakta alel ecele içtiğimi biliyorum. Zamanla yarıştım. Affedin güzel yazılarınızı okuyamadım.

Yazacak çok şey var ama şimdilik bu kadar. Hepinizi çok seviyorum çok özledim. Görüşeceğiz. paylaşacak çok şey var. Şimdilik Hoşçakalın.
Kocaman sevgilerle.

Kısa öz bir açıklamdan sonra Siyah kelebek uçar.

2010-04-19T14:25:00.003+03:00

Arkadaşlar çok kısa yazıp çıkıcam. imla hatalarım olursa kusura bakmayın artık. Annem perşembe günü ağır bir ameliyat geçirdi biliyorsunuz. kalpte tıkalı olan 4 damar değişti. üzüntülü, stresli yoğun günler geçirdik.

Annem yarın taburcu olup evine geliyor. Çok mutluyum bu yüzden. vudundan kesi yerleri ve damar yolu çok fazla açıldğı için yaraları çok. Ama onun haricinde daha iyi. Eminim ki daha iyi olacak.

Ben Annemin Cihangirde ki evinde kalıyorum eşim ve çocuklarımla. Evimi, yatağımı evimin kokusunu ve sizleri çok özledim. bilgisayarımı bloğumu çok özledim.
kısa bir zaman yine yokum. Annemin bakıma ve özel ilgiye ihtiyacı var. Kardeşlerim çalışıp okula gittikleri için iş bana düşüyor. Allahtan güç istiyorum altından kalkabilmek için.
Sizde duanızı eksik etmeyin. İlginize alakanıza güzel enerji dolu yorumlarına ne kadar teşekkür etsem azdır.

En yakın zamanda görüşmek umuduyla.
Allah'a Emanet olun.

ANNEMM

2010-04-12T23:22:00.003+03:00

Sagır ve dilsiz bir anneden doğan 10 kardeşin en sonuncusuydu annem
Ben ilk gözlerimi açtıgımda ve annemi ilk gördüğümde 14 yaşındaydı daha... saçları iki yandan örülmüş sanki bir ilkokul talebesiydi. Ben annemden önce büyüdüm o çocuk kalmıştı çünkü daha çocuk olmadan evlenmiş anne olmuştu,

Daha kendi büyümeden, saçlarının örgüsü çözülmeden, masum bakışları gitmeden, daha üzerinde ki bebek kokusu bitmeden bebeginin kokusunu giymişti üstüne.Çok yakışmıştı ona bu koku kendi kokusuylada beslenmişti çünkü.Kucagına aldıgı o kız bebeğin bir oyuncak olmadığınında bilincideydi.

Daha anasının mis kokan koynundan yeni ayrılmıştı daha ayrılık nedir evlilik nedir
bilmeden eşini de yani babamı da gönderdi vatan borcuna,Asker etti o küçük elleriyle . Kendi asker karısı ben ise daha kundakta asker kızı olmuştum.Ne tuhaf insanın geçmişiyle yüzleşmesi O günlere geri gitmesi. Anamın ben kundaktayken bana içirdigi anason kokusu burnuma geldi şimdi.Birde o güzel hiç bir şeyde tadı bulunmayan annemin sütü.İnsanın bebekliğini anlatması ne tuhaf.Annemin o yıllarda neler yaşadığını nasıl anlayabiliyorum,nasıl hatırlayabiliyorum?
Annemin bana verdigi o sütten yaşadığı herşey benim ruhumamı geçmişti acaba?

Babamın anneme yazdığı ilk asker mektubu geldi şimdi aklıma.Kapı çaldı babaannem o uzun koridoru yürüdü anarşistler vardı ozamanlar çok korkmuştu babaannem.Bismillah çekti açtı kapıyı bir postacı kapıda babaannem telaşlı ürkek çekingen dili titrek.
''Buyrun'' der.
postacı: ''Gözün aydın ayşe hanım kenan dan mektup var''
Annem bunu duyunca beni elinden nasıl kanapeye bıraktıgını o uzun koridoru nasıl ayaklarını vurarak koştugunu hissetmiştim.
''Gözün aydın fatma eşinden gelen ilk asker mektubu. dedi postacı.

Fatma gözü yaşlı ağlar kayınvalidesine sarılıp. Babaanem okuma yazma bilmez annemde dayımın askerde öğrendigi ve ona öğretti kadarı ile öğrenmiş okur yazarlıgı. O mektubu artık kaç saate okudu bilemiyorum ama ne kadar mutlu oldugunu biliyorum.
ilk sevincini,ilk üzüntüsünü hayatla ilk kavgasını ilk keşkesini,ilk pes edişini eline ilk aldıgı oyuncagına anlatmıştı.Annemin ilk oyuncagı bendim
Beni ilk öpüşünü ilk koklayışını sarıp sarmalamasını kundagıma damlattıgı ilk göz yaşını,hepsini kopyaladım kalbime

Annecim o telli dolabın içine neler koyduk birlikte neler sakladık sen sağır ve dilsiz olan annene el diliyle, vücüt diliyle anlatmaya çalışırken herşeyi, biz konuşmaya üşengeç kaldık. Anne sana hayatım boyunca teşekkür etmem gereken bir çok şey var belki ama, tek bir şey için teşekkür edicem sadece. Okula başladığım ilk gün yanımda olmanı istiyordum ve oldun. saçlarıma kurdelalarımı sen taktın ünüformamı sen giydirdin okulda ilk defa okudugum istiklal marşında yanımda oldugun, beni sınıfıma getirdiğin için, sırama oturtup öpüp cesaret verdiğin iiçin, yanımda olduğun için çok teşekkür ederim. canım küçük annem.

Resimdekiler: Annem ve kız kardeşim

Annem ve biz yani ailemiz, zorlu bir süreçten geçiyoruz. Perşembe günü Ameliyat olacak. Kalbinde 3 damarı tıkalı malesef. BYY PASS ameliyatı olacak. Duaya ihtiyacımız var. Canım annemin iyileşip yeniden sağlığına kavuşmasını diliyoruz. Ve tüm hastalara acil şifalar diliyoruz. Blogum sizlere emanet. kısa bir süre için aranızdan ayrılıyorum. Annemin tedevasi bittikten sonra daha mutlu daha güzel haberlere aranızda olmayı umud ediyorum...
Sizleri Yaradan yüce ve güzel mevlaya emanet ediyorum.
Hoşçakalın

Siyah Kelebek
İpek.

SANAL RÖPORTAJ 'DA BU HAFTA.

2010-04-08T14:11:00.003+03:00

Sanal Röportaj'dan bu hafta da merhaba. Nasılsınız? Keyifler nasıl? Geçen hafta sağlık sorunlarım nedeliyle söyleşimizi yayınlayamamıştım. Bunu için öncelikle konuğumdan ve siz güzel okuculardan özür dilerim.
Sanal röportaj çalışmamamız 7 haftadır sizlerle . Elimden geldiğince kalemimin döndüğünce konuklarımı ağırlayıp, onlar hakkında ve blogları hakkında merak ettiklerimi öğreniyorum ve sizlerle de paylaşıyorum. Aldığım tepkiler oldukça iyi ve sevindirici. İlk başlarda Sanal röportajın balon olup elimde patlamasından çok korktum. Ama Sizlerin desteğiyle Profösyonelce adımlarla ilerliyoruz. Tüm katılımcılara ve siz değerli okuyuculara çok teşekkür ediyorum.
8. haftamız da,bu gün bir yemek blogunu ve yazarını buluşturacağım sizlerle. Hepimizin ortak merakıdır yemek. Damak zevki ve ona hitap eden lezzetlerin, aynı zamanda rengarenk acıktırıcı resimlerin fazlaca hakim olduğu BİRDEMLİKSOHBET blogu ve bu blogun yazarı sevgili Sevil ile beraberiz.

SYK: Sevgili sevil, hoşgeldin bloguma, seni burda görmekten çok mutluyum davetimi kırmadın ve geldin. Çok teşekkür ederim. Seni Kurabiyeler pastalarla ağırlayamadım çok beceriksizim o konuda:)) ama güler yüzümle seni ağırlayacağım umarım keyif alırsın. Öncelikle nasılsın sevgili Sevil.

S.L:İpekcim öncelikle ben teşekkür ederim.Benimle ropörtaj yapmak istediğin için.Kurabiyeye pastaya ne hacet gülen yüzün yeter canım ..

SYK: Anlaşıyın için teşekkür ederim canım.
Bize biraz kendinden bahseder misin? Sevil kim dir?

S.L:Tabiki..
Sevil 29 yaşındayım.Evli ve dünyalar tatlısı bir kızım var.Aslıl meslegim barmenlikti fakat evlenince bıraktım ve özel bir şirkette yönetici asistanı olarak görev yapıyorum.
Fırsat buldukça yemek yaptıklarımı sizzler ile paylaşıyorum

S.Y.K: Ne güzel Allah evladını sana başışlasın canım.
Aslında hepimizi biliyoruz ama bize blogundan da bahseder misin?

S.L: Birdemliksohbet.com isimli bir yemek sitem var.Yemek sitemde bizzat denediğim benim ve tattırdığım tüm yakınlarım tarafından beğenilen lezzetleri blog okuyucularımla paylaşıyorum.Kısacası resimli denenmiş en güzel yemek tariflerini paylaşmaya özen gösteriyorum..

SYK: Biz de bayanlar olarak yemek yapıyoruz ama Siz farklısınız. Ne zamandan beri profesyonelce yemek yapıyorsun.
Bloga taşımaya nasıl karar verdin?

S L: Aslına bakılırsa blog camiasına katılmam yaklaşık 5 yıl oldu.Önceleri kişisel bir blog açmıştım Bazı sebeplerden dolayı kızım ile 4.5 ay gibi bir sure ayrı kaldım.O dönemde kendimi oyalamak için once örgü blogu açtım sonrasında bu kızımla ilgili yayınlara döndü sonrasında porselendemlik kurucularından oldum .Ev sahipliği yapan dostlarımız ile senin yaptığın gibi roportaj yapmaya karar vermiştik ve bu blogda yayınlanacaktı.Sonrasında madem burası yemek ile ilgili o zaman yemek tarifi deneyip ekleyelim dedim.Sonuç olarak birdemliksohbet aktif olarak yayında oldu..

SYK: Eğitimli bir aşçımısın? Yemek yapmanın eğitimini aldın mı? Sence İyi yemek yapmak için eğitim alınmalı mı? Kurs gibi.

S.L: Daha once de bahsettim .Asıl meslegim barmenlik.5 yıldızlı bir otelde yaklaşık 4 yıl gibi bir sure çalıştım.Doğal olarak aşçılar ile de iç içe oldum.Girip mutfağa birşeyler hazırlamadım ama merakla izlerdim.Ben eğitim almadım.Aslında almak da isterdim.Daha güzel yemekler yapabilmek için ve dünya tatlarını öğrenmek için..
Kurs konusuna gelince kişi eğer aşçı olarak iyi bir yerde çalışacak ise tabiki bunun eğitimini almalı .Yok hobi olarak yapacak ise bence gerekli değil.

SyK: Yemek yapmak ve paylaşmak bir hobi mi senin için? yoksa Ticari anlamda da sana getirisi var mı? Yani her hangi bir cafe de veya bir yemek firmasıyla çalışıyor musun? Teklif alıyor musun?

S.L:Ben tamamen hobi amaçlı yapıyorum.Yemek yapmak ve yemek ayrı bir sanattır.Yemek yemesini seven biriyim.Bu nedenle en büyük hobim yemek.
Hayır herhangi bir firma ile çalışmıyorum.Aslına bakılırsa birkaç yıl sonra kendime bir café açma niyetindeyim.Bakalım kısmet..

SYK: Bence açmalısın. Görüntü itibariyle biz izleyenler resimleri bile yemek istiyoruzda :)
Çok renkli cıvıl cıvıl yemek konusuna yakışan bir teman var. Yaptığın ve tanıttığın yemeklerin resimlerini kendin mi çekiyorsun?

S.L:Evet tüm resimler bana ait önceden digital bir makinam vardı eski resimlerim çok güzel değil fakat sonrasında yeni bir makina aldım daha net ve yemek siteme yakışan bir makina oldu.Şimdi onun ile çekiyorum..

SYK: Çok güzel gerçekten.
Daha çok hangi tarz yemekleri yapmayı seviyorsun? Blogunda daha çok hangi yemekler ilgi çekiyor.?

S.L:Blogumda en çok ziyaret edilen fırında mantar yemeğim.
Ben ise tavuk sever biri olduğumdan blogumda en fazla tavuk yemeklerine yer veriyorum.Tabi bunun yanında kahvaltı masaları ve çay saati için tarifler..
Yaz geliyor şimdi en çok salata tarifleri sitemde göreceksiniz..

SYK: Ah canım uzun bir zaman ne tavuk görmek istiyorum ne de yemek. Zehirlendikte geçek günlerde :)
Blogunda dikkatime çeken reklamlar var. Bunlarda bir gelir elde ediyor musun?

S.L:Bir reklam şirketi ile anlaşmamız var .Onlar ilgileniyor.

SYK: Yemek yapmanın ve bunu blogda paylaşmanın dışında sevil neler yapar? Hobilerin nelerdir?

S.L:Sevil aslında çok yogun biri..
Hafta sonu cumarteside çalıştığım için geri kalan zamanda eşime ve tabi kızıma zaman ayırırım .Yaz geldiğinde her hafta sonu mutlaka dışarıda oluruz.Kışın ise kızım ile evde olup onunla kitap okumaya bayılırım.

SYK: Yemek yemeyi ben çok severim ama yapamam beceriksizim. Doymak için yapıyorum. Sen yemek yapmayı seviyorsun. Peki yiyormusun, Kilolarla aran nasıl :)))

SL:İpekcim işte onu hiç sorma ben yemek ile ilgilendiğimi belli ediyorum..
Yaptıklarımı tatmaz isem nasıl ziyaretçilerime tadının güzel olduğunu söyleyebilirim ki..

SYK: Başka sitelerin yemekle alakalı başka sayfaların var mı?

S.L: Hayır

SYK: Yemek etkinlikleriniz oluyor mu? İleride yada yakın zaman da bir yemek etkinliği var mı? Bizimle paylaşır mısın?

S.L: Soft Bowl silicon kek kalıpları firması ile blog yazarlarımıza çay saati kursu veriyoruz.Bu etkinliklerimiz yaklaşık 5 ay daha devam edecek Gerisi süpriz..

SYK: Harika, diğer süprizi de merakla bekliyorum.
Blog dünyasında en ilgi çeken blogların belki de en başında geliyor yemek blogları. İyi yemek yapmak, bir yemek bloğu açmak için yeterli mi? Yemek blogu açmaya heveslenen bayanlara ne gibi önerilerde bulunmak istersin.

S.L: Yapmak isteyen herkes yapmalı bence tabiki en iyiler var aramızda ama blog açacak olanlara önerim şudur.Mutlaka fotorafları kendiniz çekin ve denediğiniz tarifi harfiyen yazın başka bir yerden kopyaladığınız tariff tutmaz ise ziyaretçileriniz sizi birdaha takip etmezler

SYK: Yemek blogu açmak isteyenlere faydalı bir bilgi oldu.
Kendi ürettiğin kendine özgü kimsede olmayan tariflerin var mı? Varsa bize biraz tiyo versene :))

S.L: Var tabiki de ..
Aslına bakılırsa çoğu zaman mutfaktaki malzemelere gore yemek yapar aa bak bu güzel oldu der yayınlarım.Örneğin geçenlerde yayınladığım kabak salatası gibi..

SYK: hemen ziyaret edeceğim.
Sevgili Sevil, Yakın zamanda yada ileride, gerçekleştirmek istediğin plan yada projelerin var mı? varsa biraz bahseder misin?

S.L:İpekcim bir önceki sorularda da bahsettiğim gibi bir kaç yıl sonra kendime ufak bir café açmak istiyorum.Sebebi ise kızıma bir kardeş gerekli onuda bakıcılar değil bizzat ben büyütmek istiyorum.Kendi yerim olur ise onunla beraber olurum hemde işimi yaparım diye bir düşüncem var bakalım .Kısmet..

SYK: Çok güzel bir fikir. Umarım bu dileğin gerçek olur.
Sohbetimizin sonuna geliyoruz. Blog camiasına bir mesajın olacak mı?

S.L: İyiki böyle bir blog açmışım ve dünyalar tatlısı bir sürü blog yazarı ile tanışmışım.
İnternet doğru kullanıldığında super bir şey .İnanın blog camiasında çok yakın arkadaşlarım ablalarım oldu.İyi ki tanımışım sizleri.Tanışmak istediğim çok blog yazarı var gelin tanışalım..

SYK: Aslında güzel blog yazarları toplantıları oluyor. becer kaçırmamak ve tanışmak lazım.
Sanal röportajın vazgeçilmezi olan son yorum. :) Adetten dir, Sence nasıl bir söyleşi oldu. Röportaj hakkında bir kaç yorum alabilirmiyim senden?

S.L: İpekcim en zor sorular bana mı denk geldi ne ..
Canım çok harika bir ropörtaj oldu.İlgi ve alakana çok ama çok teşekkür ederim.

SYK: Sevgili sevil. Bu güzel blogu ve seni burada ağırlamaktan oldukça keyif aldım. Çok teşekkür ederim. Başarılarının devamını dilerim. Blog ve blog dışı özel ve mesleki hayatında mutlu ve güzel günler dilerim. Umarım ilerde yüz yüze buluşma ve sohbet etme imkanını yakalarız. Seni sevgiyle kucaklıyorum iyi ki geldin. Bloguma renk kattın. Sevgiyle kal Sevgili sevil. :)

S.L: Ben teşekkür ederim ipekcim.İnşallah yüz yüze oturup sohbet ederiz çaylar kahveler eşliğinde
Sevgiler

Efendim Sanal Röportaj'dan bu haftalıkta bu kadar. Renkli,iştah açıcı hoş bir sohbet oldu. umarım sizde biz kadar keyif alamışsınızdır. Aranızdan ayrılmadan önce Sevgili sevil'in Birdemliksohbet blogundan çaldığım Bu nefis poğaça ile başbaşa bıkarıkıyorum tarif için ise bir tık yeter.

Hadi kalın sağlıcakla :)

Yazan/ Röportaj: Siyah kelebek

Konuk: Birdemliksohbet/ Sevil.

HAYDİ ARKADAŞLAR HASTA ÇOCUKLARIMIZI SEVİNDİRELİM MUTLU OLALIM..

2010-04-07T13:16:00.005+03:00

Çok değerli blog arkadaşım, ONUNCU KÖYÜN ADAMI 'nın blogundaki yardım kampanyasını aynen yayınlıyorum. BÖyle güzel bir işe vesile olduğu için kendisini kıtluyorum. Eğer bu projeyle bir çocuk bile sevinderebilirsek mutluluk kapıları sonuna kadar açılacak. Lütfen okuyup blogumuzda paylaşalım. Elimizden ne geliyorsa yapmaya çalışalım.

(Arkadaşlar bu etkinlik 20Nisana kadar devam edecek daha doğrusu birşeyler yapmak isteyen arkadaşlar bu tarihe kadar ilgili yere hediyelerini ulaştırmalılar ki 23Nisan da çocuklara verilip yavrular sevindirilebilsin.)

En az 10 Adet Pastel Boya--10Resim defteri--10Boyama kitabı--10Küçük Oyuncak--30Elişi kağıdı ve kartonu vs. ile ufak bir katkıda bulunuyorum ve tüm esnaf arkadaşlarımı dolaşıp katkılarını isteyeceğim..hepimiz elimizden ne gelirse yapalım arkadaşlar bu hasta yavrular için.

Konu ile ilgili http://benhurum.blogspot.com/ arkadaşımızdan fikir ve bilgi alabilirsiniz.

Mutlu Olalım, devlet ve üniversite hastanelerinde yatmakta olan kanser hastası çocuklarımızın tedavileri sırasında, sadece bedenen değil aynı zamanda ruhen de sağlıklı olmaları ve morallerinin arttırılması için sürekli ve özel günlerde etkinliklerin düzenlenmesi amacıyla kurulmuş bir dernektir.

Sevgili Yetenek Sizin adlı blog yazarı arkadaşımız ile Dernek Yekilisi Özlem Hanım bloglar arası bir kampanya düzenlemeye karar vermişler. Kibrit Kutusu etkinliği. Bu fikrin mimarı ise sevgili Kelebek Atölyesi sayesinde çok güzel işler çıkıyor.
Yapacağınız şey çok basit lütfen onları sevindirelim. Ben kibrit kutusu yapamam diyorsanız derneğin sitesini ziyaret ederek ihtiyaç listesinden birini göndererekte destek olabilirsiniz.
Bilmeyenler için kibrit kutusu nasıl süslenir? İçine neler konulabilir? onları bi sıralayalım!

Yukarıda gördüğünüz klasik kibrit kutusunu alıyoruz yada benzer bi kutu buluyoruz. Üzerini çeşitli malzemelerle süslüyoruz. İçine çocukların hoşuna gidebilecek minik objeler koyuyoruz. Detaylı araştırmayı Kelebek Atölyesinin sitesinden de yapabilirsiniz.
İstediğiniz kadar yapabilirsiniz, isterseniz 1 adet, isterseniz 5 adet!

Tek koşul, kampanyanın daha çok alana yayılması için herkesin bu etkinliği blogunda duyurması! Lütfen bir iyilik yapın, minicikde olsa bir destek olun, onların morale ve sevgiye ihtiyacı var.
Haydi yüzlerini gülümsetmeye...

Kampanyaya katılıp, blogunda duyuranları bir süpriz bekliyor. Kutu hazırlayıp aşağıda ki adrese gönderecek olan ayrıca katılmayıp, duyuru yaparak katkı sağlayan herkesin dahil olacağı bir süpriz!

(Göndereceğim yada destek olacağım diyenler bana yorum bıraksınlar lütfen)

Kutuları en geç 23 Nisan tarihine kadar yollayabilirsiniz. Önümüzde kocaman bir süre var! 23 Nisana kadar toplanan kutular onların bayramında,onlara hediye gidecektir!

Kibrit Kutusunun veya herkesin düşünüp göndereceği hediyelerin;
Gönderileceği Adres:
Mutlu Olalım Derneği
Özlem Şengir
Adres: M. Kemal C. Burak Apt. No 44 D 4 Bornova-İzmir

Derneğin İhtiyaç Listesi
pastel boya - resim defteri-boyama kitabı - küçük oyuncak - elişi kağıtları-kartonları - yapıştırıcılar
el işi süsleme malzemeleri(boncuk,pul v.b.)
ktivitelerimiz için de kostümler,(palyaço kıyafeti,masal kahramanları gibi) ihtiyaçlarımız oluyor.
sadece kabul edemediğimiz gıda:) onlar da zaten uzakta olduklarından pek gönderilmez sanırım.
Bir çocuğa hediye edebileceğiniz herşey....

AĞLAMAK YOK GÜLMEK VAR!

2010-04-06T14:03:00.003+03:00

Hadi yine çocukluktan gidelim bugün de.
Hayatıma, bana bu yazıları yazdıranlara dönelim yine.
Akılmda yer etmiş, mıh gibi çakılmış öğretilere sürelim gemiyi.
Ayyakabı tamircisi vardı günün birinde.
Çalışkan, iyi yarı bir adamdı. Hani ya onu kimse yıkamazdı.
Gençliğin de öyle yakışıklıydı ki, zaten yaşlanmadı ki hiç.
Okumayı yazmayı askerde iken öğrendi.
Zorlu geçen çocukluk yıllarımda, bana çok şey öğretti.
Çocukların ağlamasına hiç dayanamazdı bu koca yürek,
Hani bizde çocuğuluğumuz da, şekere çikolataya oyuncağa ağlayan çocuklar olmadık hiç bir zaman.
Daha çocuk yaşta sırtımıza ağır gelen yükler acıtmıştı bizi. İşte o yüzden ağlıyorduk aslında.
Bu koca yürekli adam, bir şarkı ile siliyordu göz yaşlarımızı.
Ali Rıza Binboğa vardır hani. Öğretmenim adlı şarkısıyla tanımıştık onu.
Ama bir şarkısı daha vardır ki, benim çocukluk yıllarımda bana öğretilen bir ders gibiydi.
Rahmetli Dayım, ne zaman ağlasak o şarkıyı okurdu bize kucağına oturtur.
AĞLAMAK YOK GÜLMEK VAR YARINLARDA YARINLARDA MUTLU GÜNLER VAR.
Ve her daim, bize bunu söyler, teselli ederdi. Artık ne zaman ağlasam yada ağlamaya kalmışsam,
İşte bu şarkı gelir aklıma ve bu dersi bana öğreten dayım gelir aklıma.

Bir şey daha öğrendim Rahmetli dayımdan.
Her sıkıntılı anımızda herp offf çekeriz ya. dayım çok kızardı. ''off demeyin af dileyin. Af Allahım Af deyin. Off Allahım off demeyin. Ozaman isyan etmiş olursunuz. Allahın gücüne gider bize kızar, üzülür''derdi. ''Ama Aff Allahım Aff derseniz. İçinizdeki sıkıntılar daha çabuk gider'' derdi. Bu da bana bir ders oldu. Şimdi her can sıkıntımda Af Allahım Af deyip biraz olsun ferahlıyorum.
İşte kaybettiğim çok sevdiğim ayakkabı tamircisi rahmetli canım dayıcığımdan öğretiler sundum size. Aklınızın bir köşesinde bulunsuz diye.
Hadi şimdi bu eski şarkıyla, hem geçmişe gidelim. hemde gereksiz şeylere ağlamayı sıkılmayı bir kenara bırakalım.
Dayıcığımın bana öğrettiği dersi, AĞLAMAK YOK GÜLMEK VAR, sözünü hep aklımızda tuttalım.
Sevgiler.

SENİ ÇOK ÖZLEDİM HEMDE ÇOK

2010-04-05T14:51:00.003+03:00

Öyle çok özlüyorum ki seni anlatamam. Öyle çok hasretim ki senli çocukluğuma ne kalemim yeter yazmaya, neden dilimde kelime. Sen vardın bir zamanlar kanınla canınla, seni her zaman göremesemde, bir yerlerde var olduğunu bilmek bile bana cesaret veriyordu. O hiç vazgeçmediğin lacivert süveterin ve kravatınla tam bir İstanbul beyefendisiydin. Hala da öylesin. O sıcasık buğulu bakışların hep üstümüzde. dinmeyen gözyaşlarınla ıslanıyor şimdi rüyalarım.
Canım. Seninle gittiğimiz piknikler yok şimdi. o mis gibi kır kokuları artık yok. Ve biz eskisi gibi değiliz. Bildiğin gibiyiz aslında bıraktığın gibiyiz ama değiliz. Sen gideli 1 yıl olmuş ne çabuk olmuş. Ve ben seni sık sık rüyamda görür oldum.
DÜn gece yine girdin rüyama. Hüzünllüydün elini tuttum öptüm. ağlıyordum... sende ağlıyordun. ağlaştık ayak üstü. Ve senin yolun ayrıldı benden. Özledin mi bizi. özeldin mi? Biz seni çok özledik. Burnumun direği sızlıyor be canım.offff çekiyorum. Ara, ara gizli gizli ağlıyorum. İnan ki senle dolu dolu yaşadım ben çocukluğumu. Sana hasret değilim. Ama özlüyorum seni. Aslında şanslısın biliyor musun?

Bu dünyada hepimizi tüm değer verdiklerini mutlu yuvalarını gördün. Hatta torundan torun bile gördün. Daha dinçtin aslında. Ama yinede içindeki hüzne dayanamadı yüreğin. Ben seni her özlediğimde, kelimeler büyüyor içimde. Çağlıyor, coşuyor sana olan sevgimi ve özlemimi içimde büyütüyorum daha çok.

Çok özlüyorum seni Dedeciğim. Ellerini, bakışlarını, bizi ( torunlarını) görünce tutamadığın gözyaşlarını özlüyorum. O Galata kulesin deki büyük kapılı evdeki yaşanmışlıkları özlüyorum. Biliyorum sende bizi özlüyorsun. Gözün hep buralarda. Merak etme herşey yolunda. Sen rahat uyu oralarda.
Canımmm dedemm hep gel hep ol Rüyalarımda.

Yazan: Sİyah Kelebek

LÜTFEN BİRAZ YAVAŞ KOŞALIM. !

2010-04-03T14:56:00.004+03:00

Bu yazıya attığım başlık Okmeydanı SSK hastanesinin Plastik cerrahi servisinin koridorlarının duvarına asılmış bir levhadan alıntı aslında. Aynen böyle yazıyordu. Lütfen biraz yavaş koşalım. kimseyi rahatsız etmeyelim manasındaydı aslında ama bakın ben ne anlamlar çıkardım :) Bahar bir ışık bizde ona koşan pervaneler gibiyiz. Biraz yavaş koşalım.

Koca bir kıştan çıktık. Çok soğuk yaşamadık. Ama adı kış işte. Kimi zaman üşüdük, kimi zaman ıslandık. Sabahları uyanmak istemedik sıcak yatağımızdan. Sıcak bataniyelerin içinde romantik filmler izledik, sıcak çay yada kahvelerimizi yudumlarken. ruhumuzu karanlık kışa teslim ettik, durgunduk, susukunduk. uykuluyduk.

Zamanın akışına engel olamadık. hızla geçip giden kış bahara yelken açtı. Nisan geldi. Uyanmak zor Bahara alışmak zor.

Her ne kadar bahar geldi hoplayalım, koşalım, coşalım desekte, bu havalar çok tehlikeli havalar. Yavaş yavaş alışmalı bahara. Hemen koşmayın bahara, yorulursunuz bak karışmam sonra. Hemen içinize çekmeyin bahar havasını içinize, başınız döner çarpılırsınız benden söylemesi. Kandırmasın sizi bahar havası. Bahar havası her insan için aynı etkiyi göstermez. Kimi insan bahar havasıyla coşar, koşar, gençleşir. Kimi insan da ise tam tersi olabilir. Bahar güneşi bazı insanlara yaramaz. bunalıma sokar. içine kapanır çoğu insan. Fizisel olarak baş ağrısı, miğde bulantısı, halsizlik yorgunluk yapar. Duyusal olarakta, durgunluk, toplumdan uzaklaşma uyku hali getirebilir.
Uyuyan doğa uyandı. çiçekler açtı, ağaçlar yeşerdi. etrafa uzun zamandır uzak olduğumuz kokular salındı. Kış'a alışkın bünyelere şimdi bahar kokusuyla etkileşim halinde. Yavaş olalım, Bahar demek aşk demek aman haaaa :)) ota konalım derken ... konmayın :)

Baharın davetine biraz geç gidin. Acele etmeyin. Daha Nisanın başındayız. Çabuk koşan çabuk yorulur unutmayın. Hadi bakalım. Baharımız kutlu olsun.
Not: Siyah kelebek uyanışta, kozasından çıkmakta. Kendi kendini sakinleştirme çabasında :)
Sağlıcakla ve sevgiyle kalın.

ŞAKADIR ŞAKAAAA

2010-04-01T18:19:00.002+03:00

Bu gün 1 Nisan değil mi?
Ben neredeyse unuttum.

Nisan'ın 1. günü şaka günüdür. Herkez birbirine soğuk, saçma sapan şakalar yaparlar. Ben hiç sevmem. Çok sinir bozucudur 1 Nisan şakaları benim için. Arkasından atılan hohohoho hahahaha iğrenç kahkalarda beni çileden çıkarır. '' Nasıl yedin ama Kekooo'' diye de karşındaki insanı aşşağılar bir tavır sergilenir.

1 Nisan şakası yapmadım yapmam da. Bana çok, anlamsız gereksiz geliyor. Bu sabah kız kardeşim tarafından yapıldı banada 1 Nisan şakası. Aslında aklım başka yerde olmasaydı bunun bir şaka olduğunu anlardım ama sağlık sorunlarım nedeniyle kafam adeta bir tuğladan farksız olduğu için, gerçek sandım ve çok korktum. Akabinde
''1 nisaaaaaaaaaaaaannnnnnnnnn hahahahaha'' kahkaları gelince telefonun diğer ucundan, şeytana uymadım; içimde biriktirdiğim kötü kelimeleri sarfetmedim kız kardeşime :)

Ha birde unutmadan, 1 nisan gününde aldığımız her kötü haberi de şaka sanıp '' hıh yemedim canım 1 nisannnnnn diyeceğini biliyorum''. ''Yok kız valla gerçek şu oldu, bu oldu''. deriz ama karşımızda ki kendini o kadar kaptırmıştır ki 1 Nisan'ın o şakacı karakterine, bir türlü olayın aslında bir şaka değil gerçek olduğunu anlamaz. Şakadır şakaaaa der döner arkasını gider.

Nisan 2 olur ve 1 Nisan'da şaka sandığı olayın karşına kahkaha olarak çıkmadığını görünce, işte o zaman anlar şaka olmadığını.

Ama şuda bir gerçektir ki. Bazen insanlar değil ama Nisan'ın ilk günü de bize şaka yapabiliyor. Bana yaptı mesela. kızım hariç ben eşim ve oğlum Malesef dün gece gıda zehirlenmesi teşhisi ile hastaneye kaldırıdık. Tahliller iğneler, serumlar derken, sabahın 6 sında eve geldik. Biz anne ve baba olarak daha iyiyiz ama hala tam olarak kafayı toplamış değiliz.

Anlayacağınız Nisan 1 bize de şaka yaptı. Ama bu defa güldürmedi. Allah korudu bizi valla. Sizi üzmek istemezdim ama oldu bir kere. Ama üzülmeyin daha iyi olacağız bir kaç güne.

Biliyorsunuz Her hafta Cuma günü yaptığımız Sanal röportajımız sağlık sorunlarım nedeniyle ve konuğumun yoğunluğu nedeniyle yetişmedi. O yüzden Sanal röportajımızı önümüzde ki cuma gününe erteledik. Şimdiden anlayışla karşıladığınız için teşekkür ederim.

Efenim işte böyle. Ben değil ama umarım siz güzel bir 1 Nisan geçirmişsinizdir. 1 Nisan her nekadar sinir bozucu bir gün olsada umarım sizin için eğlenceli geçmiştir.
Yeni ayın Hepimize önce sağlık, sonra huzur ve mutluluk getimesini diliyorum. Mucizelerele dolu süprizlerle dolu güzel bir Nisan ayı geçirmeniz dileğimle.
Sevgi ve sağlıcakla kalın.

HADİ KANDIR KENDİNİ...!

2010-03-31T14:20:00.003+03:00

Hepimizi farkındayız Hayat zor. Ve hepimizi biliyoruz ki, zenginin malı züğürütün çenesini yorarmış.
Hepimiz kendi işlerimizde kendi mesleklerimizde başarılı olmak istiyoruz. Ve tabiki parada kazanmak istiyoruz.
Her şeye sahip olmak istiyoruz. Evimiz olsun, arabamız olsun, tatile gidelim isitiyoruz. O kadar çok isteğimiz var ki hayattan. Beklentilerimiz var. Mücadelemiz var. Ama bazen yılıyoruz bıkıyoruz. Yoruluyoruz düşünmekten. Hiç bir isteğimiz beklentimiz olmayacak sanıyoruz. Aslında sanmıyoruz, bazen olmayacağını da biliyoruz.

Her şey parayla ama hayaller bedava. Eski bir çizgi film vardı hepimizi biliriz. Polyanna. Tanımayan varmıdır bu hayal perest kızı. Ama o en doğru olanı yapıyordu. olumsuz düşünceleri olumluya çevirmek için çalışıyordu.
Biz artık Hayal bile kuramıyoruz. peşinden koşmayı bırakın, arkasından bakamıyoruz bile hayallerimizin. İsteklerimizin olması için Dua etmek yetmez ki. Bazen onun için çalışmak bile yetmez. İsteklerimizin olmaı için, istediğimiz bir şeyin, hayalini kurmalıyız aslında. Hayalde yetmez. O bizim (miş) gibi düşünmeliyiz.

Hadi biraz hareketlenelim. Hafta da bir Kendimizi kandırmaya ne dersiniz. Zenginin parası var her şeyi var ama hayalleri var mı?
Zengin parasıyla herşeyi almış. Hayalini kuracağı başka bir beklentisi kalmamış. İşte bazı zengin kişiler bu yüzden mutsuz. Adamın herşeyi var. Ama hala sinirli, hala agresif, mutsuz ve arayışta. Neden? Çünkü hayallerini kaybetmiş.
Biz kaybetmeyelim. Bırakın insanlar Kendimizi kandırdığımızı söylesin bize. Evet var mı diyeceğiniz, ben kendimi kandırıyorum hayal kuruyorum.

Benim evim var.
Nerde?
Hayalimde.
Benim arabam var
Nerde hayalimde.
Benim sevdiğimi istediğim işi yapıyorum.
Nerde?
Hayalimde...

Devamı gelir sıralaya biliriz... en çok hayatında neyim olmasını istiyorsun? Dinlediğin zaman seni mutlu eden bir müzik aç tak kulaklığını kulağına. Ve hayalinden başka hiç bir şeyi düşünme.

Olsun kendimi kandırıyorum. Ve bunu biliyorum. Ama bir anlıkta olsa doyuma ulaşıyorum. Hayallerimde herşeye sahibim ben. Bu dünyada hayal değil mi. Bu dünyada sahip olduğumuz herşeyi ölünce yine buraya bırakmayacak mıyız?
Yanımıza ne götüreceğiz ki. Hafta da bir gün; kandır kendini mutlu ol. İnsanlar yoga yapıyor. Gözlerini kapatıp anlık mutluluk satın alıyorlar hemde tonlarca para döküyorlar. Biz neden bu kandırmaca oyunuyla mutlu olmayalım. Kimseyi değil, kendimizi kandırıyoruz. İnsanın kendisini birazcık olsun kandırması, başka birini kandırmaktan daha az acı verir insana hatta acısız ağrısı, bir oyun bu. Bİr hayal kurma oyunu.

Ben hayalini kurdum bakın şimdi buradayım. En çok sevdiğim işi burada sizlerle paylaşıyorum. İstekler hayal kurarak onu bizim (miş) gibi düşünerek gerçekleşir. Hayalleriniz bol olsun. Bu hayal oyunu, Kendimizi kandırma oyunu da olsa Güzel.:)

Yazan: Siyah Kelebek

BİR ÇİNGENE KIZI // YENİ BLOG TANITIM

2010-03-29T21:18:00.006+03:00

Dün ki makalemde paylaşmıştım sizlere. Yeni açtığım blogumu sizlere tanıtacaktım.
Ve işte o gün bugün. Biliyorsunuz ben düz yazılarımın yanında şiirde yazabiliyorum. Ve uzun zamandır çok fazla şiir ekleyemedim bloguma. Yeni bloğum tamamen şiir üzerine olacak. Siyah Kelebek blogum daha çok kişisel ve düz yazı şeklinde devam edecek aynı zamanda Röportajlarım da devam edecek. Yeni blogumda tamamen şiir ağırlıklı olacak. Şiirlerimin, yazılarımın arasında kaybomasını istemiyorum. Onlar benim için çok özel. Yeni doğan bebeklerim gibi onlar. Şiirerimi hiç bir yazımın önüne yada arkasına koyamıyorum. O yüzden bu blogu açtım. Umarım beğenirsiniz.
Bu blog Siyah Kelebeğin kanatlarından inmiş Bir Çinge kızı'nın Çadırıdır aslında. Bu çadırda şiirlerimi yazıp etrafa saçacağım.
Kendi iç dünyamı, Bir çingene kızın ellerinden şiir olarak okuyacaksınız. Kırmızı güllerin arasında, darbukaların kemanların, teflerin tam ortasında hüznü yaşayacaksınız. Hadi hepinizi Çingene kızın çadırına bekliyorum.

BİR ÇİNGENE KIZI

BİR TIKLA KARŞINIZDA.

SİYAH KELEBEK MUTLU

2010-03-28T18:11:00.004+03:00

Şu blog dünyasına gireli tam 1 yıl oldu. 2 yada 3 yıl değil. 1 yıl yani 12 ay.
Geçen sene Mart ayında açtım bu blogu. Sudan çıkmış bir balık gibiydim. Nasıl bişey ki, dedim şu blog.
İnsanlar yazıyorda yazıyor. Nasıl buluyorlar bu kadar çok konuyu diyordum kendi kendime.

İnanın çok mücadele verdim. İlk başlarda hep okudum. Mart ayında açmama rağmen blogu yazmadım. Sadece okudum ve yorumlarda bulundum. Biliyordum ki önce okumak bilgi almak lazım. Yazmaya Mayıs gibi başladım. Ve şunuda öğrendim ki, insan yazmayı yazarak öğreniyor. Yazdım paylaştım. Küçüktüm yavaş, yavaş büyümeye başladım. Ben daha yürümeden şu blog aleminde koşmayı öğrendim. Koştum dediysem kimseyle yarışa girmedim. 100. İzleyicime hediye vermedim. İzleyici kazanmak ve okunmak önemliydi ama ben sadece yazılarımla bir şeyleri kazanmak istedim.
Bakın 1 yıl içinde neler yazmışım.

makale (119) Şiir (34) anı (14) MİM (10) hikaye (10) GEZİ (9) Röpörtaj (8) buluşma (7) ÖDÜL (3) alıntı (1)

Şu ana kadar 163 izleyicim olmuş. Aralarında gidenlerde oldu. olsun canları sağ olsun. Blogdan ayrılanlar önemli mi? Evet önemli Keşke izleyiciler arasından gidenlerin neden gittiklerini bilebilseydim. Hatalarımı keşke bana söyleselerdi. ''Ben gidiyorum çünkü Şu yüzden'' deselserdi. Ama gidenlerin yeri boş kalmadı birileri mutlaka geldi.

1 yıl içinde çok güzel dostlarım oldu. Ağabayelerim, kardeşim dediğim, dostumsun dediğim kişiler girdi blog hayatıma. Yazılarımla alakalı çok az eleştri aldım şu zamana kadar. Bu iyi bişey mi kötü bişey mi bilemem.

Bir çok blogu izliyorum bende ama okumadan asla geçmem dediklerim var. Okuduğum, benim için özel bloğlara yorum yazmadan geçemem. Okuduğum bloglarda yazmayı öğrendim. Gülmeyi, ağlamayı, paylaşmayı öğrendim. Yaşım 33 olabilir ben bir anne olabilirim. Ama bazı unuttuğum duyguları yada hayatımda hiç yaşamadığım duyguları burda yaşadım.

Blog ödülleri aldım. Belkide blog dünyasında bir ilk'i yarattım ve Röportaj projesine imza attım. Çok güzel bir blog toplantısına katıldım. Şiirler yazdım. Birmilyonkalem sitesinde önce yazar sonrada Editör olmaya layık görüldüm. Güzel günlerimi, acı günlerimi paylaştım. Kimseye sataşmadım, çamur atmadım. Asla adsız yorumcu olmadım mesela. Sen bunu neden yazdın diye kimseyi yermedim. Ve inanıyorum ki şu blog dünyasında artık bende bir isim oldum. Hem de 1 yıl içinde.

Bunu ben demiyorum. Kendini beğenmiş bir blog yazarı olduğumu sanmayın sakın. Bu duyguyu bana hissettirenler var çünkü. Blog camiasında bir isim olduğumu bana hissettiren dostlarım var. Bunların arasında Haykırış bey de var. Öyle güzel öyle anlamlı bir proje hazırladı ve sundu ki blog dünyasında o da bir ilk'e imza attı.
İnternet ve Bilgisayar ortamında büyük emek vererek hazırladığı BLOGDAN SEÇMELER adlı bir kitapçığı bizlere tüm blog camiasına sundu. Bu kitapçıkta, 30 da fazla blog yazarının birer yazısına yer vermiş Haykırış bey.

Bu kitapçıkta benimde bir yazım var. Bu beni çok mutlu etti. Böyle güzel ve emek verilmiş bir kitapçıkta yer almak ancak bana gurur verir... mutluluk verir. Haykırış bey'e çok teşekkür ederim. Bana da bu kitapçıkta yer verdiği için ve beni de layık bulduğu için kendisine minnet dolu teşekkürlerimi sunuyorum. Böyle güzel mutlulukları, gurur dolu anları Allah herkese nasip etsin.

Bu kitapçığa mutlaka bir göz atın. Blog dünyasında önemli ve güzel yazılara imza atmış, belkide ilerde gerçek bir yazar olabilecek blogcuların yazılarını bu kitapçıkta okuyacaksınız. Haykırış bey blog tarihinde belkide bir ilk'e imza attı. Kendisini tebrik ediyorum. Ve bir kez daha çok teşekkür ediyorum.
Bu yazıyla da blogumun 1. yıl kutlamasını da yapmış oldum aradan çıkardım :)
Blogumun birinci yılı demişken, Yeni blogumun da haberini vermek isterim. Siyah Kelebek blogumun yanı sıra 2. blogumda yolda. Kısa bir zaman sonra tanıtımını burada yapacağım.
Şimdilik benden bu kadar.
Bir pazar günü de böylece bitti. Yeni hafta bizi bekliyor Hepinize sağlıklı, mutlu, bol kazançlı mucizelerle dolu yeni bir hafta dilerim.
habi bay bay :)

SANAL RÖPORTAJ DA 7. KONUĞUM SİZLERLE.

2010-03-26T13:11:00.005+02:00

Bir Sanal Röportaj dan bu haftada hepinize merhabalar. Değerli blog yazarları ile söyleşilerimize devam ediyoruz. Benim açımdan herşey yolunda gidiyor. Röpotajlarımı katılımcılar sayesinde zamanında yayınlamanın mutluluğunu yaşıyorum.
Bu hafta değerli bir Öğretmeni ve değerli bir büyüğü burada ağırlamaktan onur duyacağım. ''Hayata dair'' bloguyla Sayın Ramazan Işık Beyefendi bizlerle.

SYK Değerli Öğretmenim ve değerli büyüğüm öncelikle hoşgeldiniz. Şeref verdiniz. Davetimi kırmadığınız için çok teşekkür ederim. Öncelikle nasılsınız?

R.I:Blog Dünyasının, “Kanat sesleri ile biryerlerden bizlere seslenen”i,Sevgili Siyah Kelebek,hoş bulduk.O şeref bendenize ait.
Sizin gibi bir insanın, nazik davetini, Kabul etmemek mümkün mü.
Nasılsınız sorusuna, genellikle iyiyim demek adettendir.Ama ben bunu gerçekten gönülden söylüyorum.İyiyim,teşekkür ederim.

SYK: Sohbete başlamadan önce güzel bir motivasyıon oldu bu güzel cümleler Çok teşekkür ederim İyi olmanıza ayrıca çok sevindim Her daim iyi olunuz İnşallah.
Sohbetimize başlarken. Bize, okuyuculara, sizi daha yakından tanımak isteyenlere biraz kendinizden bahseder misiniz?

R.I:Bana,”kendinizden bahsedermisiniz”,derseniz, yandınız.Zira anlatacaklarım ömrüme de sığmaz.Ama kısaca özetlemeye çalışayım.
Aslında kendimi “Benim Darbelerim”adındaki yazımda, çok kısaca özetlemeye çalıştım.Eğer uygunsa,bu yazının buradan adresini de vermek isterim. http://rmazan.blogspot.com/2009_07_01_archive.html
Kış aylarını geçirmek ve ekmek parası kazanmak üzere,Çukurova’da bir köye çalışmaya gitmiş bir ailenin,huğ(sazdan,samandan ev) da dünyaya gelmiş bir üyesiyim.Ramazan ayında doğduğum için,babam adımı Ramazan koymuş,ama yirmibeş gün beraber yaşayabilmişiz.Bayramın ikinci günü, daha on dokuz yaşında vefaat etmiş.
Böyle başlayan bir hayattan,bugün geride,mücadelelerle geçmiş,inişli-çıkışlı, orta yaşın üstüne geçmiş bir ömür,otuz yıllık eğitimcilik,emeklilik,emekli öğretmen bir eş,iki oğlan evladı,dünya tatlısı,güzeller güzeli bir gelin,veeee “hayatın anlamı”nı O’nun sayesinde yeniden keşfettiğim,şimdi ana sınıfı öğrencisi olan bir torun.
Sevginin,varlığın temeli olduğuna inanıyorum.
İnsanları seviyorum.Tüm canlıları seviyorum.En zor anlarımda bile,kimseye karşı en ufak bir kin gütmedim.Hayatta en sevmediğim şey riyadır.
Hobilerim;sanatın her alanını ilgi ile izlerim.Sanat adına yapılmış,yazılmış,üretilmiş her şey değerlidir benim için.Kendimce alacağımı alırım.Beğenip beğenmemek diye birşey yoktur.
Ağaç dikmek,fidan üretmek diğer hobilerim arasındadır.Onların büyümesi,üretmesi doyumsuz mutluluk veriyor bana.
Fobim,yok gibi birşeydir.Var ise de,şu anda hatırlamıyorum.
Çocuklar tutkumdur,o sebeple otuz yıl,mesleğimi severek yaptım.
Şimdilik bu kadar yeter sanırım.

SYK: Kendinizi Çok güzel tanıttınız. Sizi tanımak beni bir kez daha mutlu etti.
Ramazan Işık/Hayat'a Dair Blogunuzu elimden gelidiğinice takip ediyorum. Bize biraz da blogunuzu tanıtır mısınız?

R.I:Aslında blog baştan kendini tanımlıyor.”Hayat bir karalama defteri gibidir,biz de biraz karalayıp gideceğiz.Bloga, “benim blogum”, demek yanlış olur diye düşünüyorum.Zira herkesten bir parça var orda.

SYK: Blog yazmaya ilk ne zaman başladınız? Blog yazmak sizin için ne ifade ediyor.?

R.I:Bendeniz, eskiden beri yazı yazmayı seven bir kişiyim.Yazılarımı,bilgisayarların olmadığı zamanlarda dosyalarda biriktiriyordum.Bilgisayarlar çıktıktan sonra,bilgisayarlarda yazmaya başladım,dosyalara.Bloglar çıktıktan sonar da, bloglarda yazmaya ve eski yazıları da paylaşmaya başladım.

SYK: Blog yazmanın ve paylaşmanın size ne gibi getirisi oldu? Blog yazdığınız ilk günü ve şimdiyi düşündüğünüzde kendinizde gördüğünüz önemli değişiklikler var mı?

R.I:Yaşanmışlıklar bizimle gitmemeli.Nasıl ki biz,dün yaşananları merak ediyorsak,bizden sonrakiler de,bugün yaşananları merak edecekler.Onların bu meraklarını gidermek adına girdim bu blog işine J. Bloglarda yazmak güzel bir aktivite.
Blog paylaşımlarının bana kazandırdıklarına gelince;eğitimin, yaşamın her evresinde gerekli olduğunu düşünen birisi olarak,sürekli birşeyler öğrendiğime inanıyorum.Bedenen,ekonomik olarak,kafa olarak,ulaşamayacağım dünyaları,evimde,odamda,çalışma masamın üstünde izliyorum.Bundan güzel ne olabilir.
Bir sürü dost edindim ayrıca.Bu kazanımı ise hiçbirşeyle ölçemem.

SYK: Gerçekten çok doğru bir tespit .Gerçek hayatta ulaşamadığımızı dünyalara kendi evimizde masa başında ulaşıyoruz. Gerçekten de müthiş güzel bir olanak bizler için. Blogunuzda bazen anılarınızı, bazen eğitsel yazılarınızı, bazen şiirlerinizi okuyoruz. Yazmak isteyipte yazamadığınız üzerinde çalıştığınız, bir yazı tarzı var mı?

R.I:Blogu kurarken bu konuyu düşündüm.Mevcut yazılardan hangisine dönük bir kurgulama olsun diye.Gördüm ki, başlık sayısı çok.Birkaç blog açsam,onun da takibi,düzenlemesi zor.Onun için ben de genel bir blog içinde çeşitlemeler yapıyorum.Tek düzelikten sıkılırım zaten.Hayatım da böyle geçti.Birkaç işi, aynı anda yapmak,hiç birini de aksatmadan bitirmek isterim.
Yazmak istediğim farklı şeyler var,ama bunlardan bazıları sayıca daha küçük çevrelere sesleniyor ve kapsam olarak daha dar olabilir.Onun için, blogda daha genele hitap ettiğini düşündüklerime yer veriyorum.

SYK: Görsel ve basılı yayında, Takip ettiğiniz ve beğendiğiniz bir yazar var mı? bizimle paylaşırmısınız?

R.I:Görsel ve yazılı basını, günlük olarak takip etmeye çalışıyorum.Öteden beri, severek takip ettiğim yazarlar olmuştur.Bunlar,zaman içinde değişiklik te göstermiştir.Bu bakımdan,gerçekten “bir veya birkaç yazara angaje değilim”, desem meramımı anlatmış olurmuyum bilmem.

SYK: Anlıyorum.
Siz en çok hangi tarz blogları takip ediyorsunuz?

R.I: Bloglar konusunda belli bir tarzım yok desem yeri.Eğitimci olarak,eğitim blogları önceliğim,bunların yanında,sanat,edebiyat,şiir ile ilgili blogları takip ediyorum.Ama örneğin, arıcılık çok merak ettiğim bir dünyadır.Ebru sanatı,tiyatro,müzik(özellikle otantik halk müziği)takip ettiğim bloglardır.Ayrımım yoktur.Seyahat örneğin,fotoğraf,ne bileyim,çok.Hangi birini sayayım ki…

SYK: Blog yazarlığı sizce bir meslek olabilir mi? Blog yazarlığında ilerleme artış hakkında neler söylemek istersiniz.? Mesela siz gerçek bir yazar olmayı ister miydiniz?

R.I:Blog yazarlığının bir meslek olacağını pek sanmıyorum.Ama bloglarda yazanlar içinden, yazarlar çıkabilir.Ama buna rağmen,geleceğin ne getireceği belli olmaz.Yeni bir gelişme,benim bu sözlerimi geçersiz kılabilir.
Gerçek yazar kimdir;
Aslında bazı şeyleri gözümüzde pek büyüttüğümüz oluyor.
Örneğin,yazdığı yazılarla,bloglarda “gerçek yazar”, sandıklarımızdan çok daha güzellerini yazanlar var.
Bu bağlamda, yazdıklarımızın “gerçek yazarlardan” pek de farklı olmadığını düşünüyorum.

SYK: Söylediklerinize tamamen katılıyorum.

Hayat,bir karalama defteri gibidir,biz de biraz karalayıp gideceğiz.Blogunuza ilk geldiğim gün bu söz çok ilgimi çekmişti. Sizin yaşam boyunca kaç Hayat defteriniz oldu. Hayat defterinize karaladığınız ama bloga aktaramadığınız hikayeleriniz var mı? eğer var ise, bunları paylaşmayı düşünür müsünüz?

R.I:Bana göre, insanın bir hayat defteri olur.İkincisi mümkün değildir.Ama bu defterin sayfalarının ne kadarını diğer insanlara açar,okutur,paylaşır,işte bu belli olmaz.Bloga aktaramadığım sayfalar, elbette vardır.Her insanın paylaşamayacakları,özelleri vardır sanıyorum.
Ama ben yeterince açık olduğumu,çok azı dışında,paylaşmayacağım pek birşey kalmadığını sanıyorum.

SYK: Blogunuza yeteri kadar vakit ayırıyor musunuz? Kendi özel hayatınızda Hobileriniz nelerdir?

R.I:Oldukça zaman ayırıyorum.Seyahat,bahçe işleri,torunumun eğitimi,ailem,
günlük spor ve yürüyüşler dışında,konferanslar,sergiler,kitapcıları gezmek,hobilerim.Elbette yaz aylarında yüzmek.

SYK: Zamanınızı dolu dolu geçirmeniz çok güzel.
Ramazan Işık'ın bundan sonra ki hayatında ,hayata geçirmeyi istediği hayalleri planları var mı? Paylaşır mısınız?

R.I:Hayallerimin, planlarımın bir kısmını gerçekleştirdim diyebilirim.Hayaller bitmez elbette,gün be gün gelişir ve yenilenir.Zaman da öyle gösteriyor.Torunumun iyi bir eğitim alıp,hayata atıldığını görmek en büyük hayalim elbette.(Hedefi uzak koyalım ki,geleceği garantiye alalım.Erken hedef koyarsak,çabuk gitmemiz gerekebilir.)

S:Y:K: Güzel bir söz Yeni bir şey daha öğrenmenin mutluluğunuz yaşıyorum.
Blogunuzun yeterli okuyucu kitlesine ulaştığına inanıyor musunuz? Bloglarımızın daha fazla okunmasını sağlamak için neler yapmalıyız? Bir fikriniz var ise paylaşmak ister misiniz?

R.I:Blogda yazmaya başladığımda,beni çok kişi okuyacak diye bir düşüncem yoktuBenden sonrakilere,birşeyler bırakmak istedim.Bildiklerim torunlarıma kalsın istedim.Sonra dostluklar gelişmeye başlayınca,bu alanın da farklı bir dünya olduğunu keşfettim.

Çok okunmak için kaygı duymamak gerektiğini düşünüyorum.Ticari bir kaygımız da olmadığına gore…
Biz üretip bloga atalım,gerisi ilgilenen dostlara,okuyuculara ve gelecek kuşaklarda,araştırmacılara kalmış…

SYK: İleride başka bir blog açsanız konusu ne olurdu. Planlarınız arasında yeni bir blog var mı?

R.I:Şimdilik başka blog açmayı düşünmüyorum.Çok sayıda blog açmış arkadaşları takip etmekte zorlanıyorum.Onun için, tek blogda kalmaktan yanayım.

SYK: Efendim Sohbetimizin sonuna yaklaşırken, Biz blog yazarlara bir mesajınız olacak mı?

R.I:Sevgi ve dostluğun her yana hakim olmasını diliyorum.Güzel ülkemin geleceğinin aydınlık olmasını istiyorum.Blog yazarlarının bu dileklerimin gerçekleşmesinde büyük pay sahibi olabileceklerini söylüyorum.Onun için,var güçleri ile çalışsınlar,üretsinler.Özellikle, politikacılara meydanı bırakmasınlar.

SYK: Son olarak söyleşimiz hakkında da bir kaç söz alabilirmiyim sizden?

R.I:Sevgili Siyah Kelebek,öyle sevimli bir adınız var ki.Kelebekler,bildiğimiz gibi yeryüzünün süsüdür.Allah onları sanki yeryüzünü süslesinler diye yaratmış gibidir.Bence siz de blog dünyasının süsüsünüz.Bu süsün dili hiç susmasın,yuvasında sevdikleri ile mutlu uçsun uçsun uçsun.Biz de onun uçuşlarını, sevgiyle izleyelim.

SYK: Ne kadar sözler bunlar.Çok teşekkür ederim. İnşallah hepimizi mutlu olalım ve bu güzlliği paylaşalım.
Efendim öncelikle konuğum olmayı kabul ettiğiniz için çok teşekkür ederim. Değerli katılımınız beni fazlasıyla onore etti. Değerli cevaplarınızla ve değerli kişiliğinizle bloguma renk kattınız. Şeref verdiniz. Umarım size layık bir söyleşi olmuştur. Hayat boyu tüm sevdidklerinizle birlikte , sağlıklı uzun ve mutlu ömürler dilerim. Blog yaşamınızda da hep el ele gönül gönüle olmak dileğimle.
Tekrar teşekkür ederim. Saygılarımı sunarım.

R.I: Asıl ben size teşekkür ederim.

Sevgili okurlar, Gördüğünüz gibi bu günde güzel bir söyleşiye imzamızı atmış bulunmaktayız.Bizi okuduğunuz için çok teşekkür ederim. Gelecek hatfa Yine güzel bir söyleşiyle karşınızda olmayı diliyorum. Aranızdan saygıyla ayrılırken. Ramazan Işık'ın Güzel bir yazısı ile sizleri başbaşa bırakıyorum.
Sevgi ve sağlıcakla kalın. :)

Röportaj: Siyah Kelebek
Konuk Ramazan Işık/ Hayata Dair.

MUTLULUK.
Mutluluğu yakalamak öyle kolay değildir.Mücadele ister.Yılmadan bıkmadan mücadele.Bazen avuçlarının içinde zannedersin,ama kayıp gider.Kaygan bir zemindedir çünkü mutluluk.
Mutluluğun dikenli bir gül olduğunu düşüneceksin.Çapalayacaksın,sulayacaksın.Otlarını ayıklayıp temizleyeceksin,ama dikenlerini koparmayacaksın.Çünkü dikenleri koparılmış gül yaşayamaz.Zaman zaman eline alıp koklayacaksın.Dikenleri batacak bazen.Ama katlanacaksın.
Arayacaksın uzun uzun.Öyle hemen alıp vermezler eline mutluluğu.Çok uzun zaman alır ona ulaşmak.Aylar,ayları kovalar,yıllar yılları.Ama bir gün bir bakmışsın karşında.Bazen de karşına çıkar,farkına varamazsın.Farkına varmak için de bir çaba gerekir.Karamsarlık yok.

Ne demiş Cahit Sıtkı Tarancı

Ne doğan güne hükmüm geçer,
Ne halden anlayan bulunur;
Ah aklımdan ölümüm geçer;
Sonra bu kuş, bu bahçe, bu nur.
Ve gönül Tanrısına der ki:
- Pervam yok verdiğin elemden;
Her mihnet kabulüm, yeter ki,
Gün eksilmesin penceremden!

Her elem ,mihnet bizim için.Pervanız olmasın.Zaten doğan güne hükmümüz geçmez.Gelen günlrin bize ne getireceği bilinmez.Halden anlayan da pek bulunmaz.Ölüm ise gerçek.Ama bu hayat var ya…,hem kısa ,hem tatlı.Bir o kadar da yaşamaya değer.Sabah kalktığında temiz bir nefes almak dünyaya değer.Eğer bir de kendine umut kapısı aralayabiliyorsan değme keyfine.Bu da sadece senin elinde,hiçbir zaman bir başkası yapamaz.
Umut kapısı aralayabilmemiz dileklerimle.

Ramazan Işık
24.04.2008
mersin

KELEBEKÇE

2010-03-25T22:13:00.003+02:00

ÇÜRÜK...?

2010-03-23T22:40:00.004+02:00

Sessiz gecelerin çığlığı,
Sonra bir bakmışsın içi yalan dolu bir su bardağı.
Yoksa içi gül dolu bir kırmızı saksı mı?
Gaibten gelen seslerle dolu, ürkek

kalplı.

Ne taşıyoruz sol yanımızda?
Yürek mi?
Sen öyle san..!
İçi kan dolu nefretle hasetlikle dolu, bir çirkef kutusu.
Sol yanımızda taşıyoruz biz onu.
Beklete, beklete ne hale getirdik.
kötülüklerle süsledik.
Kimseye açmadık, hep kapalı tuttuk.
Kimse çalmasın dedik.
Kimse girmesin içeri.
Ama sol yanımıza bir düşman ektik.
Şimdi...
Sorgula bakalım kendini ne var sol yanında.
Ben sana söyleyeyim ama sakın korkma.
Sol yanında taşıdığın içi kurt dolu bir çürük...
Yazan: Siyah Kelebek

KUMPİR YEMEYE GİDİYORUZZZ :))

2010-03-23T15:34:00.003+02:00

Son Capris toplantısına gidememenin üzüntüsünü üstümden daha atamamışken, bir süpriz ile karşılaştım. Çok sevindim. Benim üzüldüğümü gören arkadaşlarım,''şu Siyah kelebeğin üzülmesine dayanamıyoruz Hemen haber veriyoruz. yeniden bir araya geliyoruz'' dediler :) Çokta iyi ettiler. Bu buluşmanın pazar günü olmasıda ayrıca harika olmuş. Tüm blogcanlara duyurulur. Hepimiz blog kardeşiyiz. Hepimiz arkadaşız. Böyle güzel projelerde birbirimize her zaman destek olmalıyız. Canımız ciğerimiz Arkadaşımız Celebi74 'ün ( Nilgün Komar) sayfasında ki davet yazısınız aynen copy past yapıp yayınlıyorum. Hayırlı olsun, daha nice güzel dostluklara ve buluşmalar diliyorum.

Organizasoyon:

Değişiktadlar

Celebi74

*************************************************

Bir önceki buluşmadan sonra yeni bir fikir ile yeni bir buluşma için start verdik!!!

Cumartesi günü çalışanları düşündük; ve pazar günü olmasına karar verdik..
Bu eşsiz boğaz manzarasında, Ortaköyün mistik ortamında, cıvıl cıvıl insan kalabalığında şen kahkahalar atarak Kumpirlerimizi hep beraber yiyelim mi ????? O güzel mekanlarda bol bol fotograf çekilmeye ne dersiniz?

Orayı bilenler bilir ,bilmeyenlerde yeni öğrenir :)) Mutlaka görmeniz gereken bir yer..
Şimdi Yapmanız Gereken Katılım İçin Mail Atmanız..
Ad Soyad
(Yanınızda gelecek kişi varsa bildiriniz)
Blog Adı
Telefon Numarası
Bildirmeniz Yeterli..
Buluşma Mekanı Etkinlik yaklaşınca size mail yoluyla bildirilecektir.
Şimdiden tekrar aynı coşkuyu yaşamak için heyecanlıyız :)
Daha çok blog yazarı arkadaşlarımıza ulaşmak için sizlerde sitenizde duyurumuzu ve yazımızı yayınlarsanız seviniriz..
İletişim Adres : blogyazarlaribulusmalari@gmail.com

Not: Fotograf değişiktatlar tarafından çekilmiştir.
Hiç bir fikir ve görüntü çalıntı değildir :))) Buda işin espirisi :)

Üzüntü,hastalık, sevinç bir arada. ÖDÜLÜM VAR.:)

2010-03-21T15:01:00.005+02:00

Aslında biraz üzgünüm bu gün. Hatta hastayım. Mart gribi benide buldu. Evirip çevirip dövüyor valla.
Burnum tutmuyo, öksürüyorum, halsizim, gözlerim kapanıyo. Dedim ya biraz da üzgünüm. Blog toplantısına katılamadım. Hesapta olmayan işler yüzünden planlarım alt üst oldu. Toplantıya katılan arkadaşlarımın toplantı resimlerini gördüm.

Çok kıskandım. Güzel bir gün geçirmişler. Onlar adına çok sevindim ama katılamamak onlarla aynı resim karelerinde bulunamamaktan dolayı üzgünüm. Ama yakın tarihte yapılacak blog toplantılarına bulunucağım. Yani İnşallah. Bazen yaptığımız hesaplar tutmuyor. Evdeki hesap çarşıya uymuyor. Ne yapalım, her şeyde bir hayır vardır.

Bu sabah Hastal

ığın vemiş olduğu halsizlikle uyandım. Dün ki toplantıya katılamamanın ve sevgili ece'ye mahçubiyetimden dolayı kendimi kötü hissediyordum ki, Haykırış Ağebeyimin güzel süprizi ile biraz olsun kendime geldim.

Neydi o süpriz biliyor musunuz? Haykırış abi, sevdiği ve beğenerek okuduğu bloggerlere bir plaket sundu. Kişisel Blog ödülü verdi biz bloggerlere. o kadar sevindim ki anlatmam. Beni de bu ödüle layık bulması beni gururlandırdı. Kendi emeğiyle hazırlamış olduğu ödüller için emeğine sağlık diyorum. Çok büyük bir jest yaptı bizlere. Bu ödüle layık bulduğu tüm blogger arkadaşların adına ve kendi adıma çok teşekkür ediyorum. Blog dünyasında böyle güzel ödüller bizleri daha güzel yazılara daha güzel paylaşımlarda bulunmaya teşvik ediyor. Sevgili canım Haykırış abime çok teşekkür ediyrum. Bu ödülü resim olarak da tab ettireceğim ve evimin duvarına asacağım. Bu ödüle her bakışımda Haykırış abimi hatırlayıp. Ona bol bol dua edeceğim. Eşiyle Evlatlarıyla sağlıklı uzun ömürler dileyeceğim.

Çok anlamlı çok değerli br ödül benim için. Kenidisine bu güzel emek için ve benide unutmadığı için bir kez daha teşekkür ediyor saygılar sunuyorum.

BU ARADA ÖDÜLDEN HABERİ OLMAYAN ARKADAŞLAR LÜTFEN HAYKIRIŞ ABİNİN BLOGUNA UĞRAYIN!

♥ ♥ .* ღ .*ѕιуαн кєℓєвєк ♥ . ღ .* ♥♥